Hoe gaat het nu met Matthijs, de weduwe van Eva Hermans-Kroot?

Matthijs Hermans is de weduwnaar van Eva Hermans-Kroot, de vrouw die een ster werd doorOver mijn lijk . Hoe gaat het nu met hem? ‘Ik begin nu echt weer te leven.’

We spreken Matthijs op een bijzonder moment, want na twee keer overgaan neemt hij de telefoon op midden in een tattooshop. Monter vertelt hij dat hij op zijn enkel net een raket heeft laten zetten en boven zijn knie prijkt een hart met een dolk.

‘Wel goed, ja! De pijn van die tattoo op mijn enkel viel reuze mee. Het was ook een beetje een spontane actie om hierheen te gaan. Een actie met flashdesign, waarbij je een kant en klaar plaatje kunt kiezen, dat daarna meteen uit de collectie verdwijnt. Vond ik wel lachen. Vroeg was ik bang voor naalden, maar dat is helemaal verdwenen. En voil à, nu heb ik drie tatoeages. Eén matching met Eva, twee handen in elkaar die we vijf jaar geleden lieten zetten, en nu dus twee zelf.’

‘Gelukkig gaat het wel goed. In vergelijking met vorig jaar, ben ik veel actiever. Mijn sociale leven komt in een sneltreinvaart op gang. Ik begin nu echt weer te leven en ik ben ook wel veranderd merk ik. Ik durf meer en denk minder na.’

‘Ik voel me weer een normaal mens, ondanks het verlies van Eva. Er is weer ruimte in mijn hoofd. Ik kruip meer uit mijn schulp. Het was fijn om Onvergetelijk te maken en het is ook fijn dat het nu allemaal achter de rug is. Het boek verscheen precies een jaar na Eva’s overlijden, een beladen periode. Er zijn meer dan 20.000 exemplaren verkocht en nu is er weer ruimte voor een volgend hoofdstuk in mijn leven. Mijn leven met Eva was heel gestructureerd en speelde zich voornamelijk thuis af, met vaste tijden eten en op vaste tijden naar bed. Dat kon ook niet anders natuurlijk. Na haar overlijden hield ik die routines vast, ook al vond ik soms dat ik meer los moest komen. Nu weet ik dat ik die gewoontes juist nodig had tijdens mijn rouw om tot mezelf te komen. Inmiddels zijn we ruim een jaar verder en voelt het ook fijn om mijn leven weer wat op te rekken. Er komen steeds nieuwe dingen op mijn pad. En nieuwe mensen. Zo ben ik nu al een tijdje met iemand aan het daten, en dat voelt heel goed en fijn. We kennen elkaar via een datingapp, want in het dagelijks leven kom ik niemand tegen. Ze woont ook in Brabant en laat op dit moment ook een tattoo zetten hier in de shop.’

Wat fijn Matthijs! En spreek je met haar ook veel over Eva? ‘Jazeker. Ze wist al een beetje wie ik was, want ze heeft Eva via Over mijn lijk gevolgd. Dat is heel fijn, want ik hoef niks uit te leggen en mijn gevoel over Eva kan er zijn. We doen veel leuke dingen samen en daar geniet ik enorm van.’

‘Het draaide allemaal om Eva, en ik was er vooral bij omdat zij dat fijn vond. Logisch dat ze mij af en toe ook een vraag wilden stellen, ik liet het maar over me heenkomen. Het was een mooie tijd, het team is heel respectvol met ons omgegaan. We hebben nooit echt vastgelegd waar de cameraploeg wel of niet bij mocht zijn, maar die mogelijkheid was er wel. Ik had het fijn gevonden als ze niet bij de uitvaart waren geweest. In de reguliere uitzendingen leek het erop dat we de dans waren ontsprongen, maar in de laatste fase kwamen ze alsnog. Het idee om Eva’s laatste dagen en afscheid te volgen werd uitvoerig met ons besproken. Voor Eva was dat makkelijker dan voor mij en de familie. We lieten mensen toch meekijken bij het laatste en intiemste stukje van Eva’s leven.’

‘Dat was mooi! Het zorgde ook voor dubbele nervositeit, want het was ook pas de tweede keer dat ze kwamen filmen. Trouwen is op zich al spannend genoeg. Maar tijdens onze trouwdag bleek de aanwezigheid van OML juist ook een fijn intermezzo. Af en toe een interview was best lekker om je even terug te trekken uit het feestgedruis en te praten over wat er gebeurd was.’

‘Aan haar. Dat klinkt misschien voor de hand liggend, maar je kunt elkaar in zo’n situatie kwijtraken of juist naar elkaar toegroeien – en dat laatste gebeurde bij ons. Ik denk dat iedereen op zijn eigen manier met verdriet en rouw omgaat, en dat je het beste kunt doen wat goed voelt en waar je zelf behoefte aan hebt. Dat doe ik ook. We hebben een appgroep met alle deelnemers en partners van seizoen 10 en daarin spreken we elkaar soms, maar op momenten dat ik het zwaar heb, klop ik toch meestal bij mijn familie aan. Tijdens de uitzending heb ik extra naar Zoë en Michael gekeken, en hoe zij met elkaar omgingen. We hadden dezelfde leeftijd, dat gaf extra herkenning. Eva en ik hadden al vier jaar een relatie toen bleek dat ze longkanker had en niet meer beter zou worden. Sindsdien heb ik vaak de reactie gekregen dat het zo knap was dat ik dat hele ziektetraject met haar aanging, maar ik heb er geen seconde over nagedacht om ervoor weg te lopen. Ik ben heel blij met hoe we het samen gedaan hebben.’

‘Ik denk dat ik het ga proberen ja, al kan ik nu nog niet inschatten wat het met me doet. Rouwen is een werkwoord, en ik blijf zoeken naar de balans tussen leven en herbeleven.’

Dit artikel verscheen eerder in de VARAgids. Als eerste lezen? Word abonnee.