Zuurkool met stille jus?

Zwanenhals gevuld met tranen? (Nou éven dan). Ammehoela, Wim is dood dus leve Wim!

Treuren om de dood van multidisciplinist Wim T. Schippers heb natuurlijk nergens voor nodig (“en zo ja, waarom dus”). Radio, televisie, theater en het publiek (kunst-)domein dienden als zijn ongenadig canvas. Werden door hem veroverd, even onbelangrijk bevonden, belachelijk gemaakt en totaal door elkaar verhaspeld (“Ach, achja, als we plaatjes kunnen draaien in radioprogramma’s dan kan er ook wel es een stukje radio op de plaat. U luistert naar Ronflonflon met Jaques Plafond…”).                                                  

Kuttje jr., Bensdorp, Plafond, van Benthem, Pal, van Oekel, Servet, Haché, van Dungen, Braadslee, Vos, Knasterhuis: allen zijn zij slechts facetten van één persoon, namelijk die van hun schepper; Wim T. (misschien wel zijn grootste creatie). Laten we daarom vooral zijn oeuvre vieren waarin hij voor eeuwig doorleeft!

Anti-conventionalist Schippers schreef tekst, maakte radio, aucteerde en creëerde vormen. Altijd vanuit zijn helder geformuleerde zoektocht naar “..de waarachtige oninteressantie”. Daartoe leegde hij al vroeg in de carrière een flesje gaseuze aan het strand bij Petten en gaf ‘Water-naar-de-zee-dragen’ zodoende een nieuwe lading. Wars was Wim T. van interesse in zijn persoon noch dat van zijn drijfveren getuige het korte antwoord op de vraag “Wat is kunst..?”, Schippers; “Hè Godverdomme..!” (waarna hij zich haastig van de draaiende camera afwendde).

Goede vriend Max Pam haalde in zijn Volkskrantcolumn gisteren het kenmerkende antwoord van Wim aan over diens kijk op de dood; “Dood gaan doe je maar één keer. Dan ga je toch niet liggen slapen?!”. Het doodsbericht in de Vaderlandse kranten werd dan ook niet onwaarschijnlijk door de meester zelf geschreven:

De gezapig grijze lulligheid van archaïsch Hollandsche uitspraken en taal waren zijn grootste kracht. Gedrochten als “Ach en ook...”, “Jammer maar helaas”, “verdomd interessant maar gaat u verder”, “Dat ben ik dus!”, “Leuke lampekap overigens...”, “Zegt u het maar”, “Als het ware” en “Waarom bel Joe eigenlijk?”  lagen hem, en zijn geesteskinderen in de mond bestorven.

Taalvernieuwend was ‘Joe’ uiteraard de gedroomde samentrekking van ‘U’ en ‘Jij’, en tegelijk briljant equivalent van het Engelse ‘You’ (Joe werd een gevleugeld woord in nagenoeg al zijn producties). Sowieso pleitte Schippers, semi-serieus, voor taalvereenvoudiging en een samengaan met onze Zuiderburen waarvoor hij de naam ‘BelNedië’ opperde.

In de gedaante van Jaques Plafond voerde meester-ontregelaar Wim T.Schippers legendarische telefoongesprekken op de radio (“Wie zullen we nu weer eens bellen, BEL-LEN!?”) niet onvaak begeleid door het onmiddellijk volgende; “Oho, oho, wat een leuke jingle is dit, oho, oho, wat een leuke jingle.”. Radio die niet alleen volkomen onzinnige telefoonflarden de ether in slingerde maar vooral aan elkaar hing van jingles (“De radio, de radio, wat is dat op de radio…de radio!”) en programma’s aankondigde die reeds sneefden in de startblokken.

Zijn t.v.-soaps classificeerde de herontdekker van het Flogiston als ‘Dramady’. ‘Op zoek naar Yolanda’, ‘De lachende scheerkwast’ en ‘We zijn weer thuis’, alles één pot nat van het geweldige zelfde nat (“En wordt er ook gemusiceerd in het dierenrijk?!... Nee, dat heb geen nut”).

En zouden wij nu niet allen terstond onze voicemail herinrichten met het onvervalste: “Met Nel van der Hoed-Smulders spreekt u mee!” ( laat vooral géén boodschap achter).

De meest ongrijpbare figuur van Nederland subsidieerde zijn kunstenaarsbestaan ongetwijfeld deels met commerciële arbeid als ‘De Stem Van Ernie Van Sesamstraat’, maar zelfs daarin valt de geniale signatuur van de schepper te ontdekken in surreële liedjes en teksten als; “Ik ben een kerstbal!”.

Laten wij als beschaafde adepten in elk geval vooral voor eeuwig de Ratatouille rimbim blijven zingen (óf, als het Jan Vos beter uitkomt, dan maar de Hersenschimmen rimbim).

Dag Wim.
Of zie maar.