Sfeerfoto van Joop
Joop
Joop

'Bevolking snakt naar toekomstvisie'

Grote zorgen over gevolgen voor MKB
Joop

ZKV

  •  
06-11-2010
  •  
leestijd 2 minuten
  •  
BNNVARA fallback image
Peter Müller was al mijn dromen helemaal waard. En is dat nog
Ik heb dit al een keer verteld, maar krijg zelf niet genoeg van deze anekdote, dus: nog maar eens. Toen ik 14 en/of 15 was was ik reddeloos verliefd op een jongen uit een hogere klas, die mij volgens mij niet eens kende. Ik heb heel wat vrije uurtjes voor zijn huisdeur doorgebracht met een vriendin in de hoop dat …
Meestal schaam je je achteraf dood voor zo’n passie, want het voorwerp van je liefde blijkt op oudere leeftijd al die energie helemaal niet waard geweest te zijn. Maar in dit geval had ik gelijk! Peter Müller was al mijn dromen helemaal waard. En is dat nog. Hij schrijft onder de naam A.L. Snijders (die van de Constantijn Huygensprijs weet u wel) zkv’s, zeer korte verhalen. Zeer geliefd onder vele lezers. Gisteravond was hij te gast bij De Wereld Draait Door en ja, ik zag hem weer, die lange blonde jongen uit de hogere klas. Zijn gezicht was overwoekerd door overvloedige beharing, maar die ogen, die lach, die humor, die intelligentie … ze waren er nog allemaal!
Hier is een recent ZKV. Ik ben het gewend. Jaren ben ik zaterdagochtend om half negen naar beneden gegaan om de televisie aan te zetten op radio zes, vpro. We wonen buiten, we hebben geen kabel, we luisteren naar de radio via de schotel van de televisie. Ik luister naar het programma waarvoor ik later die ochtend een zkv ga voorlezen.
Als de telefoon gaat, loop ik met mijn blaadje naar de gang en lees mijn verhaal voor. Dan loop ik terug om naar het programma te luisteren. Ik ben binnen- en buitenstaander tegelijk. Nu doe ik hetzelfde, niet voor de vrijzinnig protestanten, maar voor de katholieken. Ik luister naar het programma en als de telefoon gaat, loop ik naar de gang om mijn verhaal voor te lezen en te praten met Margriet Vroomans. Ik ken een jongen, hij heet Joost Conijn, die een vliegtuig heeft gebouwd, aangedreven door een tweedehandse automotor. Daarmee is hij van Lelystad naar Mombasa gevlogen. Hij heeft zeventig vliegvelden aangedaan, want hij kan maar voor vierhonderd kilometer benzine tanken. Hij heeft op deze reis, die maanden duurde, onbeschrijfelijke gevaren getrotseerd, waar hij laconiek over is. Vliegen is 90% verveling en 10% doodsangst, zegt hij. Hij kan niet begrijpen dat ik behagen schep in een onbeweeglijk leven. Ik kan niet begrijpen dat hij zoveel angst kan verduren. Wij zijn raadsels voor elkaar. Dit artikel is overgenomen van de  weblog van Hanneke Groenteman .

Meer over:

opinie, leven,

Praat mee

Heb je een vraag, suggestie of wil je gewoon iets kwijt? Dat kan hier. Lees onze spelregels.

avatar

Reacties (5)

JAWEH
JAWEH6 nov. 2010 - 10:11

Ha leuk, Korte verhalen. Heb er ook eentje. Eens kijken of hij langs poortwachter van Jole kan worden gesmokkeld. Vriendje Ik had vroeger een vriendje waar ik eigenlijk liever niet mee speelde, maar omdat onze moeders met elkaar bevriend waren, waren we min of meer tot elkaar veroordeeld. Ik had redenen genoeg om hem zoveel mogelijk te ontlopen, want als we gingen spelen liep dat meestal uit op vechten, en aangezien hij veel groter en sterker dan ik was moest ik hem voortdurend in de gaten houden, omdat hij een bijzonder kort lontje had en zijn stemming opeens van het ene op het andere moment kom omslaan. Toch wilde ik ook wel met hem spelen... Hij durfde namelijk al die dingen die ik niet durfde: Hij gaf grote bekken, hij sloopte dingen, hij schoot met een windbuks op duiven, kortom; in dat opzicht was hij echt mijn held, alleen was hij nooit in staat om zich normaal naar mij toe te gedragen. Onze ontmoetingen verliepen volgens een vast patroon. We gingen voetballen en dat was dan een tijdje leuk, maar na verloop van tijd begon hij zich steeds agressiever te gedragen en dan wist ik dat ik uit moest kijken... Hij schoot expres de bal tegen me aan, en nadat me dat een paar keer was overkomen, zag ik dat meestal wel aankomen en wist ik de bal te ontwijken. Meestal grijnsde hij dan vals naar me en wist ik dat hij zijn toevlucht tot grovere middelen zou nemen. Hij gooide me bijvoorbeeld op de grond, en nam me in een wurggreep. Als ik me daaraan wist te ontworstelen begon hij me te schoppen en te slaan. Eerst zachtjes, maar daarna steeds harder en hij ging dan net zo lang door tot ik terug begon te schoppen en te slaan. Wat gek was dat we allebei moesten lachen als dat gebeurde, terwijl we toch echt met volle kracht op elkaar inramden. Hij had een bloedneus en ik een gescheurde lip, maar we waren niet kwaad, welnee: We lachten allebei en lieten onze vuisten het werk doen... Nog vreemder was dat diezelfde vriend, die ik andere jongens die veel groter en sterker dan ik waren, moeiteloos had zien afrossen, het altijd aflegde tegen mij. Het leek net alsof hij me niet echt pijn durfde te doen, al kwamen zijn klappen wel behoorlijk aan en kon hij me in principe raken waar hij wilde, maar hij sloeg nooit echt door op mijn gezicht. Zichzelf beschermde hij echter in geen enkele opzicht en hij liet zich door mij overal raken op zijn lichaam en in zijn gezicht. Wat nou zo stom was dat als ik die veel grotere jongen met mijn vuisten keihard in zijn gezicht sloeg en hij niet eens die slagen probeerde af te weren, ik me ergens diep vanbinnen schaamde, hoewel ik wist dat ik al het recht had om me te verdedigen en dat hij toch niet zou stoppen voordat ik hem terug had geslagen. Iemand slaan die zich niet verdedigt is echt afschuwelijk en de meeste mensen voelen dat instinctief aan... Maar het allergekste was misschien toch wel dat als we dan uiteindelijk uit elkaar gehaald werden hij altijd zachtes huilde, en dat ik begreep dat hij niet zozeer huilde vanwege de schrammen en de builen, maar vanwege iets anders. Hij huilde omdat hij niet begreep waarom hij mij wilde slaan en ik snapte dat hij niet zozeer een hekel aan mij had, maar zichzelf zo erg haatte dat hij iemand nodig had om hem te slaan omdat hij zichzelf geen pijn kon doen... Hij wist dat ik hem terug zou slaan en zo kon hij zichzelf straffen voor al die dingen die hij deed en waarvan hij niet wist waarom hij ze deed... Misschien heb je daar dan vrienden voor. Vrienden die jouw kunnen aandoen wat je jezelf zou willen aandoen, maar wat je jezelf niet durf of kan aandoen.... We zijn allebei volwassen nu en al tientallen jaren niet meer bevriend met elkaar maar soms kom ik hem wel eens tegen in de stad en dan groeten we elkaar, maar we kijken elkaar zelden echt recht in de ogen aan. De herinnering aan toen geeft ons allebei een gevoel van schaamte. Zijn gevoel van schaamte omdat hij niet beter wist toen en het mijne omdat ik het wel wist en desondanks mezelf toch liet overhalen om te doen wat ik niet had mogen doen, want ik wist het wel. Ik wist het en toch deed ik het...

Rogier12
Rogier126 nov. 2010 - 10:11

Prachtig, soms zegt een kort verhaal meer dan 100 argumenten. Ooit zei iemand mij: "je zwakte is je kracht"

PietPaaltjes
PietPaaltjes6 nov. 2010 - 10:11

Wb 2.0 Nostalgia bezig ? Han was ook al in zo'n stemming.

storm17
storm176 nov. 2010 - 10:11

een ZKV: Aysa''s Aai De afgelopen zomer kwam ik haar tegen op de markt. Na vele jaren zagen we elkaar terug bij de citroenen, ze opende haar armen en omhelsde me. Ik stond aan de grond genageld en herkende haar. Mijn oude maar vooral ook oudgeworden Turkse buurvrouw uit de Hoogvensestraat. Met handen en voeten probeerde ze me te vertellen dat het goed met haar ging, haar man nog leefde maar helaas ziekelijk was, de kinderen de deur uit waren. Een oude vrouw in een lange jas die ik in de jaren 70 onze straat had zien binnenkomen, haar moestuin perfect zag onderhouden, haar opgroeiende vijf zonen in dit tolerante klimaat niet of nauwelijks in het gareel wist te houden. Een lieve moeke met maar één recht, het aanrecht. Waar de Nederlandse samenleving niets anders van vereiste dan dat ze volgens christelijke motieven de hoeksteen vormde van het grote Turkse gezin. Ze kan niet uit haar woorden komen, voelt dat ze me nauwelijks met taal kan bereiken en aait onophoudelijk mijn arm, mijn handen om kracht bij te zetten aan haar voor mij onverstaanbaar gebrabbel. Ik ben ontroerd zoals altijd als ik na jaren mensen terug zie waarmee ik tijd heb mogen delen. Het is 1974 en we wonen in een eenvoudig arbeidershuis met diepe tuin als onze wat al te losbandige buren (gelukkig) hun huis menen te moeten verkopen aan een wat we toen noemden ‘gastarbeider’ die al jarenlang in een pension met mannen woonde. Het was de tijd waarin de Nederlandse regering vond dat ihkv humaniteit gezinshereniging een oplossing zou zijn voor bepaalde maatschappelijke problemen. De belofte van onze voormalige buren om het huis gestoffeerd na te laten bleken de eerdere buren met de losse handjes niet te zijn nagekomen en onze nieuwe buurman kwam in afwachting van zijn bruid met vijf zonen in een volkomen leeg en uitgewoond huis in onze straat te wonen. Zo’n man alleen in een kaal huis: je hoeft geen lid te zijn van een politieke partij, een wijkorganisatie of het Leger des Heils om als buurvrouw te snappen dat op zo’n moment de handen uit de mouwen moeten. Ofschoon ik op de middelbare school aardig kon borduren en de handwerknon me een 9 voor textieltechnieken had gegeven (een 10 was alleen voor de Heer !) had ik van de naaimachine nauwelijks kaas gegeten. Toch vond ik dat ik de nieuwe buurman met naald en draad tegemoet moest komen en hem moest helpen met het maken van gordijnen. Dit in de veronderstelling dat toekomstige buurvrouw Aysa niet met een Singer in haar rugzakje naar dit land zou komen afzakken en er genoeg aan zou hebben die vijf koters in het gareel te houden. Dat klopte. Zowel vwb die naaimachine als met die koters. Die naaimachine was het ergste nog niet maar of het met die koters tenslotte is goed gekomen waag ik te betwijfelen. Zonder raamdecoratie tel je in dit land niet mee. Ik stelde buurman dan ook voor om hem te helpen. Hij bij mij achterop de fiets. Op naar de Hema. Zoveel jaren later zie ik ons nog vol goede vitragemoed de Hoogvensestraat uitrijden. In mijn jeugdige naïviteit was er niks geks aan dat een veertigjarige getrouwde vreemde meneer uit een totaal andere cultuur zich bij een jonge Nederlandse vrouw achterop de bagagedrager hees. Dat hoorde als vanzelfsprekend in onze vrijgevochten posthippie belevingswereld. Zalig de jeugd die zich nog los van morele dilemma’s frank en vrij kan opstellen en in volle overtuiging de nieuwe buurman weet te overtuigen niet alleen achterop de fiets van een Hollandse meid te springen maar ook – achteraf gezien- nog eens volstrekt ‘foute’ gordijnen te kopen. Nu is het retro maar destijds was oranje en bruin volstrekt nieuw in de mode. En ofschoon heel de straat kanten witte krulgordijnen had dacht ik buurman goed te adviseren door hem te adviseren gehaakte oranje vitrage aan te schaffen.De familie kwam uit een land vol kleur en vrolijkheid dus nep oranje kantklos moest wel leiden tot herkenning met het land van toen en zou tevens een brug naar het hedendaagse Tilburg zijn was de vage maar o zo ernstige redenering. Buurman met de mond vol tanden vond alles goed. En zo togen we met rolletjes garen en een pak textiel huiswaarts. Aysa kwam na enkele dagen en was me dankbaar voor de goede zorgen, bracht me boontjes uit haar moestuin, eieren van haar kippen. De jongens groeiden op. Beslist niet in pais en vree. Moeders recht van de (christelijke) hoeksteen van het Turkse aanrecht bleek niet of nauwelijks opgewassen voor de adrenaline die de jongemannen door de aderen stroomde. Aysa zat stil achter de oranje gordijnen. Gordijnen die anders waren dan de andere, gordijnen die zich onderscheiden. Jaren later wist ik pas dat ik niet alleen geen oranje gordijnen had moeten maken, geen gordijnen sowieso om Tilburg af te sluiten maar een leesplankje had moeten aanschaffen om Aysa met ‘aap noot en mies’ binnen te halen. Wellicht had ze me dan bijna veertig jaar later op de markt niet alleen kunnen aaien dat ze toch wel blij was met die foeilelijke oranje gordijnen maar dat ze het me ook had kunnen vertellen

1 Reactie
JAWEH
JAWEH6 nov. 2010 - 10:11

Ach tiene, Je hebt gesproken vanuit je hart en wie vanuit zijn hart spreekt wordt overal verstaan..