Zijn wij verslaafd aan vechten?

Een verre bekende gaat beginnen met fokken, hoorde ik. Inkomsten moeten genereerd worden, want de lasten lopen door en hoog op. Ook wanneer men geen vaste baan heeft en geen beroep kan doen op de sociale zekerheid. In het geval van mijn men voelt de men de noodzaak om wel wat te doen. Anders wordt-ie dakloos, of de men gaat voor een rechter gesleept worden, die vervolgens alles wat de men (niet) heeft van de men gaat afpakken. Die rechter gaat de deurwaarder en incassobureaus in het gelijk stellen... Want de men heeft (altijd) gefaald. En de men moet beboet worden.

Deze men kan dus geen vaste baan vinden en is doodsbang voor de lasten die hij moet dragen. De men is bang voor de overheid die keihard gaat oordelen en genadeloze klappen gaat uitdelen. O, wat is die overheid in de ogen van de men eng, groot en oppermachtig. De overheid die van haar burgers slachtoffers maakt met haar eigen beleid. Die overheid die de spelregels bedenkt en zonder enig pardon verwacht dat eenieder zich aan haar spelregels houdt. Diezelfde overheid die weinig tot geen gevoel heeft voor haar bewoners, maar vooral bezig is met haar bestaanszekerheid en de zoete macht die zij geniet. 

In een ander, idealer leven zou de overheid een vriend en een beschermer zijn. In het geval van de men die besloten heeft om te gaan fokken, is de overheid een vijand. Een draak. De men moet leven, helaas. En de overheid blijft maar haar tol eisen. Naast alle andere kosten. Het leven kost sommigen meer dan hun leven oplevert. Om tekorten te beperken bedenken zij activiteiten die de kosten zullen dragen. Een iemand gaat de drugs rond slonzen, een ander kwetsbare meisjes of de tulpen. En de men in mijn verhaal gaat dus fokken. Vechthonden fokken. 

Blij was ik niet met dit bericht:

1. Honden fok je niet zodat zij met elkaar gaan vechten. 
2. Honden fok je zodat mensen en honden van elkaar kunnen genieten.
3. Dieren en mensen bescherm je te allen tijde. Hoezo ga je dieren inzetten om je financiële tekorten op te vangen? 
4. Is fokken van vechthonden onze redding, of zijn wij aan vechten verslaafd?  

Afgelopen dagen zijn vele bommen afgevuurd op Iran. Onschuldige burgers zijn geraakt en met de grond gelijkgemaakt. Huis- en wilde dieren zijn daarbij niet gespaard. Honden en katten en de rest leven ook in Iran. Alle flora en fauna lijden daar. Net als de mensheid. Vogels vluchten in een cirkel heen en weer en nergens heen. Schapen, koeien, zelfs vissen zijn dom geslagen door het geweld van de mensheid. En de men in mijn verhaal wil de vechthonden nog fokken. Om inkomsten te generen, nota bene. Of wil de men graag en altijd vechten? 

Mijn God. Is er een trein waar we in kunnen springen? Waarmee wij allen er ergens heen kunnen rijden, waar geen geweld plaatsvindt en waar er geen behoefte en drang bestaat om mensen en dieren in te zetten voor gevechten? Omwille van een menselijk belang dat zich ook bezighoudt met de belangen van dieren? 

Ps. Ik heb een hond Sietse en drie katten genaamd Kees, Stanislav en Cedomir. En ik leef oprecht mee met de dieren in Iran en met al hun baasjes. Stop de oorlog, alstublieft!