Sfeerfoto van Joop
Joop
Joop

Nooit eerder waren er zoveel bosbranden in Europa

Branden breiden zich uit naar steeds meer landen
Joop

Zelfmoordpil

  •  
23-05-2016
  •  
leestijd 3 minuten
  •  
297 keer bekeken
  •  
Schermafbeelding-2016-05-23-om-22.22.03

© cc-foto: Chris Tse

Over de lobby voor een levensbeëindigende pil bij psychisch lijden en de tegenargumenten daarvoor
De aanduiding is een beetje suggestief, maar de initiatieven die hier achter schuil gaan beslist niet: er is een stevige lobby in Nederland die nastreeft dat mensen die niet verder willen leven met een pil op recept de daad bij het woord kunnen voegen. Moeten ze wel voldoen aan allerlei strenge criteria natuurlijk, maar dan moet het in principe mogelijk zijn.
Als je de lieden die deze campagne voeren vraagt of ze voor de doodstraf zijn, zal een grote meerderheid vermoedelijk ontkennend antwoorden. Inhumaan, en vergelijkbare termen zullen in de argumentatie opduiken. Dat je zelf een einde aan je leven zou moeten maken als je echt niet verder wilt vindt men ook inhumaan. Men klopt zich in deze kringen op de borst vanwege de grote mate van menslievendheid die men zichzelf toedicht. En progressief zijn we natuurlijk ook heel erg. Alleen nog even een protocol in elkaar timmeren en dan kunnen we nog tevredener over onszelf zijn dan we al waren.
Ik ben tegen euthanasie bij niet objectiveerbaar uitzichtloos lijden. Als ik kanker met uitzaaiingen krijg die niet behandelbaar is wil ook ik een spuitje, maar niet in geval van een toestand die niet objectiveerbaar is. Waarbij de persoonlijke smaak van degene die het mag/moet beoordelen een onacceptabel grote rol speelt. En de gemoedstoestand van degene die om verlossing uit het lijden smeekt eveneens aan onverwachte en grote veranderingen onderhevig kan zijn.
Waarom ik geen euthanasie bij psychisch lijden wil verstrekken aan de hand van een protocol is vanwege dezelfde reden waarom ik tegen de doodstraf ben: je weet het nooit helemaal zeker, en het vonnis is wel onherroepelijk. Er worden mensen ter dood gebracht, waarbij in een aantal gevallen gerede twijfel mag worden vermoed. Een vroegere vriend kreeg euthanasie vanwege ondraaglijk psychisch lijden, maar de tegenargumenten die er feitelijk bestonden werden niet meegewogen door de psychiater die zijn verzoek honoreerde. Hoefde ook niet volgens de richtlijn, deze dokter deed slechts haar werk. Hij is dood nu, onomkeerbaar.
Waarom is in de Nederlandse geneeskunde in het algemeen, en de psychiatrie in het bijzonder, alles geoorloofd als het maar volgens een richtlijn is geschied? Iedere dokter benadrukt tegen zijn of haar patiënten altijd dat de gemiddelde patiënt niet bestaat, maar de behandelingen die er worden geboden zijn hooguit gemiddeld. Persoonlijke smaak mag er niet toe doen, maar dat iedere richtlijn ook ruimte voor eigen interpretatie biedt vergeten we voor het gemak.
Waarom is het niet mogelijk om toe te geven dat sommige problemen in de gezondheidszorg onoplosbaar zijn? Dat een protocol een objectiviteit suggereert die niet hard gemaakt kan worden. Waarom mag een individuele arts in individuele gevallen geen eigen standpunt inbrengen? Er zijn toch meer dan genoeg manieren om het handelen van dokters kritisch te volgen? Ik heb geheel passief wel eens ingestemd met de zelfdoding van een patiënte, die was afgewezen voor euthanasie. Moet je mee oppassen als dokter, want voor je het weet slepen ze je voor de tuchtrechter. Maar mijn geweten is schoon, het probleem was hier domweg te complex voor een standaard benadering. Daar moeten we niet voor wegduiken middels een richtlijn, dat moeten we open en eerlijk delen met onze patiënten.

Meer over:

opinie, zorg,

Praat mee

Heb je een vraag, suggestie of wil je gewoon iets kwijt? Dat kan hier. Lees onze spelregels.

avatar

Reacties (36)

rbakels
rbakels30 mei 2016 - 9:11

"Zelfmoord"? Ik dacht dat het al lang gebruikelijk is van "zelfdoding" te spreken, omdat moord een misdrijf is. Bij een geslaagde "zelfmoord" kan de "dader" niet meer vervolgd worden op grond van art. 69 Wetboek van Strafrecht, dat luidt: "Het recht tot strafvordering vervalt door de dood van de verdachte." Zelfs als je iemand anders vermoordt kun je dus niet meer veroordeeld worden als je sterft. Maar kan de "dader" van een poging tot "zelfmoord" pleegt ook niet vervolgd te worden wegens poging tot moord, hoewel poging tot moord in het algemeen wel strafbaar is.

saya61
saya6128 mei 2016 - 13:51

Ach Bram Bakker heeft gemakkelijk praten. Wie hulp wil omdat hij/zij het leven als uitzichtloos ervaart, heeft in de Randstad wel nog iets te kiezen. De postcodehulp is in elk geval uitgebreider door het grotere aantal zorginstellingen. De rest van het land moet het doen met wat de regio aan hulp te bieden heeft en dat is bitter weinig. Bij fysieke klachten mag je je overal in het land en zelfs het in buitenland melden, kiezen voor een bepaalde specialist, recht op een second opnion zelfs. Maar dit geldt niet voor GGZ. Alleen, wie genoeg geld heeft mag iedereen consulteren, zelfs Bram Bakker. Als mens die lijdt onder zijn/ haar psychische aandoeningen zit je gevangen in de regio: bij de zorgverzekaar die bepaalt en tegenwoordig ook in de gemeente (Wmo) die bepaalt, denk maar niet dat je daarna in een andere stad nog welkom bent als je een beroep moet doen op de gemeentelijke kas. Alle mensen met ook chronische psychische aandoeningen moeten, als ze niet zijn opgenomen, aankloppen bij de gemeente voor ondersteuning. De postcode bepaalt dan welke zorg en hoeveel zorg je krijgt. Zo'n pil ligt dus helemaal in lijn met het beleid van dit kabinet. Uiteindelijk krijg je het gevoel alleen maar een kostenpost te zijn en zo'n pil of daad voor mijn part is dan de enige keuze die nog resteert.

Minoes2
Minoes224 mei 2016 - 18:41

Het is geen zelfmoordpil, het is een pil die je zelf gebruikt ter beëindiging van je eigen leven dat is iets anders.

Minoes2
Minoes224 mei 2016 - 18:38

Wat ik zo vreemd vind aan de redenering is dat uit angst voor beïnvloeding c.q. invloed van derden men beïnvloeding c.q. invloed van derden (arts-psychiater, de Nederlandse samenleving, toepast en rechtpraat. Ik ben baas over mijzelf en autonoom en er is geen arts of enig ander die over mijn leven noch over mijn dood gaat. Het is hier geen noord-Korea alhoewel die al afvaardigingen naar Nederland hebben gestuurd, dwangarbeiders heb ik gehoord.

Erik.M
Erik.M24 mei 2016 - 15:33

Prima pil,als je maar zeker weet of je de rest van je leven dood wil zijn(of vast laten leggen wanneer het toegepast mag worden),als je wilt stoppen moet dat niet te moeilijk gemaakt worden,mag een mens aub zelf bepalen wanneer je er klaar mee bent,wie maakt nou de beslissing over je lichaam?ik neem aan dat dat besluit bij jezelf ligt,zal even lekker worden dat een een ander dat uitmaakt,wat is de toegevoegde waarde voor diegene die niet meer wil leven?Laat die mensen zachtaardig gaan,klaar is klaar,dat gezeur moet een keer over zijn,het zou ook bij een hoop mensen goed zijn om ze preventief een pil te geven,maar dat is een ander onderwerp.

Contramine
Contramine24 mei 2016 - 11:39

We moeten ons allemaal wel eens afreageren uit ergernis over het een of ander. Maar laat zo'n stuk dan een paar dagen liggen en kijk het nog eens kritisch na voordat je het aanbiedt voor een discussie over gevoelige kwesties. Mensen die een andere mening hebben dan de geachte psychiater worden "lieden die deze campagne voeren". Vervolgens wordt er een volkomen kreupele vergelijking met de wenselijkheid van doodstraf gemaakt. Dan een tirade dat tegenwoordig protocollen allesbepalend zouden zijn. Maar bij de huidige euthanasiewet kan de arts - om welke reden dan ook - een verzoek afwijzen. Helemaal geen protocollen die iets dicteren. Overigens heb ik - ik ben medisch helemaal niet onderlegd - wel een vermoeden waarom "alles geoorloofd als het maar volgens een richtlijn is geschied?" Komt dat misschien omdat er over die protocollen is nagedacht, er relevant onderzoek in is verwerkt, deskundigen elkaars argumenten voor een bepaalde aanpak hebben gewogen? Maar dan nog is verstandig een protocol nooit blind te volgen.

Dubbelgedopte snijboon
Dubbelgedopte snijboon24 mei 2016 - 11:09

Het moet toch mogelijk zijn om een protocol te ontwikkelen dat voldoende waarborgen bevat voor een objectieve toetsing? Ik mag toch aannemen dat uw beroepsgroep als het zover zou komen bij het opstellen van een dergelijk protocol zal worden betrokken. Indien b.v. twee ervaren psychiaters een bewuste patient zouden zien en na eventuele ruggespraak met behandelaars beiden zouden instemmen met een dergelijk verzoek, lijkt mij de objectiviteit voldoende gewaarborgd. Ik vind dat u door dit op voorhand af te wijzen en stelt dat sommige problemen in de gezondheidszorg nu eenmaal onoplosbaar zijn, een groep patienten die veelal uitbehandeld zijn een kans ontneemt om op een humane wijze uit het leven te stappen.

Peter_K2
Peter_K224 mei 2016 - 6:43

Genezen is een kunst, de niet iedereen beheerst. Sommigen zijn zelfs niet in staat het ooit te leren. Kapot maken kan iedere vandaal. Door het mooier te maken dan het is, lijkt het juist of men "helpt" met euthanasie. Beter is de hulp over te laten aan iemand die het wellicht wèl kan.

Bert Vlierman
Bert Vlierman24 mei 2016 - 6:32

De aanduiding 'zelfmoordpil' is niet alleen suggestief maar ook, en meer nog, buitengewoon ordinair. Over populisme, als 'afkomstig van het gepeupel', gesproken.

[verwijderd]
[verwijderd]24 mei 2016 - 5:41

--- Dit bericht is verwijderd —

7 Reacties
JanB2
JanB224 mei 2016 - 6:11

Als ik er geen zin meer in heb, als ik het gevoel heb dat ik voldoende uit mijn leven heb heb gehaald, wil ik er gewoon zelf op een normale niet-pijnlijke manier er een einde aan kunnen maken. Dat is uw recht maar ik zie niet in waarom de gezondheidszorg met dit soort luxeproblemen moet worden belast. De tijd die aan u wordt besteed gaat ten koste van iemand die écht hulp nodig heeft. De oplossing voor uw geval vertrekt eens per half uur op het dichtstbijzijnde centraal station wat mij betreft.

Robbels
Robbels24 mei 2016 - 7:05

@ JanB Je zet nu een door jou zogenaamd luxeprobleem (zelfmoordpil) tegen waarschijnlijk de meest asociale vorm van zelfdoding: een enkeltje trein. Ik heb liever dat gekwalificeerde gezondheidsmedewerkers hier mee aan de slag gaan dan voor het leven lang getraumatiseerde treinchauffeurs, omstanders die zo'n drama vanaf het perron te zien krijgen en de nachtmerries van de mensen die de overblijfselen van de voorkant van de trein mogen schrapen. Denkt u echt anders?

Nick Ros
Nick Ros24 mei 2016 - 7:34

JanB ik heb dat éénmaal zien gebeuren op een korte afstand, ca 20 jaar geleden, maar dat blijft plakken als de dag van gisteren.

JanB2
JanB224 mei 2016 - 18:04

@ Nick Ros Des temeer redenen dus om aan de antidepressiva en in therapie te gaan. De problemen van bijvoorbeeld machinisten die het aan zien komen maar geen enkele mogelijkheid hebben om nog op tijd te stoppen zijn inderdaad bekend. Voor omstanders geldt ongetwijfeld hetzelfde. Daarom mijn advies voor wat betreft de oudere "die wel zon'n beetje klaar is": naar de therapeut en eventueel aan de medicatie. Suicide is echt een zwaktebod in dit geval.

JanB2
JanB224 mei 2016 - 18:05

@ Erik Mulder Altijd maar weer die economische argumenten. Zelfs als het de eigen persoon betreft. Wat voor neoliberale hersenspoeling is dat?

Nick Ros
Nick Ros29 mei 2016 - 11:10

Jan B. ik gebruik geen antidepressiva en ik ga ook niet in therapie. Toen ik net 20 jaar was heb ik mijn ouders verloren. Ongeluk. Ook dat ben ik te boven gekomen zonder pillen en therapie. Met een sterk karakter kun je veel zelf overwinnen zonder pillen en therapie.

Dantes040
Dantes04029 mei 2016 - 14:50

Dus eigenlijk zitten we hier mensen met ernstige stemmmingsproblemen uit te maken voor 'zwak.' Met deze argumentatie (niet dat ik plannen heb) zou ik me dan dus niks aantrekken van een machinist of omstanders. Die zijn tenslotte net zo 'zwak' met hun traumaatjes. Wat maakt het uit ? Je kunt die mensen toch ook gewoon 'therapie' en 'medicatie' geven ? Probleem van alle kanten opgelost.

JanB2
JanB224 mei 2016 - 3:46

De aandacht vanuit VVD- en D66-kringen voor dit thema lijkt geheel in lijn met het liberale cynisme dat dit continent al decennia teistert. Hedonisme viert immers hoogtij, en als het leven even geen feestje meer is dan stappen we toch gewoon uit niewaar. Is het daarnaast toeval dat de aandacht zich bij dit thema in onevenredig hoge mate richt op mensen in hun levensavond die er naar eigen zeggen niks meer aan vinden? Oftewel op onrendabelen die hun productieve bestaan erop hebben zitten en alleen nog een aanslag vormen op de sociale voorzieningen, zorgkosten, en pensioenfondsen? Je zou er inderdaad de meest enge gedachten bij krijgen! Voor alle duidelijkheid: ouderen die aangeven niet meer verder te willen zijn in de regel niet "klaar met hun leven" maar gewoon depressief. Niets meer en niets minder. En voor depressie's zijn tegenwoordig goede behandelingen. Het kost wat tijd en geld maar dan heb je opa in een groot deel van de gevallen ook weer op de been. Tenzij je de geestelijke gezondheidszorg laat verslonzen zoals in de afgelopen 2 decennia het geval is geweest. Dán moet je inderdaad aan een programma voor actieve euthanasie gaan werken en niet zeuren als je door latere generatie's van een mensenverachtend systeem wordt beschuldigd (want dat is het gewoon). Ergens begrijp ik ook wel dat met name vanuit de liberalen zo'n aandacht bestaat voor iets wat veelal terug te voeren is op een zingevingsproblematiek. Immers: geen leven zo kaal als dat van een liberaal! En dat wreekt zich op latere leeftijd. Want zodra het lichaam het meer en meer af laat weten en bunjee-jumpen en het gestuntel op de tennisbaan niet meer tot de mogelijkheden behoren moet de geest de rol van entertainer overnemen. En daar schort het aan bij deze groep. Nooit enige lol gehad aan denken als op zichzelf staande activiteit, het leven één oppervlakkige sleur waarin de meest zinloze dingen worden nagejaagd en veel te druk om te beseffen dát het een sleur is en dát het allemaal nergens over gaat. En dan komt inderdaad vroeg of laat de man met de hamer waarna je voorgoed achter de geraniums zit met een totaal leeg hoofd waarin niets gebeurd behalve dat de depressie langzaam zijn kans grijpt. Ook voor deze mensen zij er echter pillen zonder cyaankali en therapieën. Eruit stappen is in dit soort gevallen niet meer dan een zwaktebod, misschien niet zozeer van de patient zelf (ja u leest het goed: deze mensen zijn niet zozeer levensmoe maar gewoon een beetje ziek) als wel van de omgeving en de maatschappij als geheel. Het écht wrange bij dit alles is dat de groep ouderen die naar eigen zeggen "wel zo'n beetje klaar zijn" de aandacht afleiden van de groep voor wie het leven écht een hel is, en wel zonder enig uitzicht op verbetering. Te weten de groep chronisch en onbehandelbaar depressieven of mensen met een andere psychische stoornis waarvoor geen kans op verbetering meer is en die langzamerhand écht moe zijn van het leven zelf. Deze groep zou centraal moeten staan in de discussie en voor deze groep zou er zo snel mogelijk een regeling moeten komen die enerzijds misbruik uitsluit of tot een minimum beperkt en anderzijds vrij is van allerhande moraliserend gezeik en "industriële" protocollen. Psychische aandoeningen zitten qua lijdensdruk in de absolute top en als één en ander daarbij daadwerkelijk uitzichtsloos is heeft niemand het recht om een levensbeëindiging te verbieden of hulp daarbij strafbaar te stellen. Voor zingevingsproblematiek heb ik echter weinig compassie: als het leven geen zin heeft dan maakt het maar zin*. * eerlijk gejat van Gummbah En in al het gekrakeel over de vraag of

1 Reactie
JanB2
JanB224 mei 2016 - 4:01

Laatste regeltje kan weg (restje van een niet afgemaakte zin).

Piet de Geus
Piet de Geus23 mei 2016 - 23:20

"Waarom ik geen euthanasie bij psychisch lijden wil verstrekken aan de hand van een protocol is vanwege dezelfde reden waarom ik tegen de doodstraf ben: je weet het nooit helemaal zeker, en het vonnis is wel onherroepelijk." En wat nu als iemand bij gebrek aan zo'n pil voor de trein springt of zich van de stoep voor het Hilton laat schrapen of besluit in het trappenhuis te gaan bungelen? Dat is ook tamelijk onherroepelijk en bezorgt anderen ook nog eens trauma's. Dat is waar die pil een alternatief voor is: het is een hulpmiddel bij een vonnis dat men over zichzelf voltrekt, niet over een ander. En dat is wat zo'n protocol allereerst moet garanderen: dat het een eigen keus is en dat zo'n pil niet op advies van een arts of psycholoog wordt verstrekt.

Cinema2
Cinema223 mei 2016 - 23:09

Dank, Bram voor je verhaal. In de eerste plaats ben ik blij dat ik in dit land leef. Ethische dilemma's worden in dit land bespreekbaar gemaakt, zo vanzelfsprekend is dit niet. Meer en meer is er aandacht voor psychisch lijden, want het bestaat, en is zeer zeker geen aanstellerij. Helaas heb ik twee zelfmoorden meegemaakt binnen mijn directe leefomgeving. En ik prijs mijzelf gelukkig dat ik (vooralsnog) gevrijwaard ben van een depressie. Ik schrijf vooralsnog, immers het kan ons allemaal overkomen, niemand uitgezonderd. De heer Wim Brands (van VPRO Boeken) was onze laatste BN-er die overleden is aan deze vreselijke ziekte. Ik zeg en schrijf overleden, hoewel hij zelf verantwoordelijk was voor zijn eigen dood. Zo werd dit nieuws ook gebracht via de media, eindelijk. De heer Brands leed aan een vreselijke ziekte en is daaraan overleden. Zie dit als winst voor uw beroepsgroep!. "Vroeger" was dit wel anders....Iemand die zelfmoord pleegt is laf en een loser, nog niet zo heel lang geleden was dit de toon, ook hier in Nederland. Gelukkig kunnen/ mogen wij nu rouwen om mensen die het toch echt "zelf" hebben gedaan. Nogmaals hulde voor uw persoon en uw beroepsgroep, het is bespreekbaar!. Goed een inhoudelijke reactie op uw schrijven dan maar. Ik deel uw mening voor een groot gedeelte, en ik ga zelfs nog een stap veder dan u. Ik ben tegen de euthanasie klinieken bij psychisch lijden. Ik ben tegen de zelfmoordpil (actueel). Laat mij dit veder toelichten. Ik hecht waarde aan het leven, heeft helemaal niets met God te maken. Een arts moet knokken voor zijn of haar eigen patiënten, tot de laatste snik. En dit mag mislukken, patiënt overleden. Maar een arts mag nooit de beul spelen bij psychisch lijden. Ook niet passief. De zelfmoordpil is ethisch gezien een "no go area". Ik weet het ook wel, ik word ouder en ouder (vooralsnog en vitale 40 plusser)...Neem dat pilletje nu maar, zal de publieke opinie gillen/ en wellicht mijn directe leefomgeving. Ik hoop gezond 80 te worden, tegen die tijd ben ik een kostenpost ...Lees ik breng geen geld meer in het laatje. En dien dus te verdwijnen... Meer en meer zullen ouderen te maken krijgen met dit soort geluiden, en met een maatschappelijke druk, wat in mijn ogen zeer onrechtvaardig is.

2 Reacties
pidel
pidel24 mei 2016 - 7:09

Ik wacht nog steeds op uw toelichting waarom u tegen bent want in uw toelichting herhaalt u alleen maar nog eens dat u tegen bent.

Cinema2
Cinema224 mei 2016 - 9:06

@pidel In het kort, ik vind het onethisch om een arts te vragen om een moord te plegen. Een vaak gehoorde kreet is, "klaar met het leven" speelt vooral bij ouderen. Vraag is of dit daadwerkelijk wel zo is. De maatschappelijke druk om dat pilletje toch maar te slikken zal naar de toekomst toe enkel maar toenemen. (vergrijzing).

kalmpjes
kalmpjes23 mei 2016 - 22:45

Nooit begrepen hoe mensen het levenslang opsluiten van iemand humaner vinden dan diezelfde persoon een spuitje geven. Elke ochtend hetzelfde zinloze uitzichtloze riedeltje afdraaien totdat je in slaap valt om van voren af aan te beginnen. Indien je niet van plan bent een persoon te rehabiliteren(levenslang) of het niet mogelijk is is het in mijn ogen veel humaner om deze persoon in te laten slapen. Over de pil, ik zie niet in hoe zo'n complexe situatie als dit gestandaardiseerd genoeg kan worden om tot een richtlijn te komen. Dit lijkt me bij uitstek iets waar enkel tot een beslissing gekomen kan worden na overleg tussen alle partijen, het liefst met een externe expert, in plaats van een scenario met een turf lijst en standaard modellen.

Grozny
Grozny23 mei 2016 - 22:43

Dat iets momenteel niet objectiveerbaar is, door ons gebrek aan kennis en technieken om psychologisch lijden objectief weer te geven, wilt nog niet betekenen dat dit geen legitiem lijden is. Maar bij psychologisch lijden komt ook de vraag naar boven, doordat er psychologisch lijden is, is dan je cognitieve toestand zo veranderd dat je een verkleurde beslissing maakt door de aandoening. Die je niet had gemaakt als je een vergelijkbaar lijden had, die niet door een psychologische aandoening werd veroorzaakt. De vraag is ben jij nog jij door je psychologische aandoening.

blues boy
blues boy23 mei 2016 - 22:26

Gouden tijden breken aan voor verzekeringsmaatschappijen. Bij zelfmoord niet uit betalen.

Nick the Stripper
Nick the Stripper23 mei 2016 - 22:20

[Waarom ik geen euthanasie bij psychisch lijden wil verstrekken aan de hand van een protocol is vanwege dezelfde reden waarom ik tegen de doodstraf ben: je weet het nooit helemaal zeker, en het vonnis is wel onherroepelijk.] Wat een onzin. Er zijn talloze daders geëxecuteerd wier schuld als een paal boven water stond. En wat een onzin ook om euthanasie met de doodstraf te vergelijken: voor iemand die door psychisch lijden naar de dood verlangt is de dood allesbehalve een straf. Geen enkele arts kan wat mij betreft verplicht worden om mee te werken aan een euthanasie waar hij/zij niet achter kan staan. Maar omgekeerd moet Bram Bakker de discussie niet vervuilen met termen als 'objectiveerbaar uitzichtloos lijden'. Uiteindelijk is het de patiënt zelf die aangeeft of zijn lijden als uitzichtloos wordt ervaren. En dat is dus per definitie subjectief.

Jansen & Jansen
Jansen & Jansen23 mei 2016 - 22:01

[...is vanwege dezelfde reden waarom ik tegen de doodstraf ben: je weet het nooit helemaal zeker, en het vonnis is wel onherroepelijk] Die vergelijking is gebaseerd op een denkfout. Je slui mensen op om ze te straffen maar je maakt ze niet dood om ze te straffen. En dat doe je niet omdat het individuele zelfbeschikkingsrecht nu eenmaal een mensenrecht is, en mensenrechten zijn universeel, ze gelden ook voor mensen die de mensenrechten van anderen schenden, het heeft niets met een mogelijke foute inschatting te maken, Een mogelijke foute inschatting is een overweging die je theoretisch mee zou moeten nemen in een situatie dat doodstraf wel bestaat, een kansberekening. Wat is de kans dat deze persoon onterecht gedood wordt afgewogen tegen de kans dat dezelfde persoon zelf iemand doodt. Gezien mijn eerste punt mag die afweging dus niet gemaakt worden. Terug naar het zelfbeschikkingsrecht, dat is universeel, het geldt voor de levenslang veroordeelde die zelf liever dood wil, dat horen we die persoon te gunnen, dat geldt voor de objectief meetbare terminaal zieke, maar dat geldt ook voor de psychisch zieke, en dat geldt voor de kerngezonde persoon die er geen zin meer in heeft. Iemand die wilsbekwaam dood wil, die moet gewoon geholpen kunnen worden. En ja, er zullen gevallen voorkomen waarin de persoon die niet geholpen wordt doorleeft en later van inzicht veranderd en blij is te leven, het zij zo, dat risico neemt de persoon die zijn zelfbeschikkingsrecht wenst uit te voeren, We zijn tegen doodstraf om exact dezelfde reden als dat we voor euthanasie zijn, ook als het om een zelfmoordpil gaat, en die reden is niet dat het wel eens mis kan gaan.

2 Reacties
Nick the Stripper
Nick the Stripper23 mei 2016 - 22:24

Prima betoog.

Tom Meijer
Tom Meijer24 mei 2016 - 9:17

Je verwoordt goed hoe ik er over denk Gerbie. Dank daarvoor.

Nick Ros
Nick Ros23 mei 2016 - 21:00

Het punt is wij maken NU technisch mensen oud, dankzij scantechnieken, medicijnen, etc.. Alleen sociaal kunnen wij deze techniek geen invulling geven. Mijn buurman was tot zijn 77’ste jaar een vrolijke behulpzame en actieve man. Toen kwam hij de man met de hamer tegen en nu zit hij al 2 jaar apathisch in een stoel of ligt apathisch op bed te wachten op zijn dood. In feite weet hij niet eens dat hij nog bestaat. Zonder de techniek van nu was hij al 2 jaar dood geweest en had hij 77 mooie jaren gekend. De vraag moet zijn, ‘welk recht hebben wij om deze man nog te laten leven ?’ Het enige wat ik kan bedenken is een oud boek, dat veel op de Veluwe wordt gelezen.

4 Reacties
Flipje Tiel
Flipje Tiel23 mei 2016 - 21:25

De behandeling stopzetten is iets anders dan euthanasie toepassen.

Nick Ros
Nick Ros23 mei 2016 - 22:11

Flipje. De behandeling stopzetten is gewoon christelijke euthanasie. Ofwel jezelf verstoppen in de bijbel. Eigenlijk gewoon laf gedrag.

Flipje Tiel
Flipje Tiel24 mei 2016 - 5:17

@Nick Ros 24 mei 2016 at 00:11 Het woordtje "laf" is uit, tegenwoordig moet je "hypocriet" gebruiken als je argumenten te kort komt maar toch wil doen alsof je een punt hebt.

Nick Ros
Nick Ros24 mei 2016 - 11:49

Herstel. Flipje. De behandeling stopzetten is gewoon christelijke euthanasie. Ofwel jezelf “hypocriet” verstoppen in de bijbel.

Brave Hendrik2
Brave Hendrik223 mei 2016 - 20:52

Een mensenleven - een langdurig, maar gelukkige eindig, zwoegen tussen ijskast en bed - is nauwelijks de moeite waard. Wie dat niet onderschrijft en inziet, zou eigenlijk geen God-psychiater mogen worden. Een psychiater is een uitvoerder van protocollen; - laat 'm in hemelsnaam niet op zijn gevoel afgaan, priesters zijn er genoeg. 't Is waar, d'r is niks zeker, hoe objectiveerbaar je ook denkt dat 't is. Dus...