Wil de echte terrorist nu opstaan?

We kennen allemaal de beelden. Op Parliament Square in Londen worden oudere mensen opgetild en in politiebussen gezet. Meestal voorzichtig. Twee, soms vier agenten per persoon. Soms aangemoedigd door hun kinderen die vaak ook al grijs zijn. ‘I’m proud of you, mum’. Alle afgevoerde demonstranten dragen hetzelfde bordje met de tekst: 'I oppose genocide. I support Palestine Action.'

Onder de gearresteerden was ook de bekende Britse schrijver Alice Oswald (58); T.S. Eliot Prize-winnaar, oud-Oxford Professor of Poetry. Als ze wordt afgevoerd, zegt ze tegen de agenten: 'Write to Yvette Cooper and tell her that this is making your life impossible.' Cooper was destijds de Britse minister van Binnenlandse Zaken. Zij tekende het besluit dat Palestine Action tot terroristische organisatie verklaarde, nadat activisten twee militaire vliegtuigen op een RAF-basis hadden bespoten met rode verf. Op steun aan die organisatie staat sindsdien in het Verenigd Koninkrijk maximaal veertien jaar cel. Een stuk karton met de bovenstaande tekst is al genoeg. Vorig jaar arresteerde de Britse politie op deze manier bijna drieduizend mensen. Gemiddelde leeftijd: 59.

Er waren vorig jaar meerdere solidariteitsprotesten bij de Britse ambassade in Den Haag. We stonden daar, vaak op hetzelfde tijdstip als in Londen en met precies dezelfde borden 'I oppose genocide. I support Palestine Action.' Anders dan onze kameraden in Londen mochten wij na afloop van ons protest gewoon naar huis.

Maar wist je dat er ook aan deze kant van het Kanaal mensen zijn die maandenlang vastzitten zonder proces, omdat ze zich verzetten tegen genocide?

In de nacht van 7 op 8 september 2025 braken vijf mensen in bij een Duitse vestiging van het Israëlische wapenbedrijf Elbit Systems in Ulm. Crow Tricks, Daniel Tatlow-Devally, Leandra Rollo, Vi Kovarbasic en Zo Hailu: vijf activisten uit Berlijn, met de Britse, Ierse, Duitse en Spaanse nationaliteit. Ze beschadigden apparatuur, filmden zichzelf, plaatsten de beelden online. En wachtten op hun arrestatie. Er was niemand in het gebouw. Ze werden zonder verzet meegenomen. Ze hadden geen strafblad.

Borgtocht werd geweigerd, waardoor ze nu al bijna een jaar in de gevangenis zitten zonder veroordeling. Hoewel zij geen geweld tegen personen hebben gepleegd, worden zij in het detentiecentrum onderworpen aan een regime dat normaliter wordt opgelegd aan zware, gewelddadige criminelen of terroristen. Vier van de vijf zitten tot 23 uur per dag op cel. Ze hebben strikte communicatiebeperkingen en zelfs gesprekken met advocaten worden afgekapt. Hun zaak dient in Stuttgart‑Stammheim, in een extra beveiligde rechtszaal in de gevangenis. In diezelfde zaal stonden in de jaren zeventig de leden van de Rote Armee Fraktion terecht. Door de activisten in handboeien achter dik glas te zetten, behandelt de rechtbank hen alsof ze terroristen zijn. Of, zoals Zo Hailu het formuleerde: 'Wij zitten opgesloten in een glazen kooi als seriemoordenaars, als dieren, als uitschot.’

De aanklacht bestaat uit drie delen: zaaksbeschadiging, gebruik van de verboden leus 'From the river to the sea' (door het Duitse ministerie van Binnenlandse Zaken aangewezen als Hamas-symbool, maar de leus is ouder dan Hamas) en lidmaatschap van een criminele organisatie (Paragraaf 129 van het Duitse Wetboek van Strafrecht). Ngo's en internationale waarnemers spreken van een politiek showproces. Paragraaf 129 is historisch bedoeld voor maffia-organisaties en motorbendes, en de gerelateerde antiterreurwetten voor groepen zoals de RAF. Critici stellen dat de Duitse overheid deze wetgeving bewust misbruikt om de grens tussen activisme en terrorisme te laten vervagen en zo een afschrikwekkend voorbeeld te stellen voor pro-Palestijnse demonstranten. Amnesty Duitsland waarschuwt dat de implicaties van deze zaak 'extraordinarily far-reaching' zijn. Als de aanklacht over lidmaatschap van een criminele organisatie hier standhoudt voor wat in de kern zaaksbeschadiging is, kan dat een blauwdruk vormen voor andere EU-landen.

Nog dichter bij huis speelt de zaak van Pepijn Koops, die in de media nauwelijks aandacht kreeg. Hij fietste op 19 september 2025 van zijn woonplaats Dieren naar de Israëlische ambassade in Den Haag met in zijn fietstas vijftien flessen benzine. Daar aangekomen sloeg hij de intercom en de ramen kapot. Voor hij de benzine naar binnen kon gooien werd hij gearresteerd. Ook hij verzette zich niet. Ook hij had geen strafblad.

Hij zat ruim acht maanden in voorarrest voordat zijn zaak inhoudelijk werd behandeld. Opvallend: de aanklacht was niet poging tot brandstichting, maar 'een aanslag op het leven of de vrijheid van een internationaal beschermd persoon'; een kwalificatie die is bedoeld voor aanslagen die gericht zijn op het leven van diplomaten of staatshoofden. In de rechtbank verklaarde Pepijn dat zijn actie een symbolisch protest was tegen de medewerking van Nederland aan de genocide in Gaza en uitsluitend gericht tegen het gebouw en de instelling, niet tegen mensenlevens. Hij betuigde geen spijt; hij handelde volgens zijn geweten en kan zijn kleinkinderen in de ogen kijken.

Tijdens de zittingen mocht hij zich niet vrij uitlaten over zijn politieke standpunten of de historische context van zijn actie. De rechtbank zei expliciet ‘geen geschiedenisles’ en ‘geen politieke standpunten’ te willen horen. Toch waren juist die geschiedenis en politiek voor Pepijn de reden om tot actie over te gaan. Psychologisch onderzoek in opdracht van het OM wees uit dat hij niet leed aan een psychische stoornis en dat de kans op recidive laag was. Ook de kans op gewelddadig gedrag werd als laag beoordeeld. Toch oordeelde de rechtbank dat de kans op extremistisch geweld hoog was. Pepijn wordt bestempeld als geradicaliseerd en moet meewerken aan verplichte de-radicaliseringsgesprekken.

Veel mensen keuren zijn actie af, maar Pepijn vraagt zich af waarom zijn actie meer vragen oproept dan de onverschilligheid en ontkenning van de realiteit door de Nederlandse overheid en burgers.

Ik vind dat een hele goede vraag.

Want ook als je geen sympathie hebt voor acties waarbij spullen beschadigd worden - een wapenfabriek of een ambassade - kun je je afvragen of iemand die zich verzet tegen een voortdurende genocide ‘geradicaliseerd’ is. Is het wel zo radicaal dat je niet meer kunt aanzien wat er in Palestina gebeurt en er iets aan wil doen? Is het niet veel radicaler dat er zoveel mensen zijn die niets doen?

Ook kun je op zijn minst vraagtekens zetten bij de zwaarte van de aanklachten: bij Pepijn Koops een aanslag op een persoon, bij de Ulm 5 lidmaatschap van een criminele organisatie. Deze activisten zijn al bijna 3 jaar getuige van oorlogsmisdaden. Ze handelden vanuit een moreel motief: verzet tegen de genocide in Gaza - nadat vreedzame acties jarenlang niets opleverden. Je hoeft deze mensen geen helden te vinden, maar ze verdienen wel een eerlijke behandeling.

Vrijheidsbeperkingen
Terwijl Nederlandse acties tegen de genocide uitblijven, wordt de ruimte om daartegen te protesteren steeds verder beperkt. Amnesty International concludeert al jaren dat het demonstratierecht in Nederland onder druk staat. VN-rapporteur Michel Forst noemde de Nederlandse aanpak van vreedzame klimaatactivisten begin 2024 'hardvochtig en buitenproportioneel'. In december 2024 verlaagde de CIVICUS Monitor de status van de Nederlandse burgerruimte van 'open' naar 'narrowed'. In september 2025 vernietigde de Hoge Raad de veroordelingen van acht klimaatactivisten omdat het strafrechtelijk optreden een 'chilling effect' had op het demonstratierecht. Diezelfde maand waarschuwt het College voor de Rechten van de Mens dat de politieke en juridische ontwikkelingen in Nederland parallellen vertonen met landen waar de rechtsstaat is geërodeerd.

Begin dit jaar kondigde het nieuwe kabinet in het coalitieakkoord aan het demonstratierecht juist verder te willen inperken. De Tweede Kamer werkt aan een wetsvoorstel dat ‘verheerlijking van terrorisme’ strafbaar maakt. Wie in een tekst, toespraak of afbeelding een terroristische daad 'looft of prijst' riskeert straks tot twee jaar cel. Amnesty, PAX, SOMO en het NJCM waarschuwen in koor: de wet is vaag, overbodig, en zet de deur open voor politieke vervolging van activisten, journalisten onderzoekers en demonstranten.

Steun aan illegale praktijken
Geert Wilders vloog eind juli naar Israël, op uitnodiging van kolonistenleider Yossi Dagan, bezocht met hem een illegale nederzetting op de Westelijke Jordaanoever waar op dat moment pogroms tegen Palestijnen plaatsvonden, liet zich fotograferen met de minister van Defensie en twitterde vanuit Jeruzalem: 'I am proud to be a friend of Israel'. Hij is geen terrorist.

Een Delftse hoogleraar reisde in mei 2025 - terwijl foto's van uitgehongerde Palestijnse kinderen de wereld over gingen - naar Tel Aviv om daar een prestigieuze wetenschapsprijs in ontvangst te nemen. Uitgereikt door de universiteit van Tel Aviv, die wapentechnologie ontwikkelt voor het Israëlische leger. Hij postte er trots over op X. Hij is geen terrorist.

Booking.com verhuurt op zijn platform tientallen vakantiewoningen die gebouwd zijn op land waarvan Palestijnse families zijn verdreven. Het Internationaal Gerechtshof verklaarde in juli 2024 de nederzettingen illegaal, eigen medewerkers protesteren al jaren. Booking.com is geen terrorist.

De Nederlandse staat blijft, ondanks meerdere gerechtelijke uitspraken, F-35-onderdelen aan Israël leveren, nu via een Amerikaanse doorvoerroute waar op dit moment opnieuw over wordt geprocedeerd. De minister van Defensie is geen terrorist.

Ik heb voor de Britse ambassade gestaan met een bordje dat in het Verenigd Koninkrijk verboden is. Ik heb leuzen gezongen waar in Duitsland mensen voor vervolgd worden. Ik heb op de A12 gezeten. Ik draag een keffiyeh. Ik vind niet dat de staat Israël bestaansrecht heeft.

Ben ik straks een terrorist?

Nelson Mandela stond tot 2008 op de Amerikaanse terrorismelijst. Verzetsheld Hannie Schaft pleegde in de Tweede Wereldoorlog meerdere aanslagen en sabotage-acties en was in de ogen van de bezetter een terrorist. De acties van de Britse suffragettes - waaronder bomaanslagen en brandstichting - werden door autoriteiten en media aangeduid als een ‘terroristische campagne’. Zelfs Willem van Oranje was voor de Spaanse koning Filips II een staatsgevaarlijke misdadiger. Nu vinden we al deze mensen helden.

Maar ik ben Hannie Schaft niet. Ik ben Mandela niet.

Als ik straks veertien jaar cel kan krijgen voor het bordje dat ik voor de Britse ambassade omhoog hield, weet ik niet of ik het weer zou doen. Als ik voor terrorisme veroordeeld kan worden omdat ik op de A12 zit, of een gedicht voordraag bij de Israëlische ambassade, weet ik niet of ik dat nog durf.

Vandaag draag ik mijn keffiyeh. Vandaag stuur ik een kaart aan de Ulm 5. Vandaag lees ik Palestijnse poëzie. Vandaag schrijf ik dit stuk voor jullie. Wat ik morgen doe, weet ik nog niet.