Wij zijn (g)een hokjesmaatschappij

Vanmorgen las ik een artikel over een jongen die doodmoe thuiskwam van school. Hij kon niet meekomen in het systeem van het onderwijs. Dit verhaal raakte mij diep. Zelf heb ik ook maatwerk op school nodig gehad om mee te komen.

Als kind zat ik op het reguliere onderwijs, maar daar was ik diep ongelukkig. Ik herken helaas uit eigen ervaring de suïcidale gedachten waar je op jonge leeftijd mee te maken kunt krijgen. Je gaat denken dat het probleem bij jou ligt. Pas toen ik op mijn 12e gediagnosticeerd werd met 22q11ds snapte ik dat ik niet gek was, maar gewoon anders. Het duurde nog heel lang voordat ik überhaupt begreep dat de problemen waar ik in het onderwijs mee te maken had niet geheel aan mijzelf te wijten waren. Het is zwaar om daaronder gebukt te gaan als je kind bent.

Na de reguliere school kwam ik terecht op een speciale school voor kinderen met leer- en gedragsproblemen. De school had kleine klassen waardoor het voor mij prettiger zou zijn en er meer ruimte was voor individuele aandacht. Helaas bleek dit niet op te gaan. Ik werd enorm gepest en omdat ik geen gedrags- of leerproblemen had, viel ik opnieuw buiten de boot. Ik zakte dieper in de depressie en vond het leven zwaar ellendig.

Wat mij in het verhaal van Liam raakt, is het feit dat er meer kinderen zijn die buiten het onderwijssysteem vallen. Het onderwijs is gericht op een systeem dat mankementen vertoont voor ieder kind dat anders is. En dat vind ik heel kwalijk. Dat kinderen zo op hun tenen moeten lopen om mee te komen in het onderwijs is een indringend signaal dat het anders moet. Het systeem is achterhaald, punt!

Het is doodzonde dat er eerst duizenden kinderen moeten zijn waarvan de ouders met de handen in het haar zitten over hoe het verder moet. Maatwerk is de oplossing en zo belangrijk voor eenieder die niet in een van de hokjes van de samenleving past.