We zijn besodemieterd

Daar is ’ie dan: het minderheidskabinet. Verkocht als “verantwoord”, “constructief” en “in het landsbelang”. Maar laten we eerlijk zijn: dit wordt niks. Helemaal niks.

Miljoenen Nederlanders zijn naar de stembus gegaan. Met een duidelijke boodschap. Verandering. Andere koers. Luisteren naar het volk. En wat krijgen we? Politieke rekensommen, achterkamertjes en partijen die elkaar net genoeg vasthouden om zelf te blijven zitten. De stem van de kiezer? Genegeerd. opzij geschoven. Handig vergeten.

We zijn besodemieterd. Punt.

Een minderheidskabinet is geen krachtig bestuur, het is een noodverband. Een wankel kaartenhuis dat bij de eerste echte beslissing instort. Want iedere wet, ieder plan, iedere begroting moet langs partijen die bewust buiten het kabinet zijn gehouden. En laten we eerlijk zijn: die gaan écht niet meewerken om dit experiment te redden. En ze hebben groot gelijk.

Waarom zouden ze? Hun kiezers zijn net zo gepasseerd. Net zo boos. Net zo klaar met “het compromis” dat altijd maar één kant op lijkt te werken.

Dit kabinet gaat regeren met de handrem erop. Angstig. Voorzichtig. Besluiteloos. Elke week een nieuw crisisoverleg, elke maand dreiging van een val. Ondertussen staat het land stil. Woningnood, migratie, koopkracht, zorg — alles blijft liggen omdat niemand echt durft te kiezen.

En dus weet iedereen hoe dit eindigt. Over een half jaar — misschien iets langer als men het weet te rekken — mogen we weer naar de stembus. Nog meer geld. Nog meer campagne praat. Nog meer “we hebben u gehoord”.

Maar dit keer is het vertrouwen verder afgebrokkeld. Want mensen vergeten niet dat hun stem er weer niet toe deed.

Een minderheidskabinet is geen oplossing. Het is uitstel van executie. En Nederland voelt dat feilloos aan.