We wonen niet op planeet McDonald's

Fastfood is kort voor slecht eten en heeft in de publieke opinie de schuld gekregen van de obesitasepidemie onder kinderen en jongeren. Omdat McDonald’s de grootste keten is die zulk voedsel verkoopt is dat bedrijf – en met name het logo – symbool voor de verloedering van onze manier van eten geworden.

We zien de golf aan patiënten met diabetes als eerste tastbare bewijs dat het onze gezondheid verslechtert door de opkomst van steeds meer fastfoodvestigingen. Een paar jaar geleden was er in New York zelfs een rechtszaak van een dikke dame die McDonald’s de schuld gaf van haar tailleomvang.

Elke dag kwam ze langs veel van die vestigingen en kon de verleiding niet weerstaan. Ze verloor die zaak. Onderzoekers uit de Verenigde Staten onderzochten de invloed van fastfood, maar ontdekten dat het maar een deel van het probleem is.

Ze gebruikten voor hun onderzoek de gegevens van de National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES) uit de periode 2007 tot 2010. Van 4466 kinderen tussen 2 en 18 jaar oud werd het totale eet- en drinkpatroon  beoordeeld. Er werd verschil gemaakt tussen bezoekers van fastfoodbedrijven (de helft) en niet-bezoekers van fastfoodbedrijven (de andere helft). Verder werden de bezoekers van fastfoodketens ingedeeld in matige gebruikers (die minder of gelijk aan 30 procent van de calorieën in een fastfoodbedrijf verorberde) en stevige fastfoodconsumenten (meer dan 30 procent van de calorieën bij een pizza- of hamburgerbedrijf). Het kwam erop neer dat 50% geen bezoeker was, 40 procent een matige bezoeker en 10 procent een heel goede klant.

Uit de analyse kwam naar voren dat wat de kinderen naast de fastfood nog eten een sterkere relatie heeft met het ontstaan van obesitas. Dat is wat echt verantwoordelijk voor de epidemie is. Het is eigenlijk een beetje een voorspelbaar onderzoeksresultaat. Je moet wel van een andere planeet komen om te geloven dat de toename van ons gewicht van één enkele factor afhankelijk is. Het gaat om het totale eetpatroon, de hoeveelheid beweging, de tijd die kinderen naar eens scherm zitten te staren, de uurtjes slaap die kinderen krijgen. En dat alles hangt weer af van hun sociaaleconomische achtergrond, de toegang die ze hebben tot informatie, de scholen die ze bezoeken.

Maar ja, je zult maar willen dat je onderzoek goed wordt gelezen. Dan kan je op de vingers van een hand uitrekenen dat met zo’n algemeen verhaal je geen aandacht zult krijgen. Met de conclusie dat het niet aan de fastfood ligt haal je echter de internationale pers. Ze hebben in zo verre gelijk dat het NIET ALLEEN aan de fastfood ligt.

 

 

Volg Ivan Wolffers ook op Twitter Ivan schrijft voor Joop elke dag een Gezonde Weetje van de Dag:  klik hier voor een overzicht