Wat was de reden dat de Surinaamse autoriteiten en de Nederlandse overheid samenspanden?

Op 1 juli, op de dag van de Keti-Koti, stuurde ik een uitgebreide brief naar de ambassade van Suriname om te melden dat een van de medewerkers van de kanselarij in Amsterdam valse en onjuiste informatie had verstrekt aan diverse Nederlandse instanties, zoals de IND en de BVD. Door deze informatie duurde het veel langer voordat mijn statenloosheid ten einde kwam.

Al deze medewerkers hadden hun positie te danken aan Desi Bouterse. Het was om die reden dus opmerkelijk dat men de Nederlandse overheid ter wille was. Het Bouterse-regime noemde dissidenten en tegenstanders Redi-Musu’s, CIA- agenten, Vazallen van Nederland. En nu bleek dat ook zij Vazallen van Nederland waren!

In verband met de vrije dag was er niemand om de e-mail te openen en te lezen. Een minuscuul detail. Het was belangrijk om juist op díe dag een punt te maken. De regering-Simons is verantwoordelijk voor alle mensenrechtenschendingen. Ook die van de jaren 80.

Wat was de reden dat de Surinaamse autoriteiten en de Nederlandse overheid samenspanden tegen mensen, vluchtelingen, die hier in Nederland dachten dat ze een veilig heenkomen zouden vinden?

Ambigue
De ambigue houding van Nederland als het ging om de misdaden het Bouterse-regime, is een zaak die maar mondjesmaat besproken wordt. Nederland heeft tot op het moment dat er op 8 december 1982 mensen voor het oog van de wereld werden doodgeschoten weggekeken. En dat terwijl er diverse Nederlandse media reeds in het voorjaar van 1980 berichtten dat het in Suriname niet best gesteld was met de rechten en vrijheden van de bevolking. Na 13 augustus 1980 kondigde het regime een reeks decreten af die direct ingrepen in het persoonlijke leven van de burger. Rondom diezelfde datum begon de staatsmedia met een agressieve mediacampagne tegen Nederland.

In NRC verscheen er niet lang daarna een artikel over de moord op de ex-Indiëganger Fred Ormskerk die vermoedelijk vermoord is door een lid van de Nationale Militaire Raad. De familie van Ormskerk werd door een journalist van het NRC verwittigd dat hun man er niet meer was. Familieleden vertelden dat het ministerie van Buitenlandse Zaken een autopsie tegenhield; dat ze tevreden moesten zijn met de bevindingen van de Surinaamse patholoog-anatoom, dr. Vrede. Hij had volgens Buitenlandse Zaken het pathologische onderzoek gedaan in bijzijn van de Nederlandse ambassadeur en majoor Piet van Dijk, lid van de militaire missie. De familie mocht en kon geen afscheid nemen. Het lichaam lag in een dichtgelaste loden doodskist.

Een tweede Nederlander die beschuldigd werd van samenzwering met Fred Ormskerk werd gruwelijk gemarteld. Er is nooit onderzoek gedaan naar deze grove mensenrechtenschending. En dat is vreemd, want die meneer overleefde de martelingen, kwam terug naar Nederland. Er was dus ampel mogelijkheid om deze kwestie te onderzoeken. Maar er zijn nog meer Nederlanders die voor en na 8 december 1982 door het regime werden gemarteld.

Er is voldoende informatie over deze schendingen. Nadat ik een oproep deed op Facebook, kwamen er diverse meldingen van vermissingen, standrechtelijke executies en verdwijningen. Er liggen bij de mensenrechtenorganisatie MOI WANNA diverse dossiers, maar de Suriname autoriteiten doen geen moeite om een onderzoek te starten.

Mensenlevens
Het behoeft geen kijf dat vroegtijdig ingrijpen door Nederland mensenlevens had gespaard. Er was volgens Van Dijk, sprake van goede intelligence. Van Dijk had een zeer goede band met Marcel Zeeuw en Desi Bouterse, twee leden van de groep van 16. Kennelijk hechtte de regering-Van Agt meer waarde aan het terugdringen van het communisme, dan aan mensenlevens. ‘De Nederlandse belangen in Suriname moesten veilig gesteld zijn’, vond Den Haag. Begin jaren 90 verandert dat: ‘Dat gedonder met Bouterse moet maar eens ophouden!' Vooral als bekend wordt dat een aantal Bouterse-getrouwen in diverse Nederlandse overheidsorganisaties zijn geïnfiltreerd.

Bouterse moet Suriname verlaten en Nederland is bereid om dat plan te financieren volgens Frits Hirshland. Hij was als bemiddelaar nauw betrokken bij deze mislukte deal.

Maar kennelijk viel het allemaal wel mee met de zorgen van Den Haag als het ging om inmenging van de BV Bouterse in de Nederlandse overheid. “De grote kanshebber voor het toekomstig presidentschap van Suriname heeft machtige beschermheren. Tot in Nederland”, schrijven Aart Brouwer en René Swaab in 1994.

Hij (Frits Hirsland) nam contact op met Borger Breeveld, Bouterses rechterhand, die een ontmoeting voorstelde. De zaak liep echter op niets uit omdat Breeveld de uitdrukkelijke wens had de ontmoeting te laten plaatsvinden in Paramaribo, alwaar Hirschland geen cent gaf voor zijn persoonlijke veiligheid. Zo ging de deal tussen Bouterse en Nederland niet door, en zo bleef Desi Bouterse de grote man van Suriname. 

Resumerend
Weer terug naar de brief die ik op Keti Koti verstuurde. Keti-koti en slavernij zijn in deze context verhandelbare emissies. En daarom mailde ik juist op die dag naar de Surinaamse ambassade te Den Haag om opheldering te vragen voor het feit dat een medewerkster van de kanselarij onjuiste en valse informatie verstrekte aan de IND en de Nederlandse Vreemdelingenpolitie. Valse verklaringen die de eerdere, op juiste gronden gebaseerde verklaringen van de Surinaamse Burgerlijke Stand én van de Consul-Generaal, ondermijnen. De IND wilde mij continu het land uitzetten, en dat was best moeilijk, want ik ben hier geboren. En dus bood de medewerkster de Nederlandse autoriteiten een uitweg (dat zal vast niet gratis zijn geweest). En de nette ambtenaren van Justitie vonden dat geen enkel probleem. Ze hadden weer aangetoond dat Suriname een bananenrepubliek was; dat de wetgeving en de administratie daar knudde met twee rietjes was.

Dit particuliere verhaal verandert in een algemeen verhaal als er andere, soortgelijke gevallen genoemd worden. De meeste mensen die slachtoffer werden van deze perfide informatie-uitwisseling willen anoniem blijven, want zo zegt eentje, “de lange arm van Paramaribo is langer dan je denkt”. Een andere is er heilig van overtuigd dat er hoge Nederlandse ambtenaren van de IND bij deze onfrisse zaken betrokken zijn.

Ik kreeg in 2004 via het optierecht mijn Nationaliteit terug. Ik had deze nooit mogen verliezen. Volgens het Surinaamse decreet C78, heb ik geen recht op de Surinaamse nationaliteit. Daarvoor moeten beide ouders in Suriname geboren zijn.

Conclusie
Wat was de reden dat de Surinaamse autoriteiten en de Nederlandse overheid samenspanden tegen mensen, vluchtelingen, die hier in Nederland dachten dat ze een veilig heenkomen zouden vinden?

Het antwoord op deze vraag is even simpel als gecompliceerd:

Nederland stoort zich als koloniale macht niet aan god noch gebod. De belangen van Nederland moesten en moeten coûte que coûte beschermd worden, ook als er een paar onderdanen in het proces sneuvelen.

Men was hier continu bezig met het fenomeen Bouterse. Wat de man deed, wat hij at, wanneer hij sliep.

En dus was er niemand om zich om de slachtoffers (meer dan 1000 doden; meer dan 30.000 vluchtelingen, en dat op een bevolking van amper 300.000 zielen) te bekommeren. Asielaanvragen werden typisch niet gehonoreerd. Anderen zaten jarenlang ondergedoken, en niemand weet waar ze nu zijn.

De rol van Suriname als de gekoloniseerde is even fnuikend en perfide. Suriname positioneerde Nederland als de grote vijand van het volk. Een campagne opgezet door Borger Breeveld. Woordvoerder. Apologeet. De man van de slogan “ze zijn op de vlucht doodgeschoten”. De man vond dat er stevig tegen de oude koloniale heersers geageerd moest worden. Mensen werden vermoord. Anderen verloren hun baan en hun bedrijf.

Maar de Revo-peeps, anders dan de medewerkster van de kanselarij, vergaten in hun onmetelijke wijsheid dat ze op een dag Nederland weer nodig zouden hebben: een verblijfsvergunning, herkrijging van de Nederlandse nationaliteit , of een garantiestelling om in Nederland behandeld te worden. Zij vragen en Nederland geeft.

Een ware patriot sterft immers daar in dat vermaledijde verguisde oude moederland.

En hoe staat het met die arme meelopers, de sloebers die geloofden in dat socialistische nirvana? De slachtoffers van de altoos voortdurende economische malaise en slechte medische zorg, omdat alles is vernietigd door de militairen en hun burger-secondanten? 

Inderdaad, de meeste slachtoffers behoorden niet tot de elite. Het waren jonge mensen, studenten, journalisten, activisten, militairen die in ongenade waren gevallen. Lage status-mensen, die vochten voor herstel van de democratie. Mensen zoals ik dus.