Wat is erger, de oorlog in Iran of de leugen die het legitimeert?

Het zat er al aan te komen, maar ik vind het schokkend om geconfronteerd te worden met weer een volgende oorlog, een volgende crisis. Bovenop alle crisissen die er al zijn op dit moment in de wereld. Ik word er echt misselijk van. En ik weet niet waar ik misselijker van word, van de oorlog zelf of de leugen die deze probeert te legitimeren. Of, moet ik er nog aan toevoegen, al die mensen die maar in die leugen blijven geloven. Telkens heeft dit weer eenzelfde structuur. Ik werk dat in dit artikel verder uit.

De oorlog in Iran gaat maar over 1 ding; machtsbehoud en machtsuitbreiding. De leugen is de Iraanse bevolking bevrijden van een onderdrukkend regime. Wie kijkt naar de manier waarop zowel Trump als Netanyahu omgaan met hun eigen bevolking, met de kritiek op hun eigen beleid bijvoorbeeld, ontmaskert deze leugen direct en begrijpt dat dit niet de intentie is. Toch zie ik in zowel de media als persoonlijke commentaren op LinkedIn het verdedigen van deze illegale aanval en het afkeuren van het antwoord van Iran hierop. Cognitief dissonant houden we krampachtig ons wereldbeeld overeind dat wij vanuit het Westen de good guys zijn en de anderen, Russen, Chinezen, Moslims de bad guys. De vijanden die met oorlogen bestreden of eventueel van de kaart geveegd dienen te worden.

Alsof wijzelf in zo’n vrij en vredelievend werelddeel wonen. Ja, als we alle asielzoekers weren die de schuld van alles krijgen en de buitenlanders die er al zijn vriendelijk, maar resoluut het land uitzetten. Zie de VS, zie bepaalde ideeën van politieke partijen in dit land. Dan zal zeker de vrijheid en vrede in ons land terugkeren. Not. We weigeren in te zien dat wij zelf de machthebbers zijn van een neoliberaal imperium die de wereld al eeuwenlang teistert met onze onbegrensde drang naar meer macht. Inclusief alle geweld dat hiermee gepaard gaat. Wel of niet gelegitimeerd door onze democratie. Weer zo’n illusie waar we hardnekkig aan vast blijven houden, terwijl toch al decennialang duidelijk mag zijn dat onze democratie aan de leiband loopt van onze neoliberale economie en zijn heilige vrije markt ideologie.

We weigeren hardnekkig zowel onze economie als onze democratie fundamenteel te hervormen. Nee, als er maar de stempel democratie op staat, dan is het goed. Met het nieuwe kabinet Jetten zien we voor de zoveelste keer ook die leugen ontmaskert. Hij heeft zijn verkiezingsoverwinning te danken aan de hoopgevende beloftes die hij maakte. Nu hij aan de macht is, heeft hij deze onder druk van Yesilgöz bliksemsnel weer losgelaten, zijn kiezers gedesillusioneerd achterlatend. Weer staat hier de neoliberale macht centraal en niet een inhoudelijk beleid dat burgers of de samenleving dient. Precies wat er ook aan de hand is met de oorlog in Iran. Macht centraal, niet de burgers.

Wanneer stoppen we eens met het geloven in leugens? Wanneer stoppen we eens met de redding buiten onszelf te zoeken? Want dat is een belangrijk kenmerk van die leugen. Degene die macht uitoefent vermomt zich als redder, een redder voor de burger. Als een soort van wolf in schaapskleren. Bijvoorbeeld bij het Coronabeleid, waarbij nadrukkelijk de structuren van het neoliberale systeem werden gevolgd waar de farmaceutische industrie een belangrijk onderdeel van is. Dat werd niet openlijk gecommuniceerd, maar verpakt met een boodschap goed voor de burger en de gezondheid. Net als bij het huidige klimaatbeleid, waar niet de burger of de natuur centraal staan, maar het behoud of vergroten van de neoliberale machtsstructuur. Hierbij wordt de afhankelijkheid van fossiele grondstoffen ingeruild voor afhankelijkheid van kostbare mineralen. Europa als toekomstige bouwput om deze mineralen te delven.

En wij als burgers betalen de prijs. Dat geldt ook voor de oorlogen die nu worden gevoerd, dat gaat niet over burgers, maar over het behoud of vergroten van onze macht. Er wordt binnen ons neoliberale systeem heel veel geld verdiend met de oorlogsindustrie. Inwoners van Oekraïne, Gaza en nu ook Teheran betalen de prijs. En als we niet oppassen ook onze eigen jongeren, die sneuvelbereid worden gemaakt met leden van het Koninklijk Huis als blikvangers. Het gaat allemaal over macht en niet over mensen, over wat goed is voor de samenleving.

Ondanks dit alles, blijven we maar zoeken naar oplossingen binnen onze huidige machtsstructuur in de vorm van redders of ideologieën buiten onszelf. Terwijl de machtsstructuur zelf het probleem is en het collectieve niet-bewustzijn daarvan. Daarom blijven we maar denken als we andere poppetjes neerzetten of een andere meer linkse of rechtse ideologie aanhangen, dan komt het goed. En we trappen voor de duizendste keer in de mooie praatjes van iemand die als hij aan de macht is ook weer macht centraal zet en deze, wat een verrassing, niet dienstbaar maakt aan mensen of de samenleving. Het lijkt wel een ziekte, een besmetting, die macht. Een ziekte waar de wereld onder gebukt gaat en die zich uit in de verschillende oorlogen, een steeds groter wordende kloof arm en rijk, de enorme schade aan mens en natuur.

We draaien rond in een eindeloos cirkeltje van dezelfde machtsstructuur. Je kunt dat volgens mij pas zien als je ziet dat deze machtsstructuur ook in jezelf aanwezig is. De machtsstructuur van ons eigen individuele overlevingspatroon om de pijn die daaronder zit maar niet te hoeven voelen. De pijn van de afgescheidenheid van onze essentie. Dat is precies de kern van de machtsstructuur die we op dit moment ook in de wereld zien in al zijn perversiteit.

De enige manier om deze destructieve machtsstructuur te doorbreken is het contact herstellen met onze essentie, eerst als individu en daarna zal zich dat als een vlek verspreiden in het collectief. Dat is de transitie waar we inzitten, ik heb daar al veel artikelen over geschreven. We zitten daarbij wat mij betreft echt op een kruispunt. Je ziet die oude machtsstructuur zich steeds verder opblazen. De knel en benauwdheid die dit veroorzaakt bij veel mensen noopt ons om met de aandacht naar binnen te gaan en het contact met onze essentie te herstellen. Het is in mijn visie zelfs onderdeel van onze evolutie, het kan niet anders dan dat we op dit punt uitkomen waar we nu voor staan.

Met het herstellen van het contact met onze essentie helen we onszelf, maar helen we ook de wereld van de ziekte van de machtsstructuur waar we nu in gevangen zitten. Dan zal ook leiderschap veranderen. Van leiders die als ze macht hebben deze alleen maar willen behouden en vergroten, naar leiders die vanuit het innerlijk contact met hun essentie die macht dienstbaar kunnen maken aan burgers en de samenleving.

Die vorm van leiderschap begint bij mensen zoals jij en ik, niet buiten onszelf. Vandaaruit vinden we medestanders en bouwen we onder de oppervlakte van de oude machtsstructuur een nieuwe wereld op. Deze zal net als de sneeuwklokjes op dit moment in onze tuin, boven de grond komen als de tijd rijp is. Ik geloof dat deze transitie werkelijk aan de gang is.

Als ik me dat blijf herinneren, dan geeft me dat hoop. Wat me de inval in Iran allesbehalve geeft.