
Zaterdagavond, Miami. Andrew Tate en zijn broer wordt om een handtekening gevraagd. Dat gebeurt voortdurend, fans doen het de hele dag, dus ze willen tekenen. Ze hebben alleen niet door dat dit geen fans zijn maar US Marshals, en dat ze op het punt staan hun eigen arrestatiebevel te tekenen. De broers die hun imperium bouwden op het beeld van onaantastbaarheid, zitten sindsdien in een cel.
Oh ironie. De Tates dankten hun vertrek uit Roemenië vorig jaar aan druk vanuit het Trump-kamp, ze vlogen per privéjet naar Florida en werden in de manosfeer onthaald als helden die aan "the Matrix" waren ontsnapt. Nu is het datzelfde Amerikaanse justitieapparaat, onder diezelfde president, dat hen heeft opgepakt. Het Verenigd Koninkrijk vraagt hun uitlevering. Andrew Tate staat daar inmiddels voor 42 aanklachten terecht, waaronder verkrachting en mensenhandel. Zijn broer Tristan voor 17. Zeven vrouwen deden aangifte over feiten tussen 2010 en 2017.
En hier wordt het interessant. De uitleveringsprocedure kent twee stappen. Eerst beoordeelt een federale rechter of aan de voorwaarden van het verdrag is voldaan. Daarna ligt de eindbeslissing bij minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio, die de ruimte heeft om uitlevering alsnog te weigeren. In het systeem zit dus letterlijk een politieke ontsnappingsroute ingebouwd. Maar gaat die gebruikt worden? Dat kan nog spannend worden.
Scenario één: de redding
Stel dat Rubio de uitlevering blokkeert. Juridisch kan het, al heeft de VS vrijwel elk Brits verzoek ingewilligd sinds het aangescherpte uitleveringsverdrag van 2007. Er is één beroemde uitzondering, en die viel niet toevallig in Trumps eerste termijn.
Als Rubio het blokkeert, dan wordt dat de definitieve overwinning voor de manosfeer. Top G die opnieuw ontsnapt, het levende bewijs dat het systeem te verslaan is. "Top G" is Tates eigen bijnaam, de G staat voor "gangster", en binnen zijn achterban betekent het zoiets als de hoogste, meest dominante man, de alfa boven alle anderen.
Scenario twee: de val
En stel dat de uitlevering doorgaat. Dan gebeurt er iets opmerkelijks met het verhaal dat de Tates jarenlang vertelden. Hun hele mythologie draait om vervolging door een schimmige macht, "the Matrix", die sterke mannen klein wil houden. Maar wie is de Matrix als je wordt gearresteerd door de regering die je zelf als redder hebt gevierd?
Het kamp van de Tates worstelt daar nu al zichtbaar mee. Hun advocaat klaagde dat de arrestatie was goedgekeurd door een laaggeplaatste ambtenaar en sprak de hoop uit dat het wordt rechtgezet zodra de juiste mensen ervan horen. Dat is een directe oproep aan Trump om weer een rode kaart in te trekken.
En de achterban gaat op zoek naar wie de schuldige is. De ene groep richt de woede op het Verenigd Koninkrijk en op een vermeende deep state die zelfs Trump te slim af is. De andere groep zal zich verraden voelen door Trump, in wie ze een bondgenoot zagen. Opvallend is dat Trump destijds al beweerde van niets te weten, terwijl zijn eigen mensen achter de schermen voor de vrijlating lobbyden. Ook nu laat hij niets horen.
Het gaat over de levens van vrouwen
Uiteindelijk gaat dit verhaal niet over twee broers, en zelfs niet over Trump. Het gaat over zeven vrouwen die aangifte deden, en over de vraag die de Britse politie na de arrestatie zelf beantwoordde: er is geen plaats voor mannengeweld tegen vrouwen en meisjes. Dat is de boodschap die centraal moet staan.
De komende maanden zal Amerika duidelijk maken hoe het met dit dilemma omgaat. Is recht iets wat voor iedereen geldt, ook voor mannen met tien miljoen volgers en vrienden in het Witte Huis? Of is het iets geworden wat je kunt regelen, met het juiste telefoontje op het juiste moment?