Waarvoor is het in vredesnaam nodig de militaire uitgaven zo extreem te verhogen?

De komende jaren wil de D66-VVD-CDA-regering fors bezuinigen op onze sociale zekerheid. Werknemers bouwen minder WW-rechten op en de duur van de WW-uitkering gaat omlaag als het aan de minderheidsregering ligt. De IVA-uitkering voor volledig en duurzaam arbeidsongeschikten verdwijnt en de minderheidsregering wil het maximumdagloon met 20% verlagen. Dit is een zeldzaam harde aanval op de bestaanszekerheid van de meest kwetsbare mensen in onze samenleving. Volkomen logisch dat de FNV en andere vakbonden en PRO en andere progressieve partijen in de Tweede Kamer zich hier vastberaden tegen verzetten.

Militaire uitgaven naar 50 miljard euro per jaar
Een belangrijke reden dat de regering ruim 6 miljard euro wil bezuinigen op de sociale zekerheid is dat de regering de militaire uitgaven wil verhogen tot jaarlijks 3,5 - 5% van het BBP. Tot het duizelingwekkende bedrag van zo’n 50 miljard euro per jaar. Waarvoor is het in vredesnaam nodig de militaire uitgaven zo extreem te verhogen?

Het onafhankelijke en gerenommeerde Stockholm International Peace Research Institute (Sipri) onderzoekt de militaire uitgaven van alle landen ter wereld. Uit de cijfers van het Sipri blijkt dat de militaire uitgaven van alle NAVO-landen bij elkaar 10 keer hoger zijn dan de Russische militaire uitgaven. En dat de militaire uitgaven van alleen de Europese NAVO-landen 3 keer hoger zijn dan de Russische militaire uitgaven. Waarom moeten onze militaire uitgaven dan nog eens 2 tot 2,5 keer hoger worden?

Wat zetten we op het spel?
Onze volksvertegenwoordigers, van rechts tot links, legitimeren de enorme verhoging van de militaire uitgaven door te wijzen op de oorlog in Oekraïne. Maar denken we nu echt dat we een conflict in Europa met militaire middelen kunnen oplossen? Rusland is een atoommacht, met een overkill aan kernwapens. Als we Rusland met militaire middelen willen bedreigen en bestrijden, is de kans reëel dat dat avontuur vroeg of laat eindigt met een kernoorlog op Europees grondgebied. Wetenschappelijk onderzoekers van Princeton University hebben onderzocht wat er gebeurt als een conventionele oorlog tussen de NAVO en Rusland escaleert naar een kernoorlog. Al in de eerste paar uur van die oorlog levert dat 34 miljoen doden en 57 miljoen gewonden op. De langetermijngevolgen door radioactieve straling en de nucleaire winter leiden naar schatting tot 1 miljard doden wereldwijd.

Kan het ook anders?
In het huidige politieke klimaat lijkt het alsof we conflicten alleen op kunnen lossen met militair geweld. Maar in de praktijk blijkt dat niets minder waar is. Verreweg het grootste en belangrijkste conflict dat we als mensen hebben op te lossen is het conflict tussen arbeid en kapitaal, tussen werknemers en werkgevers. We hebben geleerd dit conflict zonder fysiek of militair geweld te beslechten. De mensen van VNO-NCW, MKB-Nederland, FNV en CNV piekeren er niet over met elkaar op de vuist te gaan of elkaar dood te schieten. Ze praten en onderhandelen tot ze een ons wegen. En een compromis bereiken over de arbeidsvoorwaarden van de komende jaren. Of in de Sociaal-Economische Raad over een belangrijk advies aan de regering.

Anders denken?
De NAVO geeft nu al ongelofelijk veel geld uit aan wapens. Veel meer dan Rusland. Is het dan echt nodig daar nog eens een slok op een borrel bovenop te doen? En zullen die torenhoge militaire uitgaven leiden tot meer veiligheid in Europa? Wat hebben we in het verleden gezien als landen zich tot de tanden toe bewapenden? Leidde dat tot duurzame vrede? Tot ontspanning? Tot vreedzaam samenleven op ons continent? Of riskeerden we daarmee oplopende spanningen en vernietigende oorlogen? Is het niet hoog tijd dat we werk maken van diplomatie en vredesonderhandelingen om oorlogen te stoppen en te voorkomen?

Twijfel
Heel veel mensen twijfelen in stilte of die extreem hoge militaire uitgaven wel nodig en verstandig zijn. In de strijd om de verdediging van onze sociale zekerheid moeten we misschien ook hardop gaan twijfelen. Uit solidariteit met de meest kwetsbare mensen in onze samenleving moeten we misschien wel vragen gaan stellen. Zoals in het gedicht van Jan Campert: ‘Verzet begint niet met grote woorden, maar met kleine daden. Jezelf een vraag stellen, daarmee begint verzet. En dan die vraag aan een ander stellen.’