Waarom we geen punt van een komma moeten maken

Tijdens de periode dat ik vanwege een burn-out thuiszat, dacht ik op therapeutische basis geregeld aan Paulien Cornelisse en aan de rode vari. Daarna was mijn gemoed voor even weer een stuk zonniger. Dat kwam enerzijds door de droogkomische manier hoe Paulien in een aantal trefzekere zinnen van in totaal slechts honderdvijftig woorden hele nieuwe werelden kon openen. En anderzijds door mijzelf geregeld te identificeren met de rode vari, die zij op 30 maart van dit jaar beschreef in haar column, voorop de Volkskrant. Toevalligerwijs tevens het moment waarop ik voor onbepaalde tijd thuis kwam te zitten van mijn werk. De rode vari is namelijk een aap met immer wijd opengesperde ogen, die volgens haar altijd gestresst lijkt te zijn en daardoor prima zou staan op een folder over burn-outs. Ik citeer: “zelfs als hij ligt te zonnen, zie je hem denken: ontspan nou toch eens!”

Vanaf 30 maart was het al geregeld mooi weer in ons land; een voorbode van een zomer die uiteindelijk zou uitgroeien tot de warmste ooit. Ik probeerde soms met een boek te ontspannen op het dakterras in de opbloeiende zon. Geregeld dwaalde ik af en leidde dat onverhoopt tot zonsverduistering in mijn hoofd, wolken in mijn brein of juist tot gedachten aan de rode vari: “ontspan nou toch eens!” Een niet te onderdrukken lach zorgde dan ter plekke voor een tijdelijke verlichting.

Rode verkeerslichten zijn daarnaast voor mij, naast bumperklevers, geen-richting-aangevers, inhalers op rechts, files, omleidingen, bellers in auto’s, onnodige linksrijders, late invoegers en fatbikers, een lichtelijke bron van, laat ik zeggen, ongeduld. Maar wanneer het niet regent kan ik sinds 2011, na het zien van Pauliens show Hallo aarde, genieten van de rode lichten voor voetgangers en fietsers. Deze gaan namelijk gepaard met de aanwezigheid van een zwart-witte paal voorzien van een drukknop. Op deze paal is meestal een felgele sticker geplakt met daarop een gestileerd mannetje dat op het knopje drukt. Dit om mensen aan te sporen dit ook te doen, om zodoende de wachttijd te verkorten.

In haar show nam ze destijds uitgebreid de tijd om dit iconische figuurtje zijn momentum te geven, onder andere vanwege de immense concentratie waarmee hij het knopje indrukt, de onlogische verhouding van zijn lichaamslengte tot het knopje en zijn kledingstijl, nog niet beseffende dat jaren geleden de skinny jeans een comeback zouden maken. Al dan niet vanwege het trendsettende stoplichtmannetje, wellicht. Het is sinds die tijd lastig om niet de uitgebreide scène in gedachten af te spelen en een glimlach achterwege te laten. Soms betrap ik me er zelfs op dat ik het jammer vind dat het licht al op groen staat wanneer ik kom aangefietst of aangelopen en vervolgens gewoon door kan rijden of lopen, want dan is het glimlachmoment meestal net iets korter. 

Zo zijn er talloze hilarische ‘oja-momenten’ die Paulien heeft veroorzaakt door haar wereld op ons te projecteren en ervoor te zorgen dat juist de licht- en luchtigheid overal om ons heen is. Als je er maar voor open staat, dan gaat kijken over in observeren en zie je uiteindelijk meer. Daar hielp de veelgeprezen schrijfster en cabaretière ons veelvuldig mee, op papier en in de theatershows. Waar ze overigens nooit het achterste van haar tong liet zien. Op één keer na dan, in haar show Maar ondertussen. Waarin ze de keel schraapte, in een reageerbuisje spuugde en vervolgens haar eigen speeksel onder de microscoop ging ontleden. Uiteraard op haar eigen geniale wijze, waarbij ze hele werelden wist te scheppen met betrekking tot wat op het grote scherm achter haar te zien was.

Naast het feit dat onze geboorteplaats, het geboortejaar, de liefde voor schrijven en observeren en de eerste twee letters van onze namen overeenkomen, ben ik, net als zij, ook een voorstander en liefhebber van de komma. Dit minuscule interpunctietekentje, dat eigenlijk een positief ingestelde punt is, weet er echter nog een twist naar links beneden aan te geven. Hierdoor maakt een komma duidelijk dat er nog geen einde is, waardoor deze symbool staat voor blijven doorgaan, doorpraten, doorschrijven en indirect dus ook voor blijven voortleven,