Waarom ik na bijna 14 jaar mijn account op X opgeef

Bijna 14 jaar geleden begon ik te twitteren voor de Stichting Hoezo Anders. In het begin vond ik dat best lastig, want ik had geen flauw idee hoe dit platform werkte. Toen ik begon was net de X-party in Haren trending en ik lag stuk om alle gekke afbeeldingen en tweets die mensen daarover deelden. Op dat moment was mijn liefde voor Twitter en de mensen op dit platform ontstaan.

Leren twitteren
In het begin deelde ik vooral veel retweets, omdat ik geen idee had hoe ik moest twitteren of wat ik kon en wilde delen. Pas na een tijdje ging ik ook echt persoonlijke dingen delen, maar ik had tot dan toe nog niks verteld over de beperking 22q11ds die ik heb. Dat kwam pas later. Nadat ik in 2017 bij EenVandaag was geweest om te vechten voor het behoud van de 5%-regeling, besefte ik dat ik open wilde zijn over de beperking die ik heb. Vanaf dat moment werden mijn tweets gevoeliger en inzichtelijker.

Omgaan met haat
Naarmate de jaren vorderden kwam er meer haat op Twitter, maar ik had er tot dan toe nog weinig last van. Toch werd de sfeer na corona en onder Musk een stuk grimmiger.  Wat ooit begon als een fijne uitlaatklep en een community met warme contacten werd nu  een plek waar ik steeds beter op mijn woorden moest letten, ook als ik alleen over mijn eigen leven schreef.

Gisteren was het dan zo ver. Ik heb mijn account met wat pijn in m'n hart gedeactiveerd. Soms is voor jezelf kiezen de allerbeste manier. Het is tijd om mijn energie in andere dingen te gaan steken waar ik blij van word. Zoals mijn zus appte: “Zonder dromen komen we nergens en tijdens het sjouwen kunnen we wensen wat we willen.”

Ik schreef op zaterdag 5 juni een gedicht over afscheid voor alle lieve mensen die ik op X/Twitter heb leren kennen de afgelopen jaren en die heel bijzonder voor mij zijn geworden. Dank jullie wel voor alles.