Sfeerfoto van Joop
Joop
Joop

Apenpokken nu ook in Nederland opgedoken

RIVM verwacht snel meer gevallen van mysterieuze ziekte
Joop

Waar laat ik de liefde als ik geen juf meer kan zijn?

  •  
11-05-2017
  •  
leestijd 4 minuten
  •  
16989282609_5a11cf465c_z

© cc-foto: Directie Voorlichting

Zou ik een betere meester geweest zijn dan de juf die ik nu ben? Had ik meer begrip gehad voor jongens; meer overwicht; meer humor; meer nuchterheid?
Vandaag kreeg ik een brief  van Claudia de Breij met als aanhef ‘ Lieve juf ’. Nou ja, de brief was niet helemaal alleen voor mij, hij was gericht aan alle juffen die iedere dag het onderwijs opknappen met hun meisjesenergie. En Claudia is blij dat we dat iedere dag nog willen doen. Zou ik een betere meester geweest zijn dan de juf die ik nu ben? Had ik meer begrip gehad voor jongens; meer overwicht; meer humor; meer nuchterheid? Volgens het onderzoek van Colenbrander en Visser uit 2010 wel. Zelf heb ik vroeger meerdere meesters gehad. Eén van die meesters is de reden dat ik juf ben geworden. Deze meester had een stifttand die los zat, aan de beweging van die tand kon je zijn frustratie-niveau aflezen. Dagelijks stond de tand minstens een keer zo scheef dat hij door de geperste lippen heen prikte. Even later sloeg die meester de onwillige jongens in het gareel. Ik was 8 en dacht dat ik dit beter kon, later als ik groot was.
Ik denk dat ik het beter doe en ook dat het niet uitmaakt of je een meester of een juf bent, als je de liefde maar hebt. Iedere dag heeft weer een nieuw begin. ’s Morgens als de kinderen binnenkomen, stel ik me breed op in het deurkozijn. Er gaat niemand naar binnen voordat ik ze een hand heb gegeven en in de ogen heb gekeken. ‘Goedemorgen’ wensen we elkaar. Ik weet precies wie ik onder de ogen moet kijken om te zien of ze goed geslapen hebben. Sommige kinderen dragen problemen die te groot zijn voor hun leeftijd. Ik moet zien hoe ze eraan toe zijn. Want naast dat ik van ieder kind weet op welk niveau hij rekent, leest en spelt, weet ik ook hoe dit kind het beste leert en wil ik per dag zien wat dit kind van thuis heeft meegebracht. Daarvoor moet ik contact maken met ieder kind. Met al die leerlingen, iemands zoon of iemands dochter, wissel ik met die handdruk uit. Vijf voor half negen en ze zitten in mijn hart.
De hele dag door werken we volgens een stampvast rooster aan de doelen die we aan het eind van deze groep behaald moeten hebben. Ieder doel evalueren we om de vier weken. We schaven en stellen bij, roepen extra expertise in. Wat kan ik bij mezelf verbeteren en waar kunnen de kinderen nog groeien. Iedere 4 maanden evalueren we met het team de resultaten van alle groepen op vijf leergebieden (rekenen, lezen, spelling, begrijpend lezen en woordenschat) afgezet tegen het landelijk gemiddelde. Blij als we er boven zitten, ongerust als dat niet zo is. En nee, van de inspectie hoeft dit allemaal niet. Zeggen ze. Maar als een leerling ergens in zijn schoolloopbaan stil komt te staan, dan moet op iedere voorafgaande hapering actie ondernomen zijn. Laat maar eens zien juf. Dus analyseren en signaleren we,  maar nergens kan ik de liefde noteren die ervoor zorgt dat ik zie dat op sommige momenten een kind wat anders nodig heeft dan onderwijs.
Een yoga-oefening; even een klusje doen; kruis-klapspelletjes bij spelling; 5 rondjes om de school rennen; uit volle borst de tafels zingen; dansen op Happy ‘like a room without a roof’. Een extra hand in de nek bij die leerling met nare dromen; een aai over de bol bij die lastige rekentoets. Een knipoog naar de snelle leerling; een hand op de schouder bij de leerling die al 10 keer is opgestaan tijdens de instructie. Alles om die bonk energie die we samen zijn te blijven voeden. En aan de basis staat altijd liefde, die ik nergens kan noteren. En omdat het er niet staat, lijkt het niet te bestaan. Terwijl dat de kern is, of je nu juf of meester bent, we willen dat doen wat goed is voor onze leerlingen, andermans kinderen.
Als de kinderen naar huis gaan, kijken we hun werk na, stellen ons doel voor de volgende dag. We praten met ouders, samen weten we het best wat goed is voor hun kind, maar ik weet ook wat goed is voor de andere kinderen. En dat zijn soms verschillende belangen. We vergaderen over al die duizend dingen die er schoolbreed geregeld moeten worden.
En als ik dan thuis kom, voelt mijn hoofd als een grauwe volgezogen spons. Misselijk van moeheid. Na het eten is het tijd om het digitale leerling-registratiesysteem bij te werken, wat mails versturen en dan op tijd naar bed. Waar school nog lang niet uit staat. Er is altijd wel iets wat ik morgen beter wil doen.
Ik vraag me regelmatig af of het al die energie waard is. Waarom moet ik dagen bijkomen van een paar dagen werken? Hoe heerlijk zou het zijn om niet wakker te liggen door je werk en er genoeg geld was voor extra handen in de klas? Hoe fijn zou het zijn als er niet wekelijks op de koppen van juffen wordt geslagen in de hoop dat ze meesters worden? Vooruit: een beetje meer geld zou ook leuk zijn. En af en toe een brief van Claudia de Breij. Ik zie collega’s afscheid nemen van het onderwijs; ik zie startende leerkrachten die van invaldag naar invaldag zwerven; ik zie stagiaires die teleurgesteld zijn. Er is zoveel dat niet klopt. Behalve mijn hart, en waar laat ik de liefde als ik geen juf meer kan zijn?

Meer over:

opinie, onderwijs

Praat mee

Heb je een vraag, suggestie of wil je gewoon iets kwijt? Dat kan hier. Lees onze spelregels.

avatar

Reacties (11)

omaoeverloos
omaoeverloos12 mei 2017 - 7:46

OP de meeste scholen lijkt het of de tijd heeft stilgestaan, alsof we ons nog in de50er jaren bevinden. Ik vernam onlangs zelfs dat de CITO toets op de eeste schiolen nog op papier gemaakt worden. Waar blijven de lesrobots, de informatica lessen (en dan niet op MS-DOS 3.11 nivo) en het thuisleren? Aan deze achterstand zullen meer mannen in het onderwijs ook maar weinig kunnen doen, maar ze hebben over het algemeen wel veel meer affiniteit met informatica.

1 Reactie
Juppé🎗
Juppé🎗12 mei 2017 - 16:16

Wederom een verfrissend moderne kijk van u op de zaken oma! Twaalf jaar geleden had ik mij laatste contact met Onderwijs (toen ben ik mijn hobbies inde zon gaan doen). Toen waren er al heel veel mogelijkheden om met toen beschikbare technische middelen een veel betere lessysthematiek op te zetten gericht op het invidu. Met na een parallelle fase van meerkosten grote winst in behalve kwaliteit ook in kosten en mensen. Ze hadden geen belangstelling, want dat hadden ze in het zoveelste onderzoek naar hetzelfdde...klasgrootte, schaalvergroting etc. Wat ik van (klein)kinderen en hier begrijp schiet het nog steeds niet op.

DaanOuwens
DaanOuwens12 mei 2017 - 5:48

Ik zou liever hebben dat er iemand voor de klas staat die het werk niet uit liefde doet. Ik vind professionaliteit een prima motivator, of betrokkenheid, of kennisoverdracht, of begeleiden bij ontwikkeling. Maar liefde lijkt mij prima als motivator om als ouder de zorg aan je eigen kinderen te geven. Wellicht net de reden waarom het goed is als meer mannen lesgeven ook aan jongere kinderen. Het is overigens een generaliserende opvatting. Het idee dat alle mannen 30 kinderen aan het sporten en bewegen krijgen en alle vrouwen niet. Of dat alle mannen grenzen stellen en alle vrouwen niet. Maar als er alleen vrouwen voor de klas staan is dat wel de basis voor de onderwijs achterstand van jongens. Dus goed beleid is zorgen dat kinderen in aanraking komen met diversiteit tijdens de opleiding. Mannen en vrouwen voor de klas. En andere minderheden als docent. Maar de basis is een goedopgeleide docent met een goede motivatie en beroepshouding. Liefde hoort daar wat mij betreft niet bij.

Spaanplaat
Spaanplaat11 mei 2017 - 19:56

Waar laat ik de liefde als ik geen juf meer kan zijn? Thuis, bij je eigen kroost. Onderwijs gaat niet over liefde. Moedergevoelens horen niet thuis in een klaslokaal. Je hebt een zorgplicht, dat is alles. Het is verder niet persoonlijk. Kinderen moeten leren om te leven als zelfdenkende schepsels. Daarbij hebben ze afwisselend mannelijk en vrouwelijk perspectief nodig. Zoals ik het ervaren heb bieden vrouwen meer structuur, regels en richtlijnen in sociaal gedrag. Mannen bieden meer inzicht in macht, humor en competitie. Beide kanten zijn belangrijk voor een gezonde ontwikkeling.

KeesV3
KeesV311 mei 2017 - 16:38

Ik vraag me heel vaak af waar het diversiteits goed voor is.... Of is dat beleid alleen goed als het om een oververtegenwoordiging van witte mannen gaat?

1 Reactie
MarkvanLeeuwen
MarkvanLeeuwen11 mei 2017 - 21:13

Ja, en dan natuurlijk op gewilde posities, want in de bouwsector waar ik de laatste tijd veel mee te maken heb is de verhouding man vrouw erg ver te zoeken. Salonfeminisme, ik spuug er op. Louter egoïsme.

MarkvanLeeuwen
MarkvanLeeuwen11 mei 2017 - 13:34

Mooi verhaal, maar wat wordt er een accent gelegd op presteren! Ook de juf zelf. Lekker bankjehangen en even lekker wakker worden is er niet bij zoals ik het zelf ken uit de jaren zeventig. Moeten die kinderen inderdaad zo bezig gehouden worden zonder eigen beweging?

[verwijderd]
[verwijderd]11 mei 2017 - 13:30

--- Dit bericht is verwijderd —

2 Reacties
Alan B'Stard
Alan B'Stard11 mei 2017 - 15:26

Maar is de scheve man-vrouw-verhouding de hoogste prioriteit in het basisonderwijs?

Poubelle
Poubelle11 mei 2017 - 19:30

"Mijn ervaring is dat sommige jongens het heel prettig vinden als ze ook eens een meester tegenover zich hebben." Maar dat zijn juist jongens die moeite hebben met vrouwelijk gezag. Juist die jongens moet je lekker laten sudderen onder vrouwelijk gezag. Want laten we eerlijk zijn, dit zijn vaak juist jongeren met een culturele achtergrond waar ze thuis de baas zijn over hun zusjes en moeder. Ik heb denk ik 80% vrouwelijke leraressen gehad tijdens mijn basis en middelbare onderwijs. Ik heb dat nooit als probleem ervaren. Sterker nog, met de leraren lag ik vaker overhoop. Maar goed, uit naam van diversiteit moet alles beter gemengd worden en als er niet voldoende vrijwilligers zijn dan moet het er maar doorgedrukt worden. Ik ben het daar niet mee eens. Ik werk in een absolute mannenwereld. Het aantal vrouwen in mijn sector kan ik op 2 handen tellen, functioneren wij nu daardoor slechter? Neuh, ik kan wel andere redenen bedenken waardoor we slechter functioneren.

herman46
herman4611 mei 2017 - 13:18

In mijn schooltijd, zo'n kleine zestig jaar geleden hadden we in de eerste drie klassen een juf en daarna meesters. Dat was, zo werd gezegd, omdat meesters meer gezag zouden hebben dan juffen. In mijn geval klopte dat absoluut niet. Juf Kooistra was een goeie maar strenge juf die er niet voor terug schrok iemand een pak rammel te geven of een fikse draai om de oren. Niet dat dat dagelijks praktijk was, maar toch............. De eerste meester die ik kreeg, Dekker heette de man, kon vloeken als een ketter maar was verder wel een lieve meester die niet sloeg. Absolute onzin om meesters een hogere status toe te kennen dan juffen. De column van Claudia de Brij is mij uit het hart gegrepen.