Vrijheid van frustreren van een discussie

Gisteren op een open dag van D66 was er een discussie, ook over vrijheid van meningsuiting, ingeleid door Eddy Terstall. Geheel volgens mijn verwachting ging het niet over meningsuiting en over vrijheid maar over geloofskritiek en in hoeverre die mogelijk was.

Wat mij betreft overschreed Terstall de grens van het betamelijke toen hij ergens tijdens de discussie het ‘voorbeeld’ aanvoerde van ‘mensen die weigeren een vrouw of een zwarte een hand te geven’. Het ging om een interessante vraag, namelijk of je je als vrouw mocht laten beschermen door de rechtsstaat als je je ‘gekwetst’ voelt als je geen hand krijgt. Natuurlijk niet, zou ik zeggen. Kwetsen is een gevoel. Wat iemand jou laat voelen is niet strafbaar, zo hebben we dat gelukkig afgesproken. Doen is strafbaar, niet denken, niet gevoelens geven. Niet kwetsen. Alleen daar ging het niet meer over.

Want toen kwam Terstall met dit smerige tussenzinnetje. Waarom smerig en over de grens? Door racisme en geloofsbeleving van moslims in één zin te koppelen, zet hij impliciet beide op hetzelfde niveau. Iedereen die het ermee eens dat je een onwelgevoeglijke racist bent als je weigert een zwarte een hand te geven, moet het er wel mee eens zijn dat je dat ook bent als moslim, als je weigert een vrouw een hand te geven. Een lullige debating truc.

Ach, zo bedoelde hij het niet zei een toehoorder later. Maar hij bedoelde het wél zo. Terstall hoort bij de nieuw flinkse opstookgeneratie, vrienden van Van Gogh (ik zeg dat niet gratuit, hij kondigde zichzelf zo aan), die een eigen agenda verdedigen die vooral bestaat uit moslimbashing. Helaas, over de vrijheid van iedereen, van Wilders en Terstall om te zeggen en te denken wat ze willen, daarover ging het toen al niet meer.