Logo Joop
De opiniesite van BNNVARA met actueel nieuws en uitgesproken meningen

VN-interventie Libië is dodelijke omhelzing

  •  
18-03-2011
  •  
leestijd 5 minuten
  •  
52 keer bekeken
  •  
BNNVARA fallback image
Dit soort militaire interventies is nooit 'schoon'. Nog naïever is het om te denken dat ze kunnen plaatsvinden zonder dat de interveniërende machten proberen een stempel te drukken op de verdere politieke ontwikkeling van het land 
Gisteravond laat nam de VN-Veiligheidsraad een resolutie aan die militair ingrijpen in Libië mogelijk maakt. Op verschillende plekken in Libië werd het bericht met gejuich ontvangen. Begrijpelijk, gezien het dreigement van Kadhafi om een bloedbad aan te richten in Benghazi. Maar we zouden ons niet moeten laten meeslepen in dit enthousiasme.
Progressieve voorstanders van interventie hopen op een unicum. Met een eenvoudige operatie, waarbij niet of nauwelijks burgerslachtoffers vallen, schakelt de Amerikaanse luchtmacht Kadhafi’s militaire apparaat uit. Vervolgens tonen de overwinnaars zich ware democraten, ondanks de aantrekkelijke hoeveelheid olie die het door hen militair gecontroleerde land rijk is. Ze doen een stap terug, en aanschouwen vanaf de zijlijn hoe de revolutie haar werk doet. De golf van Arabische opstanden kan door naar de volgende dictator. De Libische bevolking behaalt haar verdiende overwinning. En ons geschokte vertrouwen in de democratiserende werking van de bommenwerper, zwaar beschadigd door Irak en Afghanistan, kan worden geheeld.
Maar dit scenario berust op een reeks veronderstellingen die stuk voor stuk naïef en a-historisch zijn. Laten we Irak en Afghanistan even buiten beschouwing laten, en kijken naar de track-record van ‘humanitaire interventies’. In 1992 zouden de VS in Somalie een einde maken aan een slepende burgeroorlog. In plaats daarvan werden ze partij, speelden verschillende groepen krijgsheren en de regering tegen elkaar uit, maakten vele burgerslachtoffers en verlengden het conflict. In het proces gingen VN-soldaten zich meer en meer gedragen als de Afrikaanse huurlingen voor hen, en verkrachtten en verminkten dorpsbewoners – een fenomeen dat zich frequent herhaalde bij latere VN-missies in Afrika.
In Kosovo moest een NAVO-interventie een einde maken aan de verdrijving van honderdduizenden etnische Albanezen door het regime van Milosevic. Het resultaat van twee maanden bombarderen van Servische steden was dat de ene vluchtelingencrisis werd vervangen door de andere: tweehonderdduizend Servische inwoners werden door het extreem nationalistische Kosovaarse bevrijdingslever verdreven, dit keer buiten het oog van westerse camera’s. Een ander doel van de operatie werd wel bereikt. De NAVO breidde zich tijdens en na de interventie uit met een groot aantal Oost-Europese landen, en de grens van de Russische militaire invloed werd vele honderden kilometers naar het Oosten gedrongen.
Dit soort militaire interventies is nooit ‘schoon’. Nog naïever is het om te denken dat ze zouden kunnen plaatsvinden zonder dat de interveniërende machten zouden proberen om een stempel te drukken op de verdere politieke ontwikkeling van het land in kwestie. Sterker nog, controle over de uitkomst van onvoorspelbare interne politieke processen is altijd een belangrijker motief voor ingrijpen dan de hulp aan de bevolking zelf. Daarom kwam de VN tussen 1975 en 1999 niet tot ingrijpen in Oost-Timor, waar honderdduizenden mensen werden gedood, verminkt of verdreven onder toezicht van Indonesische troepen. De uitkomst daar bleef altijd voorspelbaar: Indonesië, de belangrijkste regionale militaire bondgenoot, had de situatie onder controle. De slachtoffers telden niet.
Wat betreft cynisme is Libië niet anders. Waarom namen westerse landen niet eerder de logische stappen om Kadhafi te verzwakken tegenover de revolutie? Waarom kregen de opstandelingen geen politieke en logistieke steun? Hoe kan het dat nog drie dagen geleden een bevoorradingsschip voor Kadhafi uit NAVO-land Griekenland werd onderschept door de rebellen? Waarom temporiseerden Washington en Bejing tot gisteren het aannemen van een VN-revolutie, om hier vervolgens plotseling grote vaart achter te zetten? Het antwoord: ‘om de revolutie zelfstandig een kans te geven’ maakt de wereldleiders een stukje bolsjewistischer dan waarschijnlijk is. Om te zorgen dat een lokaal gewortelde, zelfstandige rebellenbeweging niet zal profiteren van een eventueel machtsvacuüm is meer in lijn met de werking van imperiale machtspolitiek.
Het is moeilijk de situatie goed in te schatten op basis van alle tegenstrijdige berichten. Aan de ene kant zijn er de aanhoudende berichten in de westerse media en de Libanese staatstelevisie dat Kadhafi op het punt stond van een definitieve doorbraak naar Benghazi. Aan de andere kant meldden de opstandelingen eerste successen van een geïmproviseerde rebellen-luchtmacht en nieuwe brandhaarden van verzet achter Kadhafi’s front.
Wat zeker is dat het regime de afgelopen week bruut geweld heeft gebruikt om met bombardementen en beschietingen het verzet terug te dringen.Het is zelfs niet uit te sluiten dat de VS bewust hebben gewacht totdat Kadhafi de rebellen militair ernstig had verzwakt, om zelf niet te maken te krijgen met een zelfstandige kracht aan de grond, die na bombardementen van een eventueel machtsvacuüm zou kunnen profiteren.
Dit past in de houding die Obama tot nu toe steeds heeft aangenomen tegenover de revolutionaire bewegingen: alleen afstand nemen van het regime wanneer elke andere optie heeft gefaald, en geen enkele oppositiebeweging omarmen, die niet de nadrukkelijke goedkeuring van het Westen heeft. De VS keken de afgelopen maanden met lede ogen toe hoe hun hegemonie in het Midden-Oosten bedreigd werd en zochten naar openingen om het initiatief te heroveren. De kille berekening is dat dit dat moment is. Het hoofddoel van deze interventie zal zijn om de revolutie te beheersen of zelfs te beëindigen, niet om haar te redden.
Het beste bewijs hiervoor komt niet uit Libië, maar uit de gelijktijdige gebeurtenissen in de rest van de Arabische wereld. Saudische troepen voeren momenteel in Bahrein uit, wat Kadhafi in Benghazi wilde doen. Niet alleen rept de VN hierover met geen woord. Saudi-Arabië, al zestig jaar de belangrijkste bondgenoot van de VS in de Arabische wereld naast Israël en het land met de grootste Amerikaanse legerbases in de regio, zou deze interventie überhaupt niet kunnen uitvoeren zonder toestemming uit Washington. Het Saudische vorstenhuis smoort zo de in potentie grootste bedreiging voor de westerse invloed in de regio: revolutie in een serie olieproducerende golfstaten, waar de dictators stuk voor stuk rechtstreeks van westerse makelij zijn.
Ondertussen vormt in het Egypte het leger, volgens Hilary Clinton het ‘betrouwbaarste instituut’ van de Egyptische staat, inmiddels het grootste obstakel voor de verdergaande democratisering. Interventie in Libië kan het laatste signaal vormen aan de bevolking van de rest van de Maghreb, dat de prijs voor opstand te hoog is om de sprong te wagen. De VN-resolutie van gisteravond is niet de redding voor de Arabische lente. Het is de contra-revolutie, het begin van operatie roll-back.

Meer over:

opinie, wereld
Delen:

Praat mee

onze spelregels.

avatar
0/1500
Bedankt voor je reactie! De redactie controleert of je bericht voldoet aan de spelregels. Het kan even duren voordat het zichtbaar is.

Reacties (20)

JannekePrins
JannekePrins18 mrt. 2011 - 14:21

Erg helder stuk over een grote valkuil voor links: trap dus niet in verhaaltjes over 'eindelijk humaan ingrijpen'.

JanVG2
JanVG218 mrt. 2011 - 14:21

"Schoon" bestaat niet en zal nooit bestaan, heeft nooit bestaan. En het is niet alleen de VS of het Westen die `bevuil"d', maar het akn elke staat of organisatie zijn. Er gebeurt niets op deze wereld in een vacuum. Er zijn altijd een groot aantal partijen met belangen. Op basis van die belangen ontstaan bondgenootschappen, soms bewust, soms onbewust. Deze bondgenootschappen zijn per definitie tijdelijk (soms extreem kort, soms een eeuw lang .. maar toch tijdelijk). Zo werkt een sociale omgeving op micro-niveau op het speelplein of de familie, of op macro-niveau in de wereldpolitiek. Als je `schoon' wilt blijven, moet je je losmaken van elk menselijk contact - maar alleen die handeling is al een vorm van beïnvloed zijn. Kortom, `schoon' bestaat niet - en in die zin is het geen bruikbaar begrip om politieke handelingen aan te meten. Alleen als je het relatief gaat gebruiken kun je het als basis voor een waardeoordeel gebruiken. Maar zelfs dan gaat het 99 van de 100 keer fout, omdat ook jij, de beoordelaar, een belang hebt (bewust of onbewust, bijv. een pro of anti-VS houding, socialistisch, liberaal etc etc). Daarom heb je gelijk dat `schoon ingrijpen' niet bestaat - ALS je dan ook de consequentie aanvaard dat `schoon NIET ingrijpen' ok niet bestaat!! Door iets NIET te doen beïnvloed je ook gebeurtenissen, zorg je ook voor leed, dien je belangen van jezelf en anderen. Niet ingrijpen kost mensenlevens en die `schuld' draagt de niet-ingrijper met zich mee - zoals de ingrijper de `schuld' van de slachtoffers van het ingrijpen met zich meetorst. NIEMAND is SCHULDLOOS! (Ik weet het, refo-achtergrond ...)

maccus
maccus18 mrt. 2011 - 14:21

Het grote koffiedik-kijken is weer begonnen. Haal die glazen bollen maar weer tevoorschijn!

karwanfatahblack
karwanfatahblack18 mrt. 2011 - 14:21

Het lijkt me inderdaad nogal vreemd om de landen die al jarenlang dictaturen en oorlogen in de regio steunen en democratische bewegingen tegenwerken, nu de vrije hand te geven om in Libie militair in te grijpen. De les van Egypte was toch juist dat democratie mogelijk wordt op het moment dat het westen zich er even niet mee bemoeit. Het ingrijpen zal twijfelende mensen in Libie het idee geven dat ze achter hun leider moeten gaan staan, inplaats van de moeilijke weg richting democratie te bewandelen.

daniel565
daniel56518 mrt. 2011 - 14:21

Alleen al dat ie het heeft over 'de revolutie'. Gatver.

jjanwillemvanwaning
jjanwillemvanwaning18 mrt. 2011 - 14:21

LIBIE EWN HET DILEMMA VAN MILITAIRE INTERVENTIE Ook in een 'editorial' van 'The Nation' worden voor- en nadelen van de VN Resolutie 1973 tegen elkaar afgewogen, uitmondend in een oordeel tegen deze Resolutie. Hoewel ik altijd een felle tegenstander ben geweest van de Westerse militaire interventies in de Moslimlanden Irak en Afghanistan, meen ik dat het voorkomen van Kadhafi's herovering van door de opstandelingen bezette gebieden van cruciaal belang is voor het bevorderen van de 'Arabische lente'. Ik licht dit toe door opmerkingen te plaatsen [tussen de regels] van het artikel: Libya and the Dilemma of Intervention http://www.thenation.com/article/159330/libya-and-dilemma-intervention As the democratic awakening sweeps across the Arab world, the Obama administration is struggling to find the right balance between short-term crisis management and the longer-term need for a new approach that breaks with Washington’s dark history of military intervention and support for autocratic regimes. After some initial missteps, the administration was able to strike, more or less, the right balance in the case of Egypt, using its ties with the Egyptian military to help nudge Hosni Mubarak from power without distracting from the historic display of people power in Tahrir Square. The latest challenge comes from the deteriorating situation in Libya, where the rapid advance of forces loyal to Col. Muammar el-Qaddafi threatened the defeat of rebel forces. Our natural tendency is to want to help end Qaddafi’s despotic rule and to save the lives of those bravely resisting his onslaught. But it is a difficult challenge to take action that has a reasonable chance of success but that does not arouse popular—and well-founded—suspicions of neoimperial intervention. The catastrophic invasion of Iraq hangs heavy in the Arab world, and Washington’s role in the Middle East is still deeply compromised, with US military aid to repressive regimes like Bahrain and Saudi Arabia now being used to crush peaceful protest and demands for democracy. As the violence intensified in March, the White House faced a chorus of voices from respected liberals like Senator John Kerry, as well as from perennial hawks like Senators John McCain and Joe Lieberman, calling for a no-fly zone. The administration was right to resist those calls in favor of a series of UN Security Council–mandated measures—freezing the regime’s assets, imposing sanctions on Qaddafi and his associates and organizing humanitarian assistance—that fell short of military action. The administration has also opened up contacts with the opposition but has not recognized it or provided arms. Finally, as Qaddafi's forces closed in on Benghazi, and after the Arab League voted in favor of a no-fly zone, the White House on March 17 joined Britain, France and other members of the UN Security Council in passing a Chapter VII resolution authorizing member states "to take all necessary measures…to protect civilians and civilian populated areas under threat of attack" by Qaddafi's forces "while excluding a foreign occupation force of any form on any part of Libyan territory." There are strong arguments in favor of the White House decision. First, there were legitimate worries that Qaddafi's forces would carry out massacres after recapturing Benghazi and other rebel-held areas. Second, the United States did not lead the charge but acted only after desperate pleas by Libyans under siege and at the urging of Arab League and other multilateral institutions. And Washington has made clear that implementation of the NFZ will have to be genuinely multilateral. So far, the White House has acted with caution and respect for international law. And Qaddafi's declaration of a cease-fire immediately after passage of the resolution gave hope that it might, through intimidation alone, change the balance of forces and lead to the rapid erosion of his support. But there are also many reasons for skepticism, and it is far from certain that the NFZ will not lead to other disasters. First, it is not clear that UN forces will be able to avoid civilian casualties. No-fly zones have, at best, a mixed record as a form of humanitarian intervention. Libya may not present the same military challenge as Iraq or Serbia did in the past, but the United States or allies still might have to undertake bombings and cruise missile attacks to suppress Libyan air defenses; no doubt many of these are located in civilian areas. Some civilian casualties therefore seem inevitable. Even with Arab League and other regional support, the prospect of civilian casualties from US military action risks turning this into a story of American intervention. Up to now, the democratic awakening has opened up the Arab world’s future because it has been undertaken by the Arab people, who now believe they have control over their own destiny. We should avoid actions that change that narrative. Second, even if a no-fly zone can be implemented with minimum civilian casualties, we don’t know if it will save lives or tilt the playing field toward the rebels. Air power does give Qaddafi some advantages, but a no-fly zone might do little to stop his forces from attacking and murdering the opposition using other means if he chooses to ignore or abrogate the cease-fire. And beyond grounding Qaddafi’s air force, the NFZ would not erode his other substantial military advantages; indeed, as the conflict progressed, his tanks, artillery, sea power and better-armed infantry put rebel forces on the defensive. [De VN Resolutie sanctioneert ook het aanvallen vanuit de lucht en vanaf zee van deze superieure middelen van Qadaffi. Zolang deze zich niet in de steden van de opstandelingen bevinden, is dat goed mogelijk - daarom is snelle actie geboden]. Third, there is a danger that a no-fly zone will distract from other measures that could be just as effective. Financially strangling the regime by cutting off all sources of money from abroad, sharing real-time intelligence with the rebels, working with others to facilitate the flow of assistance to them while stopping the flow of pro-Qaddafi mercenaries into the country, if done in cooperation with the Arab League, all have as much or more promise with less risk than does the far more dramatic gesture of a no-fly zone. [ Ik betwijfel of deze maatregelen net zo effectief zouden zijn] Finally, the language of the UN resolution, while it forbids "foreign occupation," is so broadly worded that many argue it amounts to an open-ended declaration of war against Libya. As is usually the case with military action, it's easy to make the argument for war with Libya and to begin hostilities; it's impossible to know when or how the conflict will end. [Juist de robuuste taal van de Resolutie maakt het mogelijk om Qadaffi's militaire opmars naar Benghazi en andere steden af te stoppen. Daarmee is Qadaffi mogelijk nog niet van zijn troon gestoten, maar zijn bewind wordt zo ernstig ondermijnd, dat de diplomatieke sancties meer kans maken om een verandering van regiem mogelijk te maken. Ondertussen is de (potentiele) aanhangers van de Arabische revolte, ook buiten Libie, een hart onder de riem gestoken. Dit zal hopelijk andere Arabische heersers bewegen zich meer open te stellen voor de wensen van hun volken.] Indeed, there is a worrying dimension to this intervention, in that it reflects a mindset that associates US foreign policy, whether alone or as part of an allied force, with heroic crusades to bring down the bad guys. But it is exactly that mindset that has done so much damage in the Middle East over the years and that has saddled us with the costly burdens of two ongoing wars in Muslim lands. And Washington's support for military action in Libya, on avowedly humanitarian grounds, should call into question ever more sharply the cynical American acquiescence in brutal suppression of peaceful demonstrations in Bahrain. The democratic awakening in the Arab world presents the United States with an opportunity to put that past behind us. It offers us a chance to align our interests with democratic change and economic progress. It would be a tragedy if we allowed the intervention in Libya to distract us from these difficult and important challenges. We need to deal with longstanding allies like Jordan, Bahrain and Saudi Arabia—which continue to resist democratic reforms—and to help the Egyptian people consolidate democracy and create jobs and economic opportunity. The most productive role for America in the Middle East today is diplomatic and economic, not military. http://www.vkblog.nl/bericht/373087

Reinaert de Vos
Reinaert de Vos18 mrt. 2011 - 14:21

Niemand heeft beweerd dat dit een 'schone' operatie wordt, echt niemand. Ik ben ook niet zo'n voorstander van interventies maar wat dan? Wat heeft het nou voor zin om op dit moment te gaan zeuren over dat we landen als Libie altijd hebben gesteund. Da's leuk voor aan de borreltafel maar daar heeft geen Libier iets aan. Blijkbaar mag volgens de heer Brandon er wel 'logistieke en politieke steun' worden gegeven. Maar wat behelst dat dan, zeggen dat je het met de rebellen eens bent? En dan? Als ze daarna in de pan worden gehakt en hun wapen raken op? Niet ondersteunen met wapens maar met lieve woordjes? Het morele probleem wordt met dit quasi-pacifisme alleen maar groter.

FransAkkermans
FransAkkermans18 mrt. 2011 - 14:21

"Wat zeker is dat het regime de afgelopen week bruut geweld heeft gebruikt om met bombardementen en beschietingen het verzet terug te dringen.Het is zelfs niet uit te sluiten dat de VS bewust hebben gewacht totdat Kadhafi de rebellen militair ernstig had verzwakt, om zelf niet te maken te krijgen met een zelfstandige kracht aan de grond, die na bombardementen van een eventueel machtsvacuüm zou kunnen profiteren" Zo krijgen anti-imperialisten altijd gelijk. Je kan natuurlijk ook niet uitsluiten dat er gewacht is met interveniëren tot er wat meer duidelijkheid was over de aard van de rebellie, met wie heb je te maken, wat willen ze? Nota bene, wedden op het verkeerde paard schiet ook niet op. Ook niet uit te sluiten is dat ze hebben gewacht om zich militair beter voor te bereiden. Je weet tenslotte dat er slachtoffers vallen, ook onder burgers, dan barst de kritiek los, (is al gebeurd overigens) en krijg je te horen: waarom die haast? Ook niet uit te sluiten, er was meer tijd nodig om China en Rusland te neutraliseren. Om Duitsland er actief bij te betrekken. China en Rusland zijn normaal tegen want die hebben hun eigen binnenlandse problemen die ze zonder repressie en geweld niet kunnen oplossen. Stalin en Mao gingen hun voor, daar is de USA niks bij. En in Duitsland komen er verkiezingen aan, dan liever geen Duitse miluitairen actief buiten de grenzen. Daar had Frankrijk niet op gerekend. En wat je niet helemaal uit kan sluiten: de publieke opinie in Europa en in mindere mate in Amerika had het niet gepikt als Khadafi het verzet met veel geweld had neergeslagen. Er speelt waarschijnlijk nog veel meer wat je niet uit kan sluiten.

DavidAbuladze
DavidAbuladze18 mrt. 2011 - 14:21

Schandalig vind ik het hoe sommigen blijkbaar vinden dat een interventie tegen een dictator die opschept over hoe zijn soldaten (huurlingen) in Benghazi van huis tot huis zullen gaan en een ieder die zich verzet zullen doden blijkbaar te ver gaat. Elk persoon die zich een beetje heeft verdiept weet dat deze interventie niet uit het niets kwam (Obama heeft zelfs overtuigd moeten worden) maar dat er simpelweg geen andere keuze was dan een NFZ in te stellen. Ghadaffi heeft op een schaal mensen vermoord die niet valt te vergelijken met wat er in Bahrein of Yemen gebeurd, en stelde luid en duidelijk dat hij plande om nog een stapje verder te gaan. Denkt er iemand nou echt eerlijk waar dat als er een (wapen)embargo was ingesteld Ghadaffi dusdanig onder de indruk was geweest de wapens neer te leggen en maar verkiezingen uit te roepen? Als het Westen hier niet had ingegrepen dan was er een bloedbad geworden in Benghazi en ging deze discussie over hoe het het Westen helemaal niks kan schelen hoe Libiers worden afgemaakt met Westerse wapens en dat dit een nieuwe Darfur is. Waarschijnlijk daarboven op dat ze een dealtje met Broeder-Leider Ghadaffi hebben gemaakt voor de olie, want in het wereldbeeld van de 16-jarige "anti-imperialisten" schijnt dat de enige factor te zijn in belangrijke geo-politieke beslissingen. Het Westen heeft vaak genoeg foute beslissingen gemaakt en foute regimes gesteund, maar doet in dit geval wat nodig is.

[verwijderd]
[verwijderd]18 mrt. 2011 - 14:21

Ach het is toch al vanaf het begin duidelijk dat men aanstuurde op een situatie die het voor ons logisch lijkt de olie te pikken ten koste van de bevolking . En uiteraard is de bloeddorst in de Nederlandse politiek niet uit de lucht . Niet in zijn minst van oorlogsfreaks GroenLinks: [GroenLinks Tweede Kamerlid Arjan El Fassed van GroenLinks: 'Goed dat de internationale gemeenschap de verantwoordelijkheid op zich heeft genomen voor de bescherming van de burgers van Libië. Het is belangrijk dat de resolutie nu adequaat en snel wordt uitgevoerd.'] Waarom heet die partij niet gewoon BloedLinks?

1 Reactie
maccus
maccus18 mrt. 2011 - 14:21

"Ach het is toch al vanaf het begin duidelijk dat men aanstuurde op een situatie die het voor ons logisch lijkt de olie te pikken ten koste van de bevolking ." Welke olie? Die 2% van de wereldproduktie? VS koopt helemaal geen Libische olie in, dus het gaat hier niet alleen over olie.

blogsters
blogsters18 mrt. 2011 - 14:21

De interventie zal niet zonder slachtoffers zijn, maar dat zijn de aanvallen van Ghaddafi ook niet.Het is dus kiezen tussen twee kwaden. Als Benghazi en andere steden gevallen waren zou Gaddafis wraakoefenening hoogstwaarschijnlijk uitmonden in een massaslachting. U heeft gelijk als u stelt dat dat ook vele honderduizenden vluchtelingen en doden kan veroorzaken maar hoewel de aangekondigde luchtaanvallen misschien niet van een chirurgische precisie zijn zijn ze toch voornamelijk gericht op de militaire hardware van Ghaddafi. Bovendien worden de rebellen nu voorzien van zwaardere wapens, via egypte.Wat de kans op een eindoverwinning van de rebellen en de duur van de oorlog evengoed kan verkorten.Bovendien wordt een splitsing van Libie op deze manier voorkomen. Een andere argument is dat de bevolking van libie bij mondde van de nieuwe regering zelf haar wens heeft uitgesproken voor een noflyzone(zonder boots on the ground).Wie ben ik om vanuit NL de wijsheid van die overweging tegen te spreken.Ik heb er mijn twijfels over en ik had graag gezien dat de rebellen hun eigen revolutie hadden voltooid maar het feit dat de rebellen om interventie hebben gevraagd zegt iets over hun inschatting van de eigen kansen en de ernst vd situatie. Uw stelling dat Amerika gewacht heeft met ingrijpen om de rebellen te verzwakken vooraleer ze zouden intervenieren lijkt niet op enige objectieve waarneming gestoeld; De rebellen hanteerden een tactiek om 's nachts aan te vallen en terrein te heroveren die de troepen van Ghadaffi overdag hadden bestookt met zwaar materieel,tanks en huurlingen.Dat zij hierbij onevenredig veel materieel en mensenlevens verloren hebben lijkt niet overeen te komen met de berichten.Bovendien waarom zouden de amerikanen nu goedkeuring geven aan het bewapenen van diezelfde opstandelingen als ze vreest voor haar invloed in het bevrijde libie. De amerikanen zijn nu al verwikkeld in langdurige oorlogen in afghanistan en elders en hebben dus last van overstretch; het lijkt er dan ook op dat frankrijk en engeland(gesteund door noorwegen,denemarken,qatar,uae) hier het voortouw gaan nemen.Ieder ook met hun eigen (olie)belangen. Ik maak me geen enkele illussie over de geopolitieke en imperiale aspiraties en strategische doelen van de VS maar het cynisme dat spreekt uit dit artikel deel ik ook niet. Je hebt gelijk als je stelt dat westerse landen uit alle macht zullen proberen hun machtspositie in het middenoosten veilig te stellen, door op de rem te gaan staan, steun te geven aan autocratische koningen, militaire machthebbers en politiestaten, dat is een gegeven,Maar het is niet gezegd dat bij een overwinning van de prodemocratie krachten in Libie, de libieers meer verliezen dan bij het aanblijven van Ghadaffi.

1 Reactie
blogsters
blogsters18 mrt. 2011 - 14:21

Meer artikelen rond hetzelfde thema dat P.Brandon bespreekt in zijn artikel: Azmi Bishara; http://english.aljazeera.net/indepth/opinion/2011/03/2011318132217965513.html West overzealous on Libya Foreign policy marc lynch:http://lynch.foreignpolicy.com/posts/2011/03/18/towards_military_intervention_in_libya J.B.Foster Monthly review http://monthlyreview.org/0606jbf.htm A Warning to Africa: The New U.S. Imperial Grand Strategy M.Forte: http://zeroanthropology.net/2011/03/18/the-libyan-revolution-is-dead-notes-for-an-autopsy/ The Libyan Revolution is Dead: Notes for an Autopsy

Alexanderr2
Alexanderr218 mrt. 2011 - 14:21

Tja wat dan? Niets doen? Wel erg simpel hoor... Daarnaast de VS de schuld geven van alles en nog wat getuigd van weinig kennis noch objectiviteit. De VS probeert al de hele tijd er voor te zorgen dat de Arabische wereld mee doet in deze onderwerpen, dus samenwerkt. Het is met name Frankrijk die de leiding nu neemt, ga dus klagen bij Sarkozy, en niet bij Clinton. 'Internationale Socialisten'... lol... Wat is uw standpunt eigenlijk omtrent Libië?

1 Reactie
HenkSneevliet
HenkSneevliet18 mrt. 2011 - 14:21

Beste Alex, wat vind jij van de Amerikaanse steun voor Saoudi-Arabie, een van de afschuwelijkste dictaturen, die op dit moment de democratische beweging in Bahrein kort en klein slaat?

[verwijderd]
[verwijderd]18 mrt. 2011 - 14:21

"Waarom namen westerse landen niet eerder de logische stappen om Kadhafi te verzwakken tegenover de revolutie?" Omdat de rebellen heel specifiek eisten dat 'het westen' zich niet moest bemoeien met hun revolutie? Ik noem maar wat... En wat kunnen we lezen op de website van de internationale socialisten? Donderdag 10 maart 2011: http://socialisme.nu/blog/nieuws/12724/de-libiers-kunnen-kadhafi-verslaan/ Nergens mee bemoeien, perfide Westen! 'Het Westen' wil alleen maar de opstand inperken om de olie in te pikken! Libiërs moeten 't zelf doen! Wat heeft 'revolututionair links' die opstandelingen eigenlijk te bieden? Niets, zoals gewoonlijk.

1 Reactie
blogsters
blogsters18 mrt. 2011 - 14:21

1 blik op twitter en je zult zien dat revolutionair links de bevolking en de pro democratische opstandelingen in woord en daad steunt. Veel van de oppositie tegen autocratische dictaturen in de arabische wereld is van oudsher van socialistische makelij, ook veel expats en internetrevolutionairen zijn of progressief/seculier ofwel komen ze uit de linkse hoek van het socialistische spectrum. Revolutionair links kan wat dat betreft niets verweten worden;die steunen de democratische opstanden en revoluties in woord en daad.

HenkSneevliet
HenkSneevliet18 mrt. 2011 - 14:21

Het punt is dat de landen die nu de no-flyzone instellen, totaal geen legitimiteit hebben om dit te doen. Zullen trouwens de Westerse regeringsleiders die tot paar weken terug aan Kaddafi wapens leverden, binnenkort berecht worden? Natuurlijk niet! Waarom doen deze wereldleiders niets tegen de Saoudische troepen - hun bondgenoten - die in Bahrein de opstand aan het neerslaan zijn? Het is precies met deze hypcorisie dat deze leiders keer op keer wegkomen. En de mensen die dat laten gebeuren hebben niet minder boter op hun hoofd. We moeten nu wat doen in Libie, is het argument. Maar waarom wordt er geen actie ondernomen om de Libies van morgen te voorkomen - dus stoppen met steun aan de dictaturen van de Golfstaten en Saoedie-Arabie! Dat is ook een buitenlandse interventie, voor de liefhebbers. Wat kan er voor Libie gedaan worden? - De wapens die tot paar weken terug aan Kaddafi werden verkocht, via Tunesische en Egyptische grens aan de opstandelingen leveren. - de voorlopige regering van de opstandelingen erkennen. - Kaddafi laten weten geen olie meer van hem te kopen zodat zijn tegoeden opdrogen - tegelijk voedsel en medicijnen leven alweer via de Egypische en Tunesische grens

2 Reacties
Alexanderr2
Alexanderr218 mrt. 2011 - 14:21

[Zullen trouwens de Westerse regeringsleiders die tot paar weken terug aan Kaddafi wapens leverden, binnenkort berecht worden? Natuurlijk niet!] Natuurlijk niet, omdat het niet illegaal is. [Waarom doen deze wereldleiders niets tegen de Saoudische troepen - hun bondgenoten - die in Bahrein de opstand aan het neerslaan zijn?] Goede vraag. Net zoals de vraag gesteld mag worden waarom de wereld niet tot niets doet om mensen in Noord Korea te helpen, mensen in Somalië te helpen, mensen in Jemen te helpen et cetera. Daarnaast mag je blijkbaar niet zomaar met andermans zaken bemoeien... dat blijkt wel uit de VN. Verder heeft dit natuurlijk niets met Libië te maken, dat weet u goed. U gebruikt dit om dingen in Libië af te keuren... best merkwaardig. Zo werkt argumentatie niet. Kijk weet wel dat ik volkomen tegen het feit ben dat wij wapens verkopen aan dit soort landen of ze uberhaupt steunen. Maar je kunt er niet onderuit dat je ook die landen zo nu en dan nodig hebt. Men moet streven naar samenwerking... zelfs met dictaturen... Dus daarom mijn vraag: bent u dus tegenstander van het feit dat we proberen contact te zoeken met Noord Korea? U wilt dat blijkbaar niet, omdat u het slecht vindt als je met landen die niet alles oke doen samenwerkt op wat voor gebied dan ook. Soms is dat nu eenmaal nodig, beter dan de confrontatie zoeken. Maar de VS bijvoorbeeld bereidt zich bij de Korea kwestie voor op beiden... het probeert het dialoog aan te gaan maar werkt ook samen met Zuid Korea om voorbereid te zijn op het ergste. Dat met name omdat Zuid Korea 1 van de beste bondgenoten is van de VS... in vergelijking met dat stelt het bondgenootschap waar jij over spreekt met de Saudi's niets voor. [Het is precies met deze hypcorisie dat deze leiders keer op keer wegkomen. En de mensen die dat laten gebeuren hebben niet minder boter op hun hoofd. We moeten nu wat doen in Libie, is het argument. Maar waarom wordt er geen actie ondernomen om de Libies van morgen te voorkomen - dus stoppen met steun aan de dictaturen van de Golfstaten en Saoedie-Arabie! Dat is ook een buitenlandse interventie, voor de liefhebbers.] Ik vrees dat u het bent die hypocriet is over het feit dat de samenwerking zoeken slecht is, maar interventie ook slecht is. U heeft namelijk beiden slecht genoemd. En als u mijn bericht even doorleest naar onder zult u gauw genoeg merken hoe hypocriet u wel niet bent. [Wat kan er voor Libie gedaan worden? - De wapens die tot paar weken terug aan Kaddafi werden verkocht, via Tunesische en Egyptische grens aan de opstandelingen leveren. - de voorlopige regering van de opstandelingen erkennen. - Kaddafi laten weten geen olie meer van hem te kopen zodat zijn tegoeden opdrogen - tegelijk voedsel en medicijnen leven alweer via de Egypische en Tunesische grens] Dit is u hypocriete stuk... of ja.. beter gezegd uw afschuwelijk stukje tekst. De conclusie van al die punten die u opnoemt is dat wij de opstandelingen wapens geven en Libië verder laten voor wat het is en dus de 2 partijen elkaar laten afslachten. Kijk voedsel en medicijnen geven is mooi, maar dat voorkomt niet (net zo min als uw andere punten) dat ze met elkaar gaan vechten. U bent hypocriet.

Alexanderr2
Alexanderr218 mrt. 2011 - 14:21

Ohja en dit: http://edition.cnn.com/2011/WORLD/meast/03/18/bahrain.protests/index.html?hpt=T2 De VS staat hier toch gewoon in dezelfde rol als bijv. Amnesty International.