Vier maanden wachten is geen hulp. Niet als je probeert te ontsnappen

Als je slachtoffer bent van seksuele uitbuiting of misbruik loop je hier in Nederland tegen het systeem van wachttijden aan. Als je 4 maanden moet wachten heb je geluk. Soms is de wachttijd wel een half jaar tot een jaar.

Sommige organisaties zeggen dan: neem contact op met de Merel van Groningen Foundation, die helpen je wel. Maar wij hebben geen financiële middelen hiervoor. Zelfs de brandbrief die wij schreven aan het ministerie om ons te helpen om er ook voor deze slachtoffers te zijn, heeft geen enkele reactie opgeleverd.

Op zich niet raar als je kijkt naar de longread van de VNG waarin een slachtoffer vertelt wat haar ervaringen zijn met zorg en opvang. Al de tijd hebben wij naast haar gelopen, haar hand vastgehouden en volgehouden. Haar ervaring staat niet op zich.

Met regelmaat ontvangt de Merel van Groningen Foundation berichten van jongeren die vastzitten in misbruik, dwang of bedreiging. Slachtoffers die om hulp vragen, omdat we zelf ervaringsdeskundigen zijn. Maar soms kunnen wij hen niet helpen. Niet omdat we niet willen, maar omdat de middelen ontbreken.

Voorbeelden uit de hulpvragen die wij krijgen:

Een man heeft me misbruikt en gefilmd. Als ik geen vriendin meeneem, zet hij het online. Ik ben 13.

Mijn vriend dwingt me op OnlyFans. Als ik stop, bedreigt hij mijn zusje.

Ik wil praten met iemand die begrijpt hoe het is om te vluchten.

De vriend van mijn moeder misbruikt me. Niemand gelooft me. Ik wil praten met iemand die dit ook heeft meegemaakt.

Dit zijn slachtoffers die direct iemand nodig hebben. Niet over een tijd, niet pas wanneer de gemeente toestemming geeft. We willen hun ook stabiliteit bieden in de gevaarlijke tussenfase van loskomen en opnieuw durven leven. Voor veel slachtoffers is dit de eerste keer dat iemand hen begrijpt doordat ze zelf hebben meegemaakt.

Elk jaar zijn er 4 tot 5 jongeren die we niet kunnen helpen, simpelweg omdat er geen financiering is. Het aantal lijkt weinig maar het zou maar je kind zijn of gewoon jezelf.

We willen graag ook hen helpen en direct een ervaringscoach inzetten om contact houden. Deze slachtoffers zijn in gevaar en banger voor de hulpverlening of politie. We kunnen hen begeleiden tot ze veilig professionele hulp krijgen waarmee we kunnen voorkomen dat ze terugvallen in misbruik of uitbuiting. Maar het systeem zegt: wacht maar even. Het gaat om soms zeer jonge slachtoffertjes.

Nog wat voorbeelden:

Een minderjarig meisje wil met niemand praten behalve met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt.

Veilig Thuis wil ons inzetten, maar de gemeente weigert te financieren. Ze kijken naar de zorg die al is ingekocht. Ze staat nu 4 maanden op de wachtlijst. 4 maanden ,hoe eenzaam is dat?

Een jonge moeder in jeugdzorg is zwanger geworden door haar uitbuiter. Ze wil graag leren van iemand die het pad al heeft gelopen. De gemeente weigert omdat er al jeugdzorg wordt betaald.

We kunnen hulp gebruiken om ook deze jongeren veilig te bereiken, te begeleiden en hoop te bieden, hun hand vast te houden en vooral om vol te houden maar ook weer los te laten. Maar ook naar ons luistert het systeem niet altijd. Slachtoffers worden daardoor soms dubbel gestraft.

Ik hoop dat deze slachtoffers hier in Nederland net zo gezien gaan worden als de slachtoffers in het buitenland. Want het kan echt om iemand gaan die dicht naast jou staat zonder dat je dat weet.