Verwende reizigers, laat Schiphol eens met rust

Ik neem het op voor mijn oude buurman. Mijn beste buurman ooit, eigenlijk: Schiphol Airport. We waren 32 jaar lang buren. Met plezier. Met geluid, ja. Met beweging. Met leven. En vooral: met begrip. En nu hoor ik alleen nog maar brommende mensen.

Mensen die niet weg konden.
Mensen die niet konden landen.
Mensen die "vastzitten".
Mensen die boos zijn.

Beste mensen: blijf dan lekker thuis.

Het gaat 364 dagen per jaar gewoon goed. Al jarenlang. Miljoenen reizigers komen aan, vertrekken, werken, verdienen hun brood. En ja — nu is het druk. Te druk. Door de sneeuwval, milieueisen waardoor het de-icen lang duurt, personeelstekorten, nieuwe regels, extra controles en een wereld die na corona ineens tegelijk wil vliegen. Niemand zit te wachten op wachttijden en vertragingen. Ik ook niet. Maar dit hoort een beetje bij reizen. Net zoals file hoort bij autorijden en storm bij de zee.

Wat er níet bij hoort, is het uitschelden van personeel. Mensen die op Schiphol werken — bij security, afhandeling, bagage, luchtverkeersleiding — doen dat niet om u te pesten. Ze doen dat om u veilig te houden. Omdat veiligheid boven snelheid gaat. Altijd. 

Dat lijkt soms vergeten. Alsof vliegen een mensenrecht is geworden dat per definitie soepel, goedkoop, snel en probleemloos moet verlopen. Alsof iedereen maar klaar moet staan omdat u op citytrip wilt of op tijd bij het zwembad wilt liggen. Wat een luxeprobleem.

Sta eens stil bij de duizenden mensen die daar staan in uniform, die uw frustratie over zich heen krijgen terwijl zij gewoon hun werk doen. Vaak onder hoge druk. Vaak voor een modaal salaris. Vaak met te weinig collega’s.

Schiphol is geen vijand.
Schiphol is een werkplek.
Schiphol is een motor van Nederland.

En ja, soms hapert die motor. Dat is vervelend. Maar het is geen reden om te doen alsof alles en iedereen faalt. Dus adem in. Neem een koffie. Kijk eens om u heen. En bedenk: het grootste deel van het jaar werkt het gewoon.

Wees wat minder verwend. En wat meer dankbaar.