Sfeerfoto van Joop
Joop
Joop

De Nederlandsche Bank biedt excuses aan voor slavernijverleden

President Klaas Knot vertelt over de praktijken van zijn historische voorganger
Joop

Verkeerde hulp bij complexe scheidingen: ernstige gevolgen, grote kostenpost

  •  
29-05-2021
  •  
leestijd 4 minuten
  •  
302 keer bekeken
  •  
49834206263_1c7205216a_k

© cc-foto: Fort George G. Meade Public Affairs Office

Als slachtoffers van huiselijk geweld zo moedig zijn om weg te gaan bij de pleger, slaan plegers vaak terug via het familierecht
co-auteur: Gert Boeve
De kosten van complexe scheidingen zijn fors: ongeveer 1 miljard euro. Veel trajecten stagneren omdat instanties weinig rekening houden met wat achter veel complexe scheidingen schuilgaat: huiselijk geweld. Scheidende partners moeten er meestal verplicht samen uitkomen. Dat werkt niet als sprake is van eenzijdig huiselijk geweld en bovendien is een dergelijk uitgangspunt onveilig voor de getroffen partners en kinderen.
Follow the Money en Pointer becijferden recent dat de kosten  van complexe scheidingen (vechtscheidingen) voor gemeenten tussen de 66 en 88 miljoen euro per jaar bedragen. De totale maatschappelijke kosten van vechtscheidingen liggen nog veel hoger: rond de 1 miljard euro per jaar. Bij zulke hoge kosten liggen gemakkelijke aannames en snelle conclusies op de loer. Een voorbeeld hiervan is een voorstel van wethouder en VNG-bestuurder Leon Meijer: de kosten van hulpverlening moeten ten dele door ouders zelf gedragen worden. Want waar twee ouders vechten, hebben er toch ook altijd twee schuld?
Dwingende controle Dit is een cruciale misvatting. Uit onderzoek blijkt dat in veel gevallen slechts één van beide ouders het gevecht in een complexe echtscheiding gaande houdt. Die ouder traineert telkens afspraken of spant nodeloos rechtszaken aan. De andere ouder moet dan wel reageren wil deze niet het gezag over of de omgang met de kinderen verliezen. Hulpverleners proberen vervolgens telkens de ‘ruzie’ te sussen met een gezamenlijk zorgtraject. Totdat dezelfde ouder weer afspraken torpedeert of een nieuwe rechtszaak start. Een cyclus die jaren kan aanhouden en de toch al door huiselijk geweld getroffen partner vaak volledig uitput.
Uit onderzoek blijkt dat ongeveer de helft van de complexe scheidingen een achtergrond van huiselijk geweld heeft. Als slachtoffers van huiselijk geweld zo moedig zijn om weg te gaan bij de pleger, slaan plegers vaak terug via het familierecht. Plegers kunnen niet verkroppen dat slachtoffers hen verlaten en willen wraak op de ex-partner of de controle behouden over de kinderen. Onderzoek van de Universiteit van Maastricht liet zien dat 99% van de getroffen ouders in complexe scheidingen psychisch geweld en dwingende controle ervaart en daarnaast een deel ook fysiek geweld of stalking.
Nutteloos en onveilig Psychisch geweld, ook wel dwingende controle genoemd, is een eenzijdig, structureel patroon van vergaand machtsmisbruik en dwangmethodes die plegers uitoefenen over het slachtoffer. Vaak ontstaat dit al tijdens de relatie, maar het kan na de scheiding doorgaan en zelfs heftiger worden. Naar buiten toe profileren plegers zich als betrokken ouders die zich zorgen maken om hun kinderen. Veelal wijzen plegers daarbij, ernstig genoeg, naar de andere ouder als bron van alle ellende.
Reguliere interventies bij complexe echtscheidingen zijn gericht op betere relaties creëren tussen ouders en concrete afspraken maken, door het inzetten op mediation of een gezamenlijk zorgtraject. Uit onderzoek van onder andere het Verwey Jonker Instituut blijkt echter dat als sprake is van dwingende controle, dergelijke interventies vrijwel nutteloos en meestal zelfs onveilig zijn voor de slachtoffers.
Merg en been Als slachtoffers terugvechten of weigeren mee te doen aan deze trajecten, krijgen ze het verwijt dat ze ‘hun emoties niet onder controle hebben’. Ze staan dan al snel te boek als de onwillige ouder, met soms zelfs als schrijnende consequentie dat ze het gezag verliezen. Als ze wel meewerken aan telkens weer een gezamenlijk traject krijgen ze vaak te maken met nog meer psychisch geweld. Deze ouders staan voor onmenselijke keuzes. Laatst publiceerde een rechter zelf haar onwerkelijke, schrijnende ervaringen met dit systeem. Wij hebben als stichting hiervan de afgelopen jaren (tien)duizenden getuigenissen ontvangen.
Die getuigenissen gaan door merg en been. Kinderen die, al dan niet tegen hun wil, verplichte en onbegeleide omgang moeten hebben met de huiselijk geweldpleger, ook al gaat de mishandeling door en worden hun angsten en trauma’s steeds groter. Vaak geven plegers vervolgens geen toestemming voor de broodnodige hulp aan hun kind, waardoor het kind nog verder afglijdt. De getroffen ouder moet vaak jarenlang machteloos toekijken. We horen ook vaak van ouders dat ze hun kinderen helemaal niet meer zien omdat de pleger met succes het gezag heeft gekregen, de omgang telkens belet en het kind beïnvloedt met negatieve denkbeelden en leugens over de getroffen partner.
Als stichting ondersteunen we slachtoffers bij hun herstel van de gevolgen van psychische geweld. Dat is nuttig en nodig maar wel moeizaam als tegelijkertijd jarenlang psychisch geweld in de vorm van een eenzijdige conflictscheiding speelt. Slachtoffers blijven daarnaast ook vaak berooid achter, ze hebben niet altijd de middelen om hun herstel te financieren. Hiervoor zijn geen subsidies of aanbod vanuit de overheid beschikbaar. Gelukkig is recent wel een benefietactie van een betrokken hulpverlener voor deze slachtoffers gestart, een mooi particulier initiatief.
De moeite waard Een eigen bijdrage voor ‘vechtscheidende’ ouders werkt niet, evenmin als verplichte gezamenlijke trajecten. Wat helpt dan wel? Onlangs hebben we in een opinieartikel in het Tijdschrift voor Orthopedagogiek zeven aanbevelingen gedaan. Naast meer inzetten op preventie en expliciete strafbaarstelling van psychisch geweld, pleitten we voor een stop op gezamenlijke trajecten als sprake is van dwingende controle. Professionals in de zorg- en justitieketen zouden daarnaast getraind moeten worden in het herkennen van psychisch geweld zodat ze daders van slachtoffers leren (onder)scheiden.
Recent nam de Tweede Kamer unaniem een motie aan met de opdracht aan de regering om een betere aanpak van psychisch geweld te laten onderzoeken. In 2019 hadden bijna 700.000 Nederlanders van 16 jaar en ouder te maken met psychisch geweld blijkt uit de jaarlijkse huiselijk geweldrapportage van het WODC/CBS. Dat aantal alleen al maakt het meer dan de moeite waard om te investeren in maatregelen en instrumenten die wel werken. Zo kan de overheid de samenleving veel kosten en menselijke ellende besparen. De door psychisch geweld getroffen partners en hun getraumatiseerde kinderen verdienen deze steun.

Praat mee

Heb je een vraag, suggestie of wil je gewoon iets kwijt? Dat kan hier. Lees onze spelregels.

avatar

Reacties (23)

Ger3
Ger31 jun. 2021 - 17:56

Bijna 15 jaar geleden hebben we de politiek al gewaarschuwd dat de wijzigingen naar een systeem van "voortgezet ouderschap" voor een groot percentage vrouwen grote problemen zou gaan opleveren - het ging ons met name om de categorie die met iemand kinderen had gekregen met iemand die z'n handjes slecht thuis kan houden. We hebben destijds de politiek gewaarschuwd dat dit er aan zat te komen en we zijn een eind gekomen, maar helaas gesneuveld op fractiediscipline. En nu zit iedereen met de gebakken peren. Het zij zo, we hebben ons uiterste best gedaan en zijn daar na 3 jaar mee gestopt omdat het een dood paard was geworden. Als er iemand is die het wil reanimeren, graag. Wij zijn echt stukgelopen op het paternalisme in de politiek en ontmoedigd door de vergeetachtigheid van elke nieuwe generatie politici. Wie wat geschiedenis rond deze wetgeving (en het verzet ertegen) interessant vindt, verwijs ik graag naar onze nog altijd veel te druk bezochte website https://bezorgdemoeders.nl/ en speciaal naar https://bezorgdemoeders.nl/content/16/

Tom Ribbens
Tom Ribbens31 mei 2021 - 7:01

Diep respect voor de stichting van Tako Engelfriet en Iris Koops. Wie de boeken van Iris Koops heeft gelezen en zelf slachtoffer is van een ouder of partner met een (verborgen) narcistische persoonlijkheidsstructuur weet wat voor baanbrekend werk zij verricht. Resultaat is dat door te begrijpen waar het over gaat, je als kind of partner ontschuldigd wordt en de shit wordt teruggelegd waar het thuishoort. Dan komt er weer ruimte om vanuit eigenwaarde je leven op te bouwen. Het is bijzonder om te merken dat de steen die door Iris Koops in het water is gegooid nu steeds breder wordt opgepakt. Triest inderdaad dat er door mensen die het punt nog steeds niet pakken, hardnekkig wordt vastgehouden aan oude beelden van wat goed is voor het kind. Hiermee dus het kind grote extra schade toebrengen en de samenleving 1 miljard euro kost, wat Boeve en Engelfriet in hun prima artikel laten zien!

Jolande Rommens-Musquetier
Jolande Rommens-Musquetier31 mei 2021 - 6:06

Regelmatig zie ik dit terug in mijn praktijk als psychosociaal therapeut. Partners die slachtoffer zijn van huiselijk geweld (psychisch en vaak ook fysiek) en die ondanks alle bewijzen daaromtrent voortdurend moeten meewerken aan omgangsregelingen, co-ouderschap (wat niet werkt omdat afspraken niet worden nagekomen) en andere 'hulpverlening' die enkel er toe leiden dat er met de kinderen gesold wordt en dat de ouder in een burn-out terecht komt door de hele gang van zaken en het op den duur ook niet meer trekt. Het blijft een drama ook al is het huwelijk of de relatie ten einde gekomen...

Ryan2
Ryan231 mei 2021 - 4:21

Tja, vraag je eens af.. Waar twee vechten, hebben er twee schuld? Een conflict in een relatie is immers dikwijls een geval van asymmetrische oorlogsvoering. Je hebt verschillende soorten geweld, psychisch of fysiek.. Om maar eens mee te beginnen. In een conflict zoekt men de zwakke punten van de tegenstander op. Trouwen, vergeet het maar! Uiteindelek is het meestal een gewapende vrede, waarbij de partners elkaar schaakmat gezet hebben.

Ronald van Engelen
Ronald van Engelen30 mei 2021 - 9:28

De door de auteurs aangehaalde onderzoeken overtuigen niet; Verwey Jonker voerde namens de branche "onderzoek" uit op basis van door Veilig Thuis aangedragen input. Daarvan stond (ook al ten tijde van het onderzoek) lang vast dat die juist met ernstige tekortkomingen op het gebied van (feiten)onderzoek kampten. En garbage in = garbage uit. Joan Meyer blijkt volgens APA-onderzoek door Harman, J. J., & Lorandos, D. uit 2021, in diezelfde valkuil te zijn getrapt, waar wij in NL toch sinds Diederik Stapel extra waakzaam zouden moeten zijn. Het interview met Iris Koops waarmee Stichting het Verdwenen Zelf zijn ontstaan verklaart, opent met: "‘Er speelt een groot misverstand dat narcisme en psychopathie zelden zouden voorkomen en dat er alleen in de extreme gevallen anderen worden mishandeld. Achter de gesloten deuren zit echter veel verborgen leed". Uhh, hoezo een "groot misverstand"? Per definitie komen die ernstige aandoeningen (zeer) zelden voor. Net als munchausen by proxy etc. En waarop baseert zij haar vervolgstelling (in dezelfde adem) dat die (ernstige psychische aandoeningen) "alleen in extreme gevallen" tot (verborgen) leed zouden leiden? Die leiden immers toch (ook per definitie) altijd tot veel ellende voor patient en omgeving? Aangezien kinderen hashtag#levenslang hebben wat betreft hun (beide) ouders zullen zij (vooral) moeten leren om met die realiteit te dealen, waakzaam te zijn op intergenerationele overdracht op de eigen kinderen ("slachtoffers" die "daders" worden) etc. Waar de discussie mi nu over zou moeten gaan zijn de fouten in wetgeving, (hardnekkige) uitvoeringspraktijken en rechtspraak rond jeugdzorg. Die verhinderen dergelijke aanpak ofwel faciliteren dergelijk leed-veroorzakend gedrag. (En leiden gelijktijdig tot ons failliet).

2 Reacties
M.2
M.230 mei 2021 - 11:20

U zegt:"En waarop baseert zij haar vervolgstelling (in dezelfde adem) dat die (ernstige psychische aandoeningen) “alleen in extreme gevallen” tot (verborgen) leed zouden leiden?" Dat staat er ook helemaal niet. Er staat dat dat juist een misvatting is. U bent het dus met elkaar eens blijkbaar. Het is natuurlijk onzin om te gaan beweren dat dit soort aandoeningen zelden voorkomen. De DSM is nog voorzichtig met 0.5 tot 1 % (wat evengoed al een behoorlijk aantal is). Er zijn onderzoeken die zelfs spreken van 6%. Dit is in Nederland alleen al meer dan 1 miljoen! Het is maar wat je zelden noemt, nietwaar? Of u moet stiekem onderzoek hebben gedaan wat niemand weet en wat het tegendeel beweert. Maar ik heb een lichtelijk vermoeden dat dat niet zo is.

Hanneke Kouwenberg
Hanneke Kouwenberg30 mei 2021 - 11:41

De prevalentie van de narcistische persoonlijkheidsstoornis is aanzienlijk, ruim 5%.“https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/18557663/ Een aandoening met dergelijke prevalentiepercentages is niet “zelden”, maar hoogfrequent. Ook het fenomeen “destructieve relatie” of mishandeling binnen de relatie is alles behalve een zeldzaamheid. Iedere derde vrouw krijgt er in haar leven mee te maken, vooral omdat daders nogal eens recidivisten blijken te zijn. https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/violence-against-women Vooral het patroon van “coercive control” (dwingende controle) heeft daarbij een zeer grote impact op de slachtoffers; velen ontwikkelen een complexe PTSS. https://www.welshwomensaid.org.uk/wp-content/uploads/2016/03/Coercive-Control-and-Mental-Health-briefing-FINAL.docx Slachtoffers van coercive control ontwikkelen een vorm van Stockholmsymdroom, enerzijds omdat ze gevangen worden in een cyclus van geweld, verdraaiing en verzoening, waarna de spanning zich weer opbouwt tot er een nieuwe escalatie optreedt, anderzijds omdat slachtoffers heel goed weten dat wanneer ze zouden ophouden “mooi weer” te spelen, het geweld waarschijnlijk verdergaand escaleert. Het is dus een overlevingsstrategie te doen of er niets aan de hand is. Wat Koops stelt: het komt veel voor, en het leidt tot (*voor de buitenwacht veelal*) onzichtbaar leed, klopt als een bus. Dat het Verwey Jonker Instituut er nog maar eens op hamert dat veiligheid van de betrokkenen echt een punt van aandacht moet zijn én blijven, evenals dat hulpverleners goed getraind moeten zijn om de signalen te herkennen, is dan ook een logisch voortvloeisel daaruit. Wat er kwalitatief ondermaats zou zijn aan het onderzoek, word mij uit bovenstaande reactie niet duidelijk.

Jasmijn Couwenberg
Jasmijn Couwenberg30 mei 2021 - 9:24

Wat psychische mishandeling/narcistisch misbruik zo complex maakt, is dat het een 'onzichtbare' vorm van mishandeling is. Zowel de aanvallen als de verwondingen zijn onzichtbaar. Er is geen tastbaar bewijs in de vorm van fysieke blauwe plekken. Zelfs de slachtoffers kunnen het jarenlang ondergaan zonder zich hiervan bewust te zijn - totdat ze hier bijvoorbeeld ineens iets over lezen en hun eigen relatie/jeugd erin herkennen. Laat staan dat de buitenwereld het zomaar zal herkennen en geloven, wat vaak resulteert in reacties zoals 'Je overdrijft' en 'Zie je het niet verkeerd?'. Hetzelfde geldt voor ouderverstoting. Men gelooft het veel te snel wanneer een kind zegt 'zelf' zijn andere ouder niet meer te willen zien. Ook hierachter gaat zoveel meer schuil. Zelf maakte ik zowel narcistisch misbruik als ouderverstoting mee in jeugd en relatie. Ik ben mijn verhaal gaan delen via mijn website en inmiddels twee boeken hierover: 'De narcistische wereld ontvlucht' & 'Ouderverstoting - Deel I: Ervaringen van een kind'. Hiermee maak ik deze vormen van psychische mishandeling zichtbaarder en herkenbaarder. Voor zowel slachtoffers als professionals die hiermee in aanraking komen via hun werk. Kennis is macht en heeft mij destijds ook wakker geschud, en dat wil ik graag weer doorgeven. https://www.denarcistischewereldontvlucht.nl/ Jasmijn

Joopinie
Joopinie30 mei 2021 - 8:53

De betrokken ouders moeten begeleid worden bij het accepteren dat uit elkaar ook uit elkaar is ongeacht de reden of wie verlaten is. M.b.v. je advocaat en de rechter worden er regelingen getroffen rondom de kinderen en het geld. Verder blijf je uit elkaars buurt en dat is wat mij betreft geen vrijblijvendheid. Zo pak je een mishandelende partner het beste aan omdat instanties zich hierin vooral op de ouders focussen en minder op de kinderen. De kinderen worden te vaak gebruikt om de ander te treiteren en daarbij blijkt ook nog eens dat het treiterkamp niet veel liefde toont voor de kinderen en weinig voor hen doet. Ook dat is een teken van wrokgedrag dat beter opgepikt moet worden.

Hanneke Kouwenberg
Hanneke Kouwenberg30 mei 2021 - 7:44

A propos, de gangbare aanname bij de instanties, dat een kind hoe dan ook belang heeft bij contact met beide ouders, is onjuist. Opgroeien bij één ouder heeft risico's, die gekleurd zijn door de risico's van sociale achterstand. Alleenstaande ouders lopen een heel hoog risico op armoede, met alle gevolgen van dien. De maatschappij zou er werk van moeten maken, hen te steunen, bijvoorbeeld door kinderalimentatie voor te schieten als de ex-partner niet in staat (of onwillig) is te betalen. Het kan, want zo gaat dat in Duitsland. Een kind heeft behoefte aan contact met de primaire hechtingsfigu(u)r(en). Maar bovenal: een stabiele, conflictvrije omgeving bij een verzorger die niet onderuitgeschoffeld wordt door aanhoudend geweld, chronische stress, en financiële druk - bijvoorbeeld doordat er telkens nieuwe rechtszaken gestart worden. Allemaal bekend, massaal genegeerd onder politieke druk.

1 Reactie
DanielleDefoe
DanielleDefoe31 mei 2021 - 10:56

Een ruzievrije omgeving met slechts een ouder is te preferen boven een gezin met niet op te lossen conflicten tussen de ouders. Socioloog Dronkers publiceerde er al zo'n kleine 20 jaar geleden over en maakte zich daar niet populair mee. Tragisch genoeg zijn het juist de kinderen uit de lagere milieus die de gevolgen van scheiding ondervinden. Daarbij is armoede een belangrijke maar niet de enige factor.

Hanneke Kouwenberg
Hanneke Kouwenberg30 mei 2021 - 7:37

Een groot probleem is de financiering van deze problematiek, waarbij alle betrokkenen een budget hebben. Bijgevolg proberen alle betrokkenen hun werk zo goedkoop mogelijk te doen, tegen zo laag mogelijke kosten een vinkje achter het dossier te kunnen zetten: afgehandeld binnen mijn verantwoordelijkheidspakket. En zo wordt het conflict als een hete aardappel doorgeschoven, met heel veel pappen en nathouden. Terwijl: als er aanwijzingen zijn dat het om een vechtscheiding gaat, is het zaak de angel zo snel mogelijk boven tafel te hebben. Dat om slachtoffers van misbruik te kunnen beschermen, om de bedriegers er uit te kunnen vissen, en om passende interventies te kunnen treffen. Niet-leerbare mensen (zoals narcisten en antisociale persoonlijkheidsstoornissen) hoef je echt niet naar mediation of het Lorentzhuis te verwijzen, om maar eens wat te noemen. Of beter gezegd, ze zijn in die zin leerbaar, dat ze er alleen maar manipulatiever van worden, en het gevaar van aanhoudende mishandeling (geestelijk, financieel, juridisch) dus alleen maar groter wordt. Het punt is, forensische diagnostiek is duur, kost al gauw €5000,-. Geen van de instanties legt dat graag op tafel. Terwijl het traject erna, zonder diagnostiek, schieten met losse flodders is, pappen en nathouden. Onder toezichtstelling kost zo'n €10.000,- per jaar, en duurt nogal eens meerdere jaren. Het beleid is pennywise, poundfoolish.

2 Reacties
Ronald van Engelen
Ronald van Engelen30 mei 2021 - 11:08

Idd Hanneke Kouwenberg; de politiek-bestuurlijke realiteit smoort de kans op effectieve aanpak, en zet helaas aan tot polariserend welles-niets-gedoe. De arbitrage deze week (tussen VNG/gemeenten en het Rijk) toont andermaal aan hoezeer men daarin is verzand geraakt. Nu moeten de schaarse gemeenten, die af wilden van het geld- en gelukverslindende beleid van de keten, hun kritiek noodgedwongen inslikken omwille van de 2 miljard extra voor vulling van de enorme gaten die deze jeugdzorgbeerput kost. Waardoor het andermaal onbekend blijft hoeveel van de (al beschikbare) 5 miljard jeugdzorg daarin al verdween. Zoals FTM schreef; een miljardenschip in de mist. Destructief bestuurlijk navelstaren en handelingsverlegenheid. Vooralsnog betalen we ic de gemeenten nu zo'n 3,5 miljard aan de door de keten voorgeschreven voeding van dit vechtscheidingsgehannes. MinVWS met zijn (falende) ZonMW, VT en GI's. En MinVenJ met zijn Raad (en eveneens falende politie en OM). Terwijl Dekker de laatste resten rechtsbescherming heeft afgebroken, waardoor ouders en kinderen zijn overgeleverd aan het door jou aangekaarte (valse) schaartsemotief; penny wise and pound foolish indeed. Laten we hopen dat men middels de formatie deze ministriele impasse eindelijk zal weten te doorbreken. Het is hoopvol dat BZK en financien zich er inmiddels mee bemoeien. Heet familierecht is hard toe aan (her)bezinning; het plotselingen zwijgen van Cees van Leuven (en Frenk van der Linden) is alarmerend.

Hanneke Kouwenberg
Hanneke Kouwenberg30 mei 2021 - 13:15

Klopt, Ronald. Iemand in mijn directe omgeving vertelt hoe zij als zorgverlener met kindertjes met een label werkt. Nogal eens is er met het kind niks mis, maar hebben ouders behoefte aan een label dat hun eigen onmacht verhult, en kunnen kinderen met dergelijke labels aanspraak maken op tal van therapieën, waarvan nogal wat met een twijfelachtig gehalte. Maar goed, met decentralisatie is de expertise voor een deel willens en wetens eruit gekieperd. Gevolg is dat tal van complexere problemen nu met lapmiddelen tegemoet worden getreden. De voorbeelden van de schade die dat oplevert zijn talrijk: van de Hoenderloo groep, suïcidale kinderen voor wie nergens plek is, zwerfjongeren die nergens terecht kunnen maar ook: kinderen die door tal van drogredenen (waaronder het door Cees van Leuven gepropageerde PAS, helaas) in het geweld van de high conflict divorces gevangen blijven.

Eric Minnens
Eric Minnens29 mei 2021 - 20:09

Wie op de website kijkt van Het Verdwenen Zelf komt terecht in een uiterst ingewikkelde en moeizame psychische problematiek. Er bestaan narcisten, oké we kennen allemaal Donald Trump (ik 'bedenk' dit voorbeeld voor het gemak nu even zelf). Je zou als psycholoog deze narcist van zijn 'probleem' kunnen proberen af te helpen. Maar Het Verdwenen Zelf doet een andere stap. Zij proberen juist de (vaak jarenlange) slachtoffers van zo'n narcist van hun problemen af te helpen. Dus zegmaar de kinderen of de vrouw van Trump, of eventuele langdurige medewerkers (nog steeds: ik bedenk, nou ja, deze casus zelf), die jarenlang zodanig geïndoctrineerd door dit narchistische baasje, dat zij ernstig aan zichzelf zijn gaan twijfelen en juist Donald als slachtoffer zijn gaan zien, en juist zichzelf als dader. De omgekeerde wereld. Vandaar het 'verdwenen' zelf. Ingewikkelde toestanden, en ik heb bewondering voor de therapeuten die zich hiermee bezighouden.

3 Reacties
Eric Minnens
Eric Minnens29 mei 2021 - 20:10

https://verdwenenzelf.org/

M.2
M.230 mei 2021 - 11:36

Heel goed dat je de link plaatst van de site, waar al vele slachtoffers mee zijn geholpen. Graag wil ik dan ook nog de link plaatsen voor professionals: https://professionals.verdwenenzelf.org/ Het zou mooi zijn als ook professionals de site weten te vinden. Verder ben ik blij met de aandacht die er is voor dit complexe probleem, dat zo onherkenbaar en onzichtbaar is in de maatschappij. In het artikel staat helder omschreven waar veel slachtoffers mee te maken hebben (gehad) en heel, heel, heel belangrijk: het gaat hier ook om kinderen!! Kleine mensjes die in hun jonge levensjaren al getraumatiseerd raken met grote gevolgen voor de rest van hun leven.

M.2
M.230 mei 2021 - 11:37

Oeps, ik maak een foutje, even opnieuw de link: https://professionals.verdwenenzelf.org

Franciscus Borghwerf
Franciscus Borghwerf29 mei 2021 - 19:41

Een goed artikel waar ik helaas veel in herken. Hopelijk komt er inderdaad een passende oplossing voor dit soort terreur en misbruik van het familierecht.

1 Reactie
nikita72
nikita7230 mei 2021 - 8:05

Een oplossing zou mooi zijn. Maar zolang rechters geen betrouwbare glazen bol hebben, blijft het moeilijk te bepalen welke ouder gelijk heeft. En wat het beste voor het kind is. Het klinkt als een leuke maatregel: "Professionals in de zorg- en justitieketen zouden daarnaast getraind moeten worden in het herkennen van psychisch geweld zodat ze daders van slachtoffers leren (onder)scheiden." Volgens mij leidt zo'n maatregel ertoe dat medewerkers vaker partij kiezen tegen een ouder. Het gebeurt nu al te vaak dat medewerkers bij jeugdzorg partij kiezen tegen een ouder (of tegen beide ouders) en niet meer objectief zijn.

nikita72
nikita7229 mei 2021 - 19:21

Dus als ik het goed begrijp, zouden bemiddelingstrajecten een minder verplicht karakter moeten hebben. Een probleem blijft natuurlijk dat als twee mensen ruzie hebben, buitenstaanders moeten raden wie er gelijk heeft. Blijkbaar zijn de begeleiders in een zorgtraject al niet in staat zoiets te herkennen, laat staan als de ouders geen contact hebben. "Professionals in de zorg- en justitieketen zouden daarnaast getraind moeten worden in het herkennen van psychisch geweld". Ik denk dat deze "professionals" moeten leren objectief over ouders te berichten. Van jeugdzorg zijn gevallen bekend waarin medewerkers onjuiste oordelen over ouders velden, en niet de informatie van de ouder in het dossier vermeldden.

2 Reacties
Hanneke Kouwenberg
Hanneke Kouwenberg30 mei 2021 - 7:25

@ peinzer "Een probleem blijft natuurlijk dat als twee mensen ruzie hebben, buitenstaanders moeten raden wie er gelijk heeft." Daarom bestaat er zoiets als "waarheidsvinding", helaas in complexe scheidingen nogal eens een ondergeschoven kindje. Bovendien kennen niet alle hulpverleners het verschil tussen "objectiviteit" en "neutraliteit". Het gevolg is dat nogal wat mensen die proberen weg te komen uit een destructieve relatie, dwingend verzocht wordt "water bij de wijn te doen", hetgeen neerkomt op: de gekte accepteren. Of in mijn geval: toen mijn ex gewelddadig werd, had ik er toch voor kunnen kiezen het kind aan hem over te dragen? Wellicht had hem dat gekalmeerd, terwijl ik nu het conflict in stand hield. Dat zag ik toch zelf ook wel?

Minoes&tuin
Minoes&tuin31 mei 2021 - 18:26

Ze doen niet aan waarheidsvinding!