Trump en Poetin een pot nat, de duivel en Beëlzebub

Alles is verloren, om te beginnen de eer

Donald Trump wil een lidstaat van de NAVO dwingen grondgebied af te staan. Zo ver is Vladimir Poetin nog niet gegaan. Hij voert weliswaar oorlog tegen Oekraïne maar dat land hoort niet bij de NAVO. Het is wel een bondgenoot die zonder militaire steun uit het westen niet kan overleven. Uit alles is duidelijk dat Donald Trump vindt dat de Europese landen dit varkentje zelf moeten wassen als ze het zo belangrijk vinden. Hij wil nog wel wapens en steun leveren maar dan tegen betaling.

In het binnenland ontwikkelt Trump zich steeds meer tot een dictator. Op tegenstanders en critici stuurt hij zijn Ministerie van Justitie af. Het meest recente slachtoffer is Jerome H. Powell, de president van de Federal Reserve die de onafhankelijkheid van deze centrale bank bewaakt en weigert te dansen naar het pijpen van de politiek. Kritische media krijgen regelmatig dezelfde behandeling. 

Zo is het destijds in Rusland ook begonnen. Stap voor stap schakelde Vladimir Poetin de oppositie uit. Zijn greep op het openbaar ministerie was daarbij een machtig wapen. Lastige politici en zakenlieden schakelde hij met juridische middelen uit. Tegenwoordig heeft Poetin een stevige greep op de economie, waartoe hij tegens gehoorzame oligarchen om zich heen verzamelt.

De positie van Trump is vergelijkbaar met die van Poetin, toen hij van Boris Jeltsin het presidentschap overnam, nu een dikke kwart eeuw geleden. Hij verzamelt al oligarchen om zich heen, die in het westen meestal bekend staan onder de term tech-reuzen en vergelijkbare termen. Het Opperste Gerechtshof heeft hij in zijn zak. Zijn aanhangers manipuleren waar dat mogelijk is de grenzen van de kiesdistricten zo dat alleen aanhangers van Trump nog als winnaars tevoorschijn kunnen komen.

Zal Trump op termijn net zo machtig worden als Poetin? Waarschijnlijk zullen dood of dementie hem de pas afsnijden. Dan staat J.D. Vance klaar om de erfenis in zijn geest te beheren.

In de politiek en de media komen steeds weer wijsneuzen naar voren die zeggen: “Wij zullen de Verenigde Staten nog jaren als bondgenoot nodig hebben”. Donald Trump is geen bondgenoot. Hij is een heerser met vazallen die schatting moeten betalen, in de vorm van grote bestellingen bij de Amerikaanse (wapen)industrie en de dienstensector.

Ongehoorzaamheid straft hij af. Dat heeft het regime in Venezuela ervaren. Het mag blijven zitten zolang het maar voldoende olie levert.

Onderlinge samenwerking van vazalstaten beschouwt Trump als een vijandige daad. Dat blijkt zonneklaar uit zijn houding tegenover de EU en zijn officiële National Security Strategy. Europa moet kiezen tussen de duivel en Beëlzebub. Alles is verloren, om te beginnen de eer.

Naschrift: in de New York Times legt de rechtse commentator James Kirckik uit, dat Denemarken in MAGA-ogen het braafste jongetje van de NAVO-klas is. In verhouding tot zijn geringe bevolking leverde het de grootste bijdrage aan de missie in Afghanistan en staat het nummer een bij steun aan Oekraïne. Het vreemdelingenbeleid is niet ongelijk aan dat van Trump. Als deze gehoorzame bondgenoot als zo’n behandeling krijgt, wat mag de rest dan verwachten? In Europa kan men zich wat het bondgenootschap met de Verenigde Staten zich terecht afvragen: What is the point?

Voor het overige ben ik van mening dat het toeslagenschandaal niet uit de publieke aandacht mag verdwijnen en de affaire rond het Groninger aardgas evenmin zeker nu de laatste putten open blijven.

Beluister het Geheugenpaleis, de wekelijkse podcast van Han van der Horst en John Knieirem over politiek en geschiedenis. Nu: censuur in de EU?