Theodora spreekt: Gij zult onze vrouwen beschermen! Racisten dulden geen concurrentie

De afgelopen weken rook het op de nieuwsredacties naar roosjes: de halfdode, beschimmelde benzinepompvariant, helaas. Het soort roosjes dat een man koopt als bewijs dat hij heus geen monster is: keurig afgesneden en in cellofaan gewikkeld — wachtend op een bierfles als vaas — waarin ze in de geur van alcohol nog een paar dagen mogen doen alsof ze leven.

Een merkwaardige vorm van liefde — zeker — maar in dit land noemen we wel meer dingen zorg zodra het netjes verpakt is. Nu we het toch over merkwaardige zorg in cadeauverpakking hebben: het is wel erg fijn dat iedereen in een feminist verandert zodra vrouwen nuttig zijn voor hun eigen ideologie. Dan marcheren de nobele boreale blankjoekels door Didam, Loosdrecht of Ter Apel.

Om hun veldslag veilig en ordentelijk te laten verlopen, moeten de voortuinen van de oorspronkelijke bewoners leeg zijn, de bloempotten binnen staan en de vuilnisbakken tot de volgende ochtend wachten. Zo weet de burger weer waar hij aan toe is: echte veiligheid begint kennelijk met het beschermen van je eigen voortuin — tegen de mannen die zeggen dat ze voor jou opkomen.

Dit alles hebben wij over voor onze lieve vrouwen: vier uur verkeershinder, een leeggehaalde straat en een stoet mannen die de vrouwtjes wel eventjes komen uitleggen dat het gevaar altijd ‘de Ander’ is. Gij zult onze vrouwen beschermen, heerschap! Racisten dulden geen concurrentie.

Zodra diezelfde vrouwen ontdekken dat ze zonder die bescherming eigenlijk veiliger zijn, valt het riddermasker met een klap op de plavuizen. Wat overblijft, is een woedende incassomedewerker van het Arische patriarchaat, beledigd omdat zijn edele dienst niet in natura wordt terugbetaald.

Dat is uiteindelijk de grote grap. Vrouwen moeten leren meer van zichzelf te houden, totdat ze dat daadwerkelijk doen. Dan ben je een kuthoer, omdat je uit zelfliefde niet met iemand wil hoereren die jou alleen respecteert zolang hij met jou mag doen wat hij wil. Zo wordt de prins op het witte paard een dronken tempelier die zijn vroomheid met het zwaard komt brengen.

Raakte een moslim jou aan, jonge blonde schone? Laat mij met vuur in de botten en een zwaard in de hand het Avondland redden! Vrouwen mag je pas geloven wanneer de dader niet wit genoeg is om beschermd te worden of te arm om als veelbelovende zoon van de beschaving te worden weggezet.

Wij — nette heren van stand — schrijven geschiedenis. Onze wandaden heten karakter; onze bazigheid heet charisma. Rotwijven die daaronder breken, hoorden überhaupt niet in de porseleinkast van de beschaving te staan.

Bijbels gezien moet je een vrouw behandelen als broos vaatwerk, maar dit zijn gewoon kuthoeren. God zij met ons; daar hoor jij dus niet bij. Wees blij dat we je niet eerst tot scherven slaan en daarna met bijbelse keien richting Lucifer helpen. Gelukkig zijn wij geen buitenlandse barbaren; wij noemen onze wreedheid gewoon zelfverdediging. Loop dus niet in de weg, want dan doe je het ook een beetje zelf.

Op deze manier maak je het ook verdomd moeilijk om jou lief te hebben. Het is dat ik zonder die kuthoeren geen kopietjes van mezelf kan laten drukken; anders waren jullie allang wegens ondankbaarheid ontslagen uit mijn paradijs. Je bent heilig als symbool: moeder, maagd, muze, martelares.

Zolang vrouwen klein genoeg blijven, is iedereen een feminist. Iedereen wil dat vrouwen van zichzelf houden, totdat ze dat daadwerkelijk doen. Je mag lijden voor hun verhaal, huilen voor hun propaganda en sterven voor hun campagne.

Wees vooral niet slimmer, creatiever of zekerder dan de man die beweert jou te beschermen. Een vrouw die zichzelf haat, kan gered worden. Zodra zij zichzelf gelooft, moet je haar breken. Trek haar als een bloem uit de bodem en zet haar in een vaas. Dan mag ze bloeien als bewijs van jouw zorg: afgesneden van haar wortels, afhankelijk van het water dat jij toedient. Te bewonderen als pronkstuk op jouw tafel: één eigen wil verwijderd van jouw verwaarlozing.