Sfeerfoto van Joop
Joop
Joop

Remkes: boerencrisis reikt veel verder dan stikstof

Bemiddelaar noemt eerste overleg zonder protestboeren "buitengewoon constructief"
Joop

The Strokes maakten beste popalbum van de 'Jaren Nul'

  •  
17-11-2009
  •  
leestijd 1 minuten
  •  
the-strokes-square-300px.jpg

New Yorkse rockband blijft Arcade Fire, Arctic Monkeys en Radiohead nipt voor in OOR's Top-100 ... Spinvis beste Nederlander

Nederlandse popkenners hebben het debuutalbum ‘Is This It’ van de New Yorkse rockband The Strokes uitgeroepen tot beste album van het eerste decennium van de 21e eeuw. Dat blijkt uit een peiling van het muziekblad OOR.
Het tijdschrift raadpleegde honderd vooraanstaande experts en publiceert deze week een Top-100 van de Jaren Nul.  In die lijst bleef het debuut van de New Yorkse rockband nipt voor de debuutplaten van Arcade Fire (Funeral) en Arctic Monkeys (Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not) en Kid A van Radiohead.
Met vier albums in de top-100 drukt Radiohead een groot stempel op de muziek van het afgelopen decennium. Naast Kid A (2000) haalden ook de overige cd’s die de Britse groep dit decennium uitbracht de eindlijst: In Rainbows (2007), Amnesiac (2001) en Hail To The Thief (2003).
Beste Nederlandse album van de jaren nul is het gelijknamige debuut van Spinvis uit 2002, dat nog net de toptien haalde. Pergola (2001) van Johan is de vaderlandse runner-up.

Meer over:

kijk nou, nieuws,

Praat mee

Heb je een vraag, suggestie of wil je gewoon iets kwijt? Dat kan hier. Lees onze spelregels.

avatar

Reacties (4)

EStoppel
EStoppel17 nov. 2009 - 14:59

Ik twijfel nogal aan deze zogenaamde popkenners. Het is een prima album hoor van The Strokes en ik draai hem regelmatig maar om deze nu als allerbeste van het laatste decenium te kwalificeren. Is toch een beetje raar, wie zijn die popkenners dan wel. Tip: Draai eerst The Strokes en dan Ozark Henry's 'Birthmarks' of 'Song for the Deaf' van The Queens of the Stoneage, dan komen The Strokes er toch een stuk minder creatief en muzikaal uit dan de nummer 1 plaats doet vermoeden. Over smaak valt natuurlijk het één en ander te zeggen, maar kwaliteit kan je meten, zowel qua compositie als instrument beheersing. Ik neem deze popkenners dus niet heel erg serieus.

bobbie2
bobbie217 nov. 2009 - 14:59

Hallo Etienne Allereerst dank voor je reactie. Ik zie dat we vrijwel hetzelfde denken over dit onderwerp. Ik had stille hoop dat onze opmerkingen prikkelend genoeg waren om een reactie te krijgen van onze heren geleerden. Helaas, waarcshijnlijk te druk met het uitpluizen van andermans lijstjes. Ook ik wil graag horen wat er nu bijzonder is aan de Strokes' eersteling dat het deze eretitel krijgt van beste plaat van de afgelopen 10 jaar.

bobbie2
bobbie217 nov. 2009 - 14:59

In reactie op Etienne moet ik zeggen dat ik sterk mijn twijfels heb over de meetbaarheid van kwaliteit in popmuziek. Je kunt het wel doen maar het heeft geen zin. Popmuziek en voor mij geldt dat voor alle muziek is gevoelsmuziek. Ik weet dat ik daardoor veel mis maar dat neem ik op de koop toe. In tegenstelling tot wat Etienne zegt namelijk dat er er goede en slechte muziek is, beweer ik dat er muziek is die me wat doet en muziek die me niks of minder doet. Dat is geen kwestie van smaak, dat is iets anders. Smaak is m.i. het gevolg van een beperkt inlevingsvermogen al of niet bewust door jezelf of je omgeving ingegeven. In mijn criterium speelt smaak geen rol door dat het er simpelweg niet is. Want ik wordt geraakt door zowel Arvo Pärt als door John Coltrane of Vic Chesnutt. Wat voor smaak heb ik dan? Ik ontken niet dat er zoiets is als compositie en instrumentbeheersing. Toch zijn die ondergeschikt of liever inherent aan wat je met je muziek wil uitdrukken. En soms is het nodig om alle regels overboord te gooien en met nieuwe vormen of uitdrukkingsmogelijkheden te komen. Als we het over CD's hebben dan spelen nog andere zaken een rol: opbouw door volgorde van de nummers, sfeer, consistentie of juist het gebrek daar aan, hoe verhoudt deze cd zich tot de vorige, etc. Wat het Oorlijstje betreft, het is weer veel van hetzelfde. Kenners kennen ongetwijfeld veel muziek en hebben een automatisme ontwikkeld om kaf en koren te onderscheiden. Maar ze lopen elkaar daarbij voortdurend achterna, willen niet voor elkaar onderdoen en bepaalde cd's moeten er dus wel in voorkomen. Zeker als grote buitenlandse magazines er positief over zijn, mag je als lullig Nederlands commentatortje natuurlijk niet achter blijven. Het is een bijna incestueuze bezigheid, dat lijstjes maken. Ik ga me daar dan ook niet schuldig aan maken dit jaar, want mijn darlings zijn de mijne en die deel ik net als mijn lief niet met anderen.

1 Reactie
EStoppel
EStoppel17 nov. 2009 - 14:59

Bob, Ik snap je punt. Mijn smaak is sowieso niet te definiëren. Op maandag raak ik ontroerd door Chet Baker, op dinsdag leef ik op door de energie van The Bad Brains, op woensdag heb ik Frank Zappa nodig voorwege de genialiteit, op donderdag lig ik te huilen bij het horen van de vibrafoon op een Spinvis opname, op vrijdag voel ik me folky en draai ik Bill Monroe and the Bluegrass Boys, en zaterdag weer gewoon David Bowie en op zondag Philip Glass. Muziek is iets ondefinieerbaars, als het je pakt dan pakt het. Maakt niet uit in welk hok het genre zit. Maar zodra iemand het gaat kwalificeren door het één beter te achten dan het ander wil ik weten waarom dat zo is. En dan verbaas ik me over de keuze, terwijl ieder zijn eigen criterium heeft. Als iemand The Strokes op 1 zet en veel later, of helemaal niet, Ozark Henry of The Queens of the Stoneage, ben ik reuze beniewd wat het criterium dan is. Mijn criterium is originaliteit, compositie en instrumentbeheersing. Voor de ander is dat misschien gewoon de harde waarheid van een verkoopcijfer of het aantal malen dat de band in de media is geweest. Maar zodra je een 'Best of' lijstje gaat maken, het blijft raar om dat met muziek te doen, zou ik graag weten waarom The Strokes (en ik vind het echt een goed album) op #1 staan.