The Rivals of Amziah King

En dat de protagonisten uit de titel nauwelijks een rol spelen in deze film is misschien nog wel het minst verrassende, want wau-wie! Hollywood slingerde zomaar weer eens een klein meesterwerk op het doek.

Elke zin een one-liner, een blue grass-soundtrack waarbij je je voeten niet stil kunt houden en die vanaf de titelrol de zaal in dendert, maar bovenal; een (honing-)goudeerlijk, buitengewoon origineel verhaal.

Dat is het vooral omdat niets blijkt te zijn waarop het lijkt. Gebeurtenissen wringen zich, net als het echte leven, als een slang door de werkelijkheid en slaat daarbij zeer onverwachte zijwegen in.

De traan van het lachen slaat zomaar om in die van het huilen en als de film al zo’n beetje halfweegs is wordt een nog wonderlijker achtbaan ingezet.

“The role is perfect for (Matthew) McConaughey”  kopte de Hollywood Reporter enthousiast, en dat is ook zo. McConaughey is nu eenmaal een zeer begaafde acteur die met het schijnbaar grootste gemak de meest uiteenlopende karakters neerzet. Dat doet ook nieuwkomer Angelina Lookingglass evenals oudgediende Kurt Russel (75) die in zijn degelijke stijl een cliché-karakter neerzet zónder dat te worden. De hele cast is uitstekend gekozen maar waar alle eer naar uit gaat is dat verdomd goede script.

Aanvankelijk lijken de energieke one-liners wat vermoeiend. Iedere zin raak? Zo spreekt toch niemand! Maar dan realiseert de kijker zich ineens de kracht van die teksten. Deze karakters spreken wel degelijk zo en eigenlijk is het script één groot karakter waarvan de hoofdrolspelers maar facetten zijn. Een verhaal als een collage, zonder in clichés te vervallen, is een witte raaf.

Zelfs de trailer geeft niets weg van het echte verhaal en het lijkt er sterk op dat de marketeers ons bewust op het verkeerde been zetten. ‘Ga eerst maar es zien die film en laat je verrassen’  is de eigenlijke boodschap en ook dat is redelijk uniek te noemen in een filmindustrie waar ‘voorgekookt en voorspelbaar’ basisingrediënten zijn.

De échte hoofdrol is voor het bijenvolk waar alles om draait. Honing blijkt big business en de diefstal daarvan (én van de bijen) vormen het kloppend hart van een stevige thriller die op natuurlijke wijze alle levensijntjes vervlecht.

De beestjes kruipen bijna van het doek. Met name McConaughey begeeft zich als imker middenin zijn volk en laat ons stil huiveren als de bijen zich langzaam als een tros aan zijn arm vormen.

Het bracht beelden terug uit de zeventiger jaren waarin ‘de man met de bijenbaard’ nog nieuwswaardig was. Met dezelfde techniek waarvan McConaughey zich in de film bedient, hield de bijenbaardman een koningin bij zijn kin waarna de rest van het volk, tot ons aller gruwel, aanhaakte en zich een ‘bijenbaard’ vormde. Om enige rust te bewaren (of de bijen te verdoven) rookte de man daar een vredig pijpje bij.

McConaughey doet het zonder pijp maar het effect is niet minder vervreemdend en vooral passioneel. Zijn karakter Amziah houdt niet alleen van bijen en van zijn muziek maar vooral van het simpele leven.

Wie deze film mist, mist de échte zomerhit van dit jaar.