Tante Theodora’s catechismus voor cultuurchristenen: geen dagelijks brood voor koters

Godnondeju, tegen het einde van de ochtend werd ik wakker gekopt door een krolse kat. Het mormel bleef maar miauwen van geilheid of honger. Ugh. Hoe dan ook: die haarbal snapte niets van personal space. Onder mijn halfslaapdronken bakkes lag een aangevroten ligakoekje. Op het nachtkastje naast mijn bed stond een glas lauw water, opgewarmd door de ochtendzon die zich door mijn blindering wurmde.

In mijn warrige slaaphoofd spookte het vermoeden rond dat de Nederlandse overheid eerder deze week — uiteraard heel fatsoenlijk — een stel kinderen had beroofd. Daar hebben keurige parlementariërs zo hun methodes voor. Deze misdaad werd onder de tl-buizen van de Tweede Kamer gepleegd.

Zo begon het: Laurens Dassen probeerde via een amendement 6 miljoen los te peuteren, zodat 275.000 kinderen niet 6 weken lang op schoolvrije honger hoefden te teren. Ons lieftallige hufterparlement vond zelfs dié minimale vorm van menselijkheid te duur. Ook de pro-life-ploeg was onverrassend kieskeurig in haar liefde voor het leven — binnen die groep stemde alleen de ChristenUnie vóór.

FvD, BBB, SGP en Mona Keijzer zullen binnenkort vast weer plechtig preken dat het leven al bij de bevruchting waardevol is. Maar die waardigheid heeft een beperkte houdbaarheid: samen met het vruchtwater is ze weggespoeld voordat de geborenen met een lege broodtrommel konden aankloppen.

Als deze partijen zo met geborenen omgaan, mogen ze hun muil houden over de waarde van ongeboren leven. Laat ik eerst de ChristenUnie een compliment geven voor deze minimale vorm van consistentie. Vreemd genoeg raakt de morele ernst die zij aan abortus toekennen aan die van Christopher Hitchens — de kettingrokende ketter.

Abortus was voor Hitchens niet slechts een privékwestie, hoewel hij zich ook niet door de pro-life-ploeg liet inlijven. Voor onze haatheïst was het een sociaal en ethisch vraagstuk: een pijnlijke botsing tussen een mogelijk leven en de lichamelijke zelfbeschikking van een bestaand mens. Ja… Ja… Check! Er zit alleen een heel — piepklein, inieminie — technisch probleempje in de sprong van morele ernst naar staatsgedwongen zwangerschap.

We zouden het nogal schandalig vinden als iemand werd gedwongen bloed, beenmerg, een deel van zijn lever of een nier af te staan. Ook als je daarmee levens redt. Zelfs wie zich als levende donor heeft aangemeld, mag zich tot vlak voor de operatie terugtrekken.

Overlijdt de ontvanger daardoor, dan is dat tragisch. Niemand zal jou daarom een moordenaar noemen. Bedenk even wat er van een zwangere vrouw wordt verlangd: 9 maanden lang moet haar lichaam voeding en zuurstof leveren, terwijl het bijna als een dialyseapparaat functioneert.

Hoeveel grondrechten zou een overheid aan gort slaan als ze iemand 9 maanden lang verplicht bloed te doneren om andermans leven te redden? Daarmee is de kous nog niet af, hè. Na de bevalling begint het feest pas: je krijgt ook nog 18 jaar een huisgenoot die je moet voeden. Dat is best heel gezellig, maar misschien — heel misschien — mogen we iets meer bewondering hebben voor onze lieve moeders.

Kindgebonden budget en andere toeslagen vangen pas na de geboorte voor een deel de kosten op. Wie politiek zo plechtig beweert dat leven bij conceptie begint, moet uitleggen waarom dat kind voor inkomenssteun pas meetelt nadat de fontanellen door de flamoes zijn geperst.

Als je dat werkelijk gelooft, hoort een doktersverklaring vóór de bevalling recht te geven op steun, met terugwerkende kracht tot de geschatte conceptiedatum. Zwangerschapskleding, gezonde voeding, een commode en de eerste babyspullen groeien niet — zelfs niet met enorme wilskracht — aan de navelstreng.

Enfin: het is tijd om de lakens van me af te gooien. Eerst even een slok van het opgewarmde, lauwe water naast mijn bed nemen. Zo goed zal het niet smaken, maar iets moet me vandaag activeren. Even het aangevreten ligakoekje van mijn borst grissen: daarna — zoals een goed voederloeder betaamt — de kat te vreten geven.

Het mormel jankt nog steeds alles bij elkaar; alsof de wereld haar persoonlijk iets verschuldigd is. Eigenlijk heeft die haarbal een punt. Honger hoort aandacht te krijgen. Alleen trekt Den Haag het kussen over z’n hoofd zodra het om kinderen gaat. Menselijkheid houdt op zodra de navelstreng wordt doorgeknipt. Geef ons heden ons dagelijks brood, behalve als we al zijn geboren.