Tante Theodora observeert: Gert-Jan Segers geeft Israël per ongeluk de rol van China

Geachte moppies en suikerdroppies,

Jullie Theodora zit met een dilemma. Ze weet nou niet of de columnisten van de Volkskrant enorm goede satire schrijven de laatste tijd, of dat ze serieus menen wat ze zeggen. We hebben de Güllshit in stropdaseditie al behandeld; vandaag mag voormalig ChristenUnie-leider Gert-Jan Segers plaatsnemen op Tante Theodora’s ontleedtafel.

Gert-Jan maakt Tante niet bepaald in de Bottenbley — pardon, blij tot in haar botten — maar wanneer zijn laatste column satire is, heeft hij zichzelf overtroffen.

De titel luidt: “Free Tibet! Maar maak van Chinese restaurants die met liefde hun foe yong hai uitserveren geen doelwit.” Segers schrijft over de onderdrukking van Tibet door China. Hemeltergend onrecht, concludeert hij terecht.

Vervolgens waarschuwt hij voor mensen die voorstellen om Chinese producten te boycotten, stickers te plakken op alles waar “made in China” op staat, academische banden te verbreken, Chinese culturele bijeenkomsten te verstoren en bedrijven en bestuurders publiekelijk onder druk te zetten.

Segers is bang dat ‘religieus koortsige mensen – zeker de verse toetreders – zich kunnen ontpoppen tot zeloten voor wie de Waarheid vele malen belangrijker is dan elk mens die hen in de weg loopt’. Niet de religieuze trekjes! Dat mogen alleen voormalige partijleiders van de ChristenUnie hebben!

Tante vindt het altijd kostelijk wanneer een beroepsgelovige religieuze trekjes als scheldwoord gebruikt. Maar let vooral op wélke religieuze trekjes Gert-Jan zo eng vindt: niet de hypocrisie van mensen die anderen de maat nemen. Ook niet het gevaar dat mensen op invloedrijke posities hun macht misbruiken.

Nee, zijn nachtmerrie begint bij nieuwkomers die daadwerkelijk geloven in de missie. Met “verse toetreders” bedoelt Segers hier activisten, maar zijn metafoor verraadt wel hoe hij naar verse bekeerlingen kijkt: als mensen bij wie overtuiging gemakkelijk omslaat in koorts, fanatisme en zelotisme.

Wie al vroeg murw is geïndoctrineerd, is voor Segers kennelijk een stuk gezelliger. Straks onderzoek je nog alle dingen en behoud je het goede, in plaats van het van kinds af aan gewoon ingeprent te krijgen. Soms moet je teksten zoals 1 Tessalonicenzen 5:21 niet te letterlijk willen nemen.

De echte grap is dat zijn column helemaal niet over Tibet gaat, maar dient om een karikatuur van demonstranten tegen genocide op te voeren. Dat de EU haar economische relatie met China ondanks de onderdrukking van Tibetanen en Oeigoeren niet werkelijk op het spel zet, vormt inderdaad een perfecte analogie met Segers’ eigen houding tegenover Israël.

En het allermooiste: om Israël te verdedigen, verzint hij zelf een vergelijking waarin Israël de rol van China krijgt. Tante had het niet satirischer kunnen schrijven. Daarmee geeft hij Israël in zijn eigen vergelijking de rol van de bezettende en koloniserende grootmacht. Oeps!

Maar misschien moeten we Gert-Jan niet beoordelen op de Bijbelse normen die hij bij activisten ontdekt, maar op de normen die hij zelf in de praktijk brengt. Één bijbelse norm neemt Gert-Jan misschien wél bloedserieus: ‘Slaven, gehoorzaam uw meesters.’ Sinds 2023 adviseert hij bij OTTO Work Force over de huisvesting van internationale arbeidskrachten.

Daarnaast werkt hij voor International Justice Mission, een christelijke organisatie tegen moderne slavernij. Tante bewondert die keurige taakverdeling: overdag adviseren waar de geïmporteerde loonslaaf mag slapen en daarna plechtig de slavernij bestrijden.

Misschien was het dus tóch satire. Het kan gewoon niet anders. Een gelovige man die waarschuwt voor religieuze zeloten, Tibet gebruikt om Gaza-activisten belachelijk te maken, Israël daarbij per ongeluk de rol van China geeft en vervolgens moderne slavernij bestrijdt vanuit de arbeidsmigratie-industrie: zoveel ironie kan toch onmogelijk onbedoeld zijn? Toch, Gert-Jan?

Nou ja, mijn punt is hopelijk helder. Free Tibet! Puik werk, Gert-Jan. Hoewel jij Tante niet bepaald tot in haar botten bleymaakt, heeft ze kostelijk om je column gelachen. Als dit satire is, moet je vooral zo doorgaan. De Volkskrant krijgt haar clicks wel. Tibet, Gaza en de arbeidsmigranten moeten nog even wachten op gerechtigheid.