Tante Theodora neemt waar: hoe cultuurstrijders echte omvolking negeren

Vandaag – lieve kinders – zag jullie Tante dat de cultuuroorlog zelfs in de supermarkt wordt gevoerd. Een vrouw van 45 – met een geblondeerde korte coupe, waarbij je sowieso weet dat ze nog nooit van purple shampoo heeft gehoord – racete als een wegpiraat met een missie.

Hup, de stoep op met een rotvaart – meep, meep – zo de supermarkt in. Geen idee met hoeveel wielen zij door de bocht ging, maar het waren er in ieder geval geen vier. Een nietsvermoedende vakkenvuller van een jaar of vijftien werd haar slachtoffer van de dag.

‘Jongeman, waarom is deze chocoladesinterklaas – die mijn man kocht – bruin?’ zei ze met een belerende stem.

‘Hebt u ooit eerder chocolade in uw leven gezien, mevrouw? Dat is toch echt bruin als er cacao in zit,’ reageerde hij een tikje bij de hand terug.

Verbouwereerd begon ze over zijn toon en over het feit dat hij veel te brutaal was. De klant is namelijk koning en fatsoen moet je doen. Daarna vervolgde ze haar verhaal over hoe links zelfs onze Goedheiligman zwart probeerde te maken, dat zelfs de chocoladesinterklaas van tegenwoordig niet eens meer zalmroze was.

Dit zou een subtiele vorm van indoctrinatie zijn dat de omvolking een verdomd goed idee is, want zelfs de Sint is zwart tegenwoordig. Dit zou een aanval zijn op de ‘zalmroze mens’ en die jonge knul – die zelf niet eens tv heeft, aangezien alles gebeurt via de smartphone tegenwoordig – zou volgens haar alleen het nieuws via de NOS meekrijgen.

Terwijl die hardwerkende knul zonder mediatraining belandde in een nutteloze, ongevraagde cultuuroorlog – omdat een vrouw niet kon accepteren dat chocolade toch echt bruin is – dacht een minister van Defensie een mediagenieke meesterzet te hebben gedaan.

Zo’n vakkenvuller krijgt veel te weinig betaald om te dealen met deze bullshit, terwijl Dilan veel te veel geld krijgt om kwaadaardige shit uit te voeren. Dilan Yassgirlboss dacht – als een ‘echte queen’ – te slayen met een geopolitieke slamdunk. Maar jullie lieftallige Theodora zag iemand die tegen een basketbal schopte, zoals een American football-speler dat zou doen.

Bob van Left Laser vroeg aan ons Dilan of er qua wapeninkoop een morele ondergrens is. ‘Ja, de veiligheid van onze eigen mensen,’ reageerde ze. Genocide is nog steeds kut, maar wij als burgers zijn veilig, toch? Dat dacht Tante heel even. Heel even. Want Bob vroeg door: ‘Dus Israël kan alles zeggen en dan blijven we spullen kopen?’

Tante was niet verbijsterd over wat Dilan Yassgirlboss zei, maar door wat ze juist achterwege liet. Het antwoord luidt: 'Ik zal altijd inderdaad voor de veiligheid van onze militairen staan.'

Juist… Juist! Tante heeft het fragment een paar keer teruggespoeld om te kijken of er nog een tweede zin kwam. Niets. Nats. Noppes! De morele ondergrens ligt niet eens bij haar eigen burgers. Het ligt bij de geopolitieke knokploeg van de staat, die ze ‘defensie’ noemen, terwijl ze in Irak en Libië behoorlijk offensief waren.  

Terwijl mensen soms hun nutteloze digitale cultuuroorlog zelfs blijven doorvoeren in het echte leven, in de hoop hun medemens te beschermen, beschermt Dilan – als fucking volksvertegenwoordiger – vooral het instituut dat ‘Defensie’ heet.

Terwijl wij ons liever druk maken over een bruine chocoladesint, een ietwat overijverige eerstejaars genderstudies met een grote muil of blauw okselhaar met paarse highlights, verdwijnt op de achtergrond dat onze minister van ‘Defensie’ totaal geen morele ondergrens heeft.

Met mijn pak hagelslag in de hand keek ik verbaasd naar dit onzintaferel in de supermarkt. Terwijl de ziel van onze minister van Defensie diepbruin tot gitzwart mag zijn, maken sommige burgers zich liever druk om de kleur van chocolade.

Ze zullen eerder omvolking herkennen aan de kleur van chocolade, terwijl de ogen gesloten worden voor het feit dat onze overheid de omvolking van de Palestijnen medefinanciert in naam van ‘defensie’. Omvolking zou zijn als jouw buurman een migratieachtergrond heeft of als een ‘zalmroze vrouw’ wordt afgebeeld met een zwarte man; niet als je wordt verdreven uit jouw eigen land, terwijl jouw kinderen nog onder het puin liggen.