Tante Theodora leest voor: het losgekoppelde brein van Caroline

Caroline van der Plas schoof aan bij Pauw & De Wit, geflankeerd door Gidi Markuszower en Jimmy Dijk — een tafelopstelling die voelde alsof iemand per ongeluk drie willekeurige lettermagneten op een koelkast gooide, die samen ‘poep’ moesten spellen. Tim de Wit koos voor de journalistieke methode van 2026: vriendelijk vragen en daarna vooral niet kritisch doorvragen wanneer het antwoord zichzelf uitvouwt als een slecht gevouwen campingstoel.

Wat vond Caroline zo links aan het coalitieakkoord?

“CDA was al aan het verlinksen, is een linkse partij. D66 is ook links, VVD heeft behoorlijk linkse tak. We krijgen een links kabinet. U vergeet de klimaatparagraaf komt bij D66 en VVD vandaan.”

Zo verslikte ik me bijna in mijn kop klaverthee. Een klassenanalyse verwachten is misschien wat te veel gevraagd, maar ze strooit wel erg graag haar BBBullshit rond op de media-akker. Jullie lievelingstante besloot dat dit geen debat was, maar een sprookje. En in sprookjes mag alles links zijn — zelfs een coalitieakkoord dat de kwetsbaren uitkleedt. Aangezien ik net als jullie geen oog dicht doe, kan ik maar beter voorlezen uit haar Fabeltjeskrant:

The Prince of Queens [aangezien hij nog niet gekroond is tot premier] Rood Jetten — bij wie de vloer bij elke stap in een regenboog uiteenbarst — verklaarde: “Tata Steel is gisteren al gesloten.”

Onze favoriete elitaire klimaatbal Henri sprong op: “Verhip, toen pas? Dit kunnen we met goed fatsoen toch niet aan de burger verkopen?”

Yassgirlboss reageerde daarop: “Zo halen we toch nooit onze targets?!?”

Een wetenschapper stak zijn hoofd naar binnen met de blik van iemand die spijt had van zijn carrièrekeuze.

“Coalitie in wording… we hebben microplastics gevonden in het brein.”

Rood Jetten liep naar het potje vol glitters. De regenboogvloer dimde automatisch.

“Dus we hebben allemaal… confetti in ons hoofd?”

De onderzoeker aarzelde.

“Eh… specifieker.”

Yassgirlboss leunde naar voren.

“Specifieker hoe?”

“Politiek specifieker.”

De blikken wisselden elkaar af. Er viel een stilte die zelfs de regenboogvloer even op zwart zette.

De onderzoeker kuchte.

“Het is… opvallend geconcentreerd.”

Henri Klimaatbal bladerde.

“Waar precies?”

Vanuit de gang klonk geroep over trekkers, cijfers en gevoel. Binnen schoof iemand ongemerkt een glazen potje met glitters onder de tafel.

Het brein van Caroline kwam met veel bombarie binnen.

Het bleef even staan.

Keek rond.

En zonder iets te zeggen, werd ineens duidelijk waarom niemand het eerder had gemist. Ze botste nog tegen guerillaleider Rode Klaver aan. Met een bulderende lach zei hij: "Pas op… één blaadje rode klaver en zelfs de betonmixer gaat empathisch met je meehuilen, mhuahaha!” Ze was al angstig voor het fyto-oestrogeen in soja, dus was de wandelende amygdala al helemaal niet opgewassen tegen Rode Klaver.

Als de kruidenvrouwtjes van Holland en Barrett het gebruiken tegen de menopauze, kon het niets anders betekenen dan dat Rode Klaver een leger hormonen op haar af zou sturen. Sindsdien wantrouwde ze zelfs haar eigen kop kruidenthee — alsof moeder natuur een hormonale hinderlaag voor haar had uitgezet.

Het brein van Caroline vroeg zich af waar haar glitters waren gebleven. Zij vond niets — wilde daarom vluchten — maar werd toch weer in de pan gezet. Caroline heeft namelijk dezelfde relatie met haar brein als de zanger van King Missile heeft met zijn derde been. Ze had alle rommelmarkten al afgezocht naar haar brein, maar ze kan eindelijk haar grijze massa met een goede dosis Roundup weer schoonspoelen.

Zo kwam alles toch weer goed. Ze laat wel vaker haar brein thuis. Als ze haar brein meeneemt naar werk, komt ze misschien wel in de problemen. De volgende keer laat Caroline geen sleutel thuis, zodat het brein kan ontsnappen. De mammoet — ja, dat uitgestorven dier — toeterde deze proza af met alle plezier. En nu wegwezen voordat Joop den Uyl tegen jullie zegt: ‘oogjes dicht en snaveltjes toe!’ Einde Fabeltjeskrant!