Tante Theodora aan de stok met Thierry: van Bidet naar Aarsen

Godsamme! Daar stond ik dan: met een blauwe Ikea-tas vol statiegeldflessen. Balenciaga dacht mij ooit op te lichten voor meer dan 2000 euro voor een plastic tassie, maar toen zag Tante dat ze met een Ikea-tas ook hip kon zijn. Enfin: ik moest even de sporen van mijn drankprobleem uitwissen.

Het was half tien ’s ochtends: de zon was nog lauw en de kater nog vers. Bij de Appie was een oude flessenautomaat. Achter me was een lange rij. Voor me stond een dakloze, met een blik die zei: "Ik heb alles al gezien. Mooi was het niet."

De man vloekte in een dialect dat ik niet kende, maar zijn woede voelde ik. Terwijl ik naar hem keek, moest ik denken aan politici die armoede niet willen oplossen, maar er een verdienmodel van willen maken.

Natuurlijk gaan we het over een Thierry hebben. Dit keer niet Thierry Bidet, maar Thierry Aarsen — eh, Aartsen. Hij had weer een miraculeus idee waar zelfs Tante — net als het flessenapparaat zelf — even kortsluiting van kreeg. Wacht! Statiegeld verhogen, zodat mensen meer blikjes en flessen inleveren? Hahaha, welnee! Je bent toch geen langharig werkschuw tuig?

Thierry is daarom ook kaal, maar wel werkshuw. Geef het plebs gewoon een loterij waar ze hun bij elkaar geraapte stuivers kunnen vergokken. Kijk, prullenbakken slopen vanwege een lot is veel verstandiger dan dat mensen een brood kopen.

Waarom zou je armoede of dakloosheid oplossen als je daklozen ook gokverslaafd kunt maken? Heb je weer een nieuwe minderheid om te demoniseren. Top! Dan laten ze onze rijke achterban met rust. Economisch gunstige oplossingen voor burgers bedenken, voelt de VVD — al jaren — te weinig ‘positieve financiële prikkels’ voor. Of niet dan, Thierry?

Stel je voor dat je — ‘min of meer’ — migranten ervan hebt beschuldigd massaal hun baan op te zeggen voor gratis uitkeringen, terwijl je zelf doodleuk wil speculeren met het geld van armen en daklozen? Elke beschuldiging blijkt een biecht; dat is bij Thierry Aarsen ook het geval.

Thierry doet hetzelfde als de LAVG en Bos Incasso: rijk worden van andermans armoede en ellende, om ze vervolgens eronder te schijten. Van een kale kip kun je niet plukken, toch? De VVD vindt — net als de schuldenindustrie — altijd wel een manier: zie de toeslagenaffaire.

Zo zijn Thierry en de incassobureaus een goed team. Eerst mensen een sprankje hoop verkopen. Vervolgens verleid je ze om — soms zelfs hun laatste — centen te vergokken. Tot slot haalt het incassobureau de rest op.

Het is natuurlijk ‘niet bepaald’ de eerste keer dat de VVD de democratie laat bijsturen door het grote geld. Otto Workforce doneerde — via meerdere personen om donatiewetten te omzeilen — twee ton. Vervolgens mocht Frank van Gool — de baas van Otto Workforce in die tijd — als ‘onafhankelijke expert’ meepraten tijdens het verkiezingsdebat over arbeidsmigratie. Vastgoedbaas Cor van Zadelhoff haalde — door middel van een etentje — ruim een miljoen euro op voor de VVD.

De woordvoerder van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport is weggepromoveerd tot toplobbyist van Philip Morris, terwijl je actief VVD-lid blijft. Burgers kunnen de kanker krijgen, blijkbaar. Soms zelfs letterlijk. Er zijn nog veel meer voorbeelden, maar dan schrijf ik een boek in plaats van een column. Goed, terug naar de Appie: de plek waar je ten minste nog transparant kunt zien hoe je geld verdwijnt.

Het geluid van de flessenautomaat rukte me woest uit mijn dagdroom. Ik zag een rood scherm dat zei: “Storing: wacht op een medewerker.” “Al dat harde werk voor niets,” zei de dakloze man die mijn pijn voelde.

Ik draaide me om, liep naar de uitgang en hoorde zijn stem nog: “Morgen weer, hè?” Buiten brandde de zon op mijn nek. Door die warmte voelde ik de afwezigheid van valse hoop. Dat was op een manier verdomd bevrijdend.