Storm in Ceuta, bommen op Iran en miljarden voor Musk

Er is een vieze, stilzwijgende afspraak aan de top van de wereld: de koe moet ziek blijven. Niet dood, want dan levert ze niets meer op, maar precies zwak genoeg om zich zonder tegensputteren te laten melken.

Terwijl het Westen de mond vol heeft over democratie en mensenrechten, draait die melkmachine gewoon op volle toeren door. Het is de kille rekenmachine achter de grenzen van Afrika. Waarom zou je een rijk continent laten opbloeien als je het veel goedkoper kunt plunderen als het op de knieën ligt? De grondstoffen vloeien weg naar onze markten, en de dictators die de sleutels beheren worden beloond met stilzwijgende steun. Want o wee als het volk in opstand komt — zoals tijdens de Arabische Lente — dan schiet het Westen meteen in de kramp. Een vrij Afrika of Midden-Oosten betekent dat ze de baas worden over hun eigen vermogen. En dat is de enige zonde die de Melkmachine nooit zal vergeven.

En zo maak je een hel. Wanneer duizenden de grenzen bij Ceuta of Melilla stormen, reageert Europa zogenaamd geschokt. Maar wat verwacht je dan? Je kunt een huis niet leegroven en verwachten dat de mensen in de ruïne blijven zitten.

Kijk naar wie daar lopen. Het zijn geen anonieme 'stromen' of cijfers. Het is die jongen uit Sfax die zijn schoenen in de hand houdt omdat de zolen eraf liggen. Hij zoekt geen droom, hij zoekt gewoon een uitweg uit een kamer die steeds kleiner werd. Het is die vrouw uit Khartoem met het zand van haar stad nog in de plooien van haar doek, die simpelweg doorloopt omdat ze alles al kwijt is. En die vader uit Aleppo die niet eens naar Europa wil, maar gewoon rust zoekt voor zijn kinderen. Ze stormen niet eens, ze lopen omdat er achter hen letterlijk niets meer over is. Eén ding is zeker: als die grens morgen open gaat, blijft er niemand achter in dat continent. Zelfs de vuile klonen van de regimes niet.

Maar op de bovenste verdiepingen van het theater boeit ze dat geen moer. Daar lopen de Kolossen rond. Mannen zoals Elon Musk, die in één week de helft van zijn vermogen verdampt en nog steeds smerig rijk is. Hij kijkt naar de wereld alsof hij een soort god is die zich alles kan permitteren tot aan Mars toe. Maar laat je niet foppen: die drang naar Mars is pure angst. Angst dat de aarde hem ooit zal terugduwen en hij de controle verliest.

Of kijk naar Gianni Infantino bij de FIFA. Die dacht even dat hij het voetbal — het spel van het volk — kon opknippen en in aandelen kon verkopen aan private investeerders. Hij gedraagt zich als de zakelijke butler van de macht. Hij verzint zelfs speciaal voor Trump een op maat gemaakte ‘vredesprijs’ — alsof Trump de grote verlosser is. En dat terwijl Trump niet veel later de hel laat neerdalen op steden van Gaza tot Teheran en Venezuela. Het zou een slechte grap zijn als de bommen niet echt vielen.

En ondertussen explodeert de geopolitiek omdat diezelfde lui denken dat ze de wereld als bordspel kunnen spelen. Saoedi-Arabië gooit zich samen met de Amerikanen in de strijd om pro-Iraanse milities in Irak te bombarderen. De Houthi's roepen meteen een maritieme blokkade uit, Saoedische olie-installaties vliegen in brand en zelfs in Egypte raakt een haven beschadigd door drones.

En wie z’n nek uitsteekt, krijgt de rekening gepresenteerd. Kijk naar de Spaanse premier Pedro Sánchez. Hij toonde als een van de weinige Europese leiders echte ruggengraat door openlijk op te komen voor Gaza en de Palestijnse staat te erkennen. Geen hypocriet gepraat, maar een duidelijke, principiële keuze. Maar in deze rotte wereldorde blijft moraliteit nooit ongestraft. Want wat gebeurt er meteen? De Melkmachine reageert. Marokko zet de sluizen open bij Ceuta, de Europese druk wordt opgevoerd en hij wordt van alle kanten klemgezet. Ze laten hem keihard boeten voor z'n moed. Het laat de vlijmscherpe realiteit van vandaag zien: wie de regels van de Kolossen durft te breken en voor gerechtigheid kiest,