Stop het landbouwgif. Bescherm onze kinderen. Nu.

Oprecht weet ik niet meer hoeveel bewijs er nog geleverd moet worden voordat we écht ingrijpen. Hoe bescherm ik mijn kinderen tegen de gevolgen van de gifspuit, als dat landbouwgif niet op het land blijft, maar kilometers verderop neerdaalt, tot in woonwijken, natuurgebieden en op schoolpleinen?

Onderzoek van Wageningen Universiteit laat zien dat bestrijdingsmiddelen tot op 10 kilometer van landbouwpercelen worden teruggevonden. Tien kilometer. Dat betekent dat niemand zich nog kan verschuilen achter het idee dat dit alleen een probleem van het platteland is. We zitten allemaal in dezelfde gifbubbel.

Dit is een volksgezondheidscrisis. Landbouwgif wordt aangetroffen in huisstof, in urine en zelfs in de luiers van baby’s. In verband met blootstelling aan deze middelen worden onder meer leukemie (o.a. bij kinderen), Parkinson, ALS, dementie, depressie en andere vormen van kanker genoemd. Dat zijn geen randverschijnselen. Dat zijn verwoestende aandoeningen. Toch blijven we toestaan dat deze stoffen massaal over ons land worden verspreid.

Nederland is, na Malta, het land met het hoogste pesticidengebruik per hectare in Europa. Dat is een politieke keuze. Het landbouwgif zit in onze bodem, in onze lucht en in ons water.

Politieke lafheid houdt de gifspuit in stand. Economische belangen wegen zwaarder dan volksgezondheid. Telkens wordt om “meer onderzoek” gevraagd. Om “zorgvuldigheid”. Om “balans”. Maar hoeveel signalen, hoeveel studies en hoeveel zieke mensen zijn er nog nodig voordat het voorzorgsbeginsel eindelijk zwaarder weegt dan de winst van agroreuzen? We hoeven niet machteloos toe te kijken. Gemeenten beschikken over instrumenten. Via de Omgevingswet kunnen zij strengere regels stellen, spuitvrije zones instellen en landbouwgif weren uit kwetsbare gebieden. Zij kunnen wél kiezen voor een gezondere landbouw en een gezondere leefomgeving.

Daarom mijn oproep: schrijf je gemeenteraadsleden. Spreek kandidaten aan. Vraag wat zij lokaal gaan doen om het gebruik van landbouwgif terug te dringen. De vraag is hoeveel schade we nog accepteren voordat we zeggen: genoeg.