Stop de Israëlisering van Europa

“When Jewish people speak out against genocide, why are our voices dismissed? And smirking while I describe someone Nazi-saluting at me isn’t just disrespectful - it feels deeply antisemitic” - Zack Polanksi, de joodse leider van de Green Party in het VK over het op Sky News door Trevor Phillips afgenomen interview met hem.

Uit een onderzoek onder joodse Amerikanen van Pew Research in september/oktober vorig jaar bleek dat ruim 60% van de joodse Amerikanen van mening is dat Israël oorlogsmisdaden pleegt en bijna 40% vindt dat Israël zich schuldig maakt aan genocide. Bij mijn weten heeft een vergelijkbaar onderzoek nog niet onder brede lagen van de joods-Nederlandse gemeenschap plaatsgevonden. Toch is er weinig reden om aan te nemen dat deze cijfers in ons land heel anders liggen. Maar die waarschijnlijke joodse meerderheid die uiterst kritisch is op Israël komt in onze talkshows en andere nieuws- en actualiteitenprogramma’s zelden aan het woord.

Zack Polanski, de joodse leider van de Green Party in het Verenigd Koninkrijk, was geschokt door de wijze waarop Sky-host Trevor Phillips diens joodse achtergrond niet alleen keer op keer als irrelevant beschouwde, maar zelfs weghoonde. Voor hem voelde deze houding van de Sky-host dan ook diep antisemitisch.

Ook in Nederland moeten we ons langzamerhand de vraag stellen of al die politici en mediaredacties die de stemmen van de waarschijnlijke joodse meerderheid doelbewust negeren, zich niet schuldig maken aan antisemitisme. Of het nu gaat om Dilan, Caroline, Mirjam, Gert-Jan, Chris, Mona en Geert, de ook door onze talkshowhosts structureel gesteunde suggestie als zouden zij opkomen voor de joodse gemeenschap in Nederland, is op zijn minst misleidend. Want wélk récht denken onze politici en opiniemakers eigenlijk te hebben om de stemmen van joodse Nederlanders die zwaar kritisch zijn op Israël, af te serveren als irrelevant?

Sterker nog, hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat joodse Nederlanders die hun afschuw uitspreken over Israëls horrormisdaden door talloze politici en opiniemakers worden weggezet als antisemitisch? In mijn ervaring zijn veel joodse Nederlanders in hun strijd voor de rechten van Palestijnen zelfs fanatíeker dan veel niet-joodse Nederlanders. Want hún persoonlijke betrokkenheid bij het onrecht dat de Palestijnen is aangedaan, is simpelweg groter. Ik merkte dat al toen ik in de jaren negentig van de vorige eeuw lid was van een Palestijnse solidariteitsbeweging in Vlaardingen; de meest fanatieke deelnemer aan deze beweging was een oudere joodse man die een van de concentratiekampen had overleefd.    

Het in ons land grotendeels negeren van joodse stemmen die uiterst kritisch zijn op Israël, is overigens volledig in lijn met de wensen van de overweldigende meerderheid binnen de Israëlische politiek. Zoals de ruimte die onze media geven aan niet-joods-Nederlandse politici en opiniemakers die joodse Nederlanders beschuldigen van antisemitisme, eveneens conform de wens van de Israëlische regering is.

Ook met het in Europa verdácht maken van mensen die leuzen roepen als ‘From the river to the sea’, ‘Globalize the intifadah’ en ‘Free Palestine’, plus activisten die zich tooien met de Palestijnse vlag en symbolen als de watermeloen, volgen we in Europa één-op-één de door de fascistische en genocidale Israëlische regering uitgestippelde route. 

Maar de Israëlisering van Europa gaat nog veel verder. Al vorige maand schreef ik dat ook in Europa pro-Palestijns-activisme met enige regelmaat wordt geschaard onder (steun aan) terrorisme. In het VK zijn al een paar duizend activisten opgepakt die zich solidair tonen met Palestine Action, de actiegroep die door de Labour-regering als terroristische organisatie is gekenmerkt. In Duitsland worden pro-Palestina-activisten met regelmaat opgepakt en lopen ze zelfs het risico het land te worden uitgezet. Frankrijk ontzegde de gerespecteerde directeur van de Palestijnse mensenrechtenorganisatie Al Haq toegang tot het land.

Palestijnen en pro-Palestina-activisten worden steeds vaker behandeld als de paria’s van onze Europese samenlevingen. Daar waar Europeanen die in Gaza onderdeel waren van het genocidale Israëlische leger vrijuit gaan, worden Europeanen die zich tegen deze genocide verzetten met enige regelmaat strafrechtelijk vervolgd.   

Niet alleen nemen we in Europa dus beetje bij beetje het Israëlische beleid op het gebied van mensenrechtenschendingen over, we geven Israëlische militairen zélfs al toestemming om op óns continent voet aan de grond te zetten. Want zo’n 175 activisten die deelnamen aan de Global Sumud Flotilla werden vorige week door Israël gearresteerd; ze bevonden zich voor de kust van Griekenland in internationale wateren - maar liefst duizend kilometer buiten Israël. En daar waar een tweetal gekidnapte activisten op illegale wijze werd overgebracht naar Israël, werd het merendeel van de activisten door de Israëlische marine op het Griekse (en dus Europese) eiland Kreta gedumpt. Israëlische militairen dringen nu dus zelfs létterlijk Europa binnen! 

Voor Francesca Albanese, VN-rapporteur voor de Palestijnse gebieden, was deze zoveelste onderdrukking van pro-Palestijnse stemmen in Europa aanleiding om te waarschuwen voor ‘de Israëlisering van Europa’, een ráke kwalificatie die ik daarom in deze opinie heb overgenomen. Want het wordt met de dag duidelijker dat Nederland en Europa onvrijer worden.

Zo weigeren onze talkshows vrij consequent om pro-Palestijnse stemmen te laten horen. Daarentegen vond Eva Jinek het wél een prima plan om de terroristische pieperaanslag door de Israëlische Mossad te bewieroken, zonder ook maar één woord van empathie met het onnoemelijk grote aantal voor hun leven getekende onschuldige slachtoffers. Ook een al dan niet gefakete ex-Mossad-agent mocht bij Eva aanschuiven zonder ook maar één kritische vraag te hoeven beantwoorden.    

Wie zich in Europa uitspreekt tégen genocide en voor vrede, vrijheid, veiligheid en gelijkheid van en voor álle inwoners van Israël/Palestina - joods, moslim, christen en zij die zich anders afficheren - moet óók op ons continent steeds vaker op zijn tellen passen. Want vrede, vrijheid, veiligheid én gelijkheid, het is een doelstelling die onze Israëlische bondgenoot ronduit weerzinwekkend vindt. En voor te veel van onze politici is óók vandaag Israëls wil nog steeds wet.