Slogan ‘Wij eisen Nederland terug’ verraadt vooral een diepe verslaving aan slachtofferschap

“Wij eisen Nederland terug”. Grote zwarte letters op een Nederlandse vlag. Het klinkt alsof het land bezet is. Alsof de vijand al binnen staat. En daar staan ze dan, Lidewij de Vos, Gidi Markuszower en Mona Keijzer, bij de zoveelste demonstratie tegen een azc. Ze staan daar om het gevoel te voeden dat Nederland van “ons” is afgepakt.

Maar door wie precies? Door gezinnen die in een sporthal slapen? Door mensen die maanden wachten op een procedure die de overheid zelf niet op orde heeft? Door vluchtelingen die alles kwijt zijn behalve een plastic tas en een dossiernummer? Dat is blijkbaar de dreiging waar een welvarend Europees land zich tegen moet “terugvechten”.

De slogan verraadt vooral een diepe verslaving aan slachtofferschap. En als je jezelf slachtoffer voelt, dan moet er ook een dader zijn. Een steeds groter wordende groep Nederlanders voelt zich ineens onderdrukt en bedreigd in hun eigen land. Een opvanglocatie wordt gepresenteerd als een bedreiging. Een asielzoeker als bewijs van “omvolking”. En een nuance als “landverraad”.

Het cynische is dat dezelfde politieke partijen die jarenlang publieke voorzieningen hebben uitgekleed (woningbouw vertraagd, opvang afgebroken, gemeenten laten stikken) nu doen alsof de chaos van de vreemdeling komt. De asielzoeker moet het gezicht van alle frustratie worden, zodat de verantwoordelijkheid niet gaat naar falend bestuur en politieke kortzichtigheid.

En dus krijg je een Nederlandse vlag als symbool voor territoriumdrift. Nederland niet als samenleving, maar als bezit. Nederland is van “ons”.

“Wij eisen Nederland terug” klinkt stoer, totdat je doorvraagt. Terug van wie? En terug naar wanneer precies? Naar een fictief verleden waarin vrouwen nog niet werden verkracht, huizen betaalbaar waren, niemand zich nog ongehoord en bezorgd voelde en migratie niet bestond? Dat Nederland heeft nooit bestaan. Het is een nostalgische hallucinatie als handig verdienmodel voor geslepen politici.

Wat “Defend Nederland” verdedigt, is geen land. Het is een verhaal. Een verhaal waarin angst eenvoudiger verkoopt dan verantwoordelijkheid, en waarin manipulatieve politici liever een permanente crisis etaleren dan een ingewikkeld probleem daadwerkelijk oplossen.