Sleurt Israël ons mee in een Derde Wereldoorlog?

Steeds meer Iraniërs en Libanezen realiseren zich dat ze met het Iraanse ayatollahregime, de Verenigde Staten én Israël drie criminele vijanden hebben die niet alleen henzelf maar de hele wereld in een ongekende crisis dreigen mee te sleuren.

Al decennialang geven we Israël de vrije hand. Hoewel het land alle internationale wetten overtreedt met het plegen van de meest weerzinwekkende gruweldaden, blíjven we in het land investeren. Zo financieren we onder meer hun never ending wars met de aankoop van wapens die zijn uitgetest op onschuldige Palestijnen, Libanezen en Iraniërs. Nederland en de internationale gemeenschap hebben een monster gecreëerd dat niet meer te temmen lijkt.

Eind februari wist Israël de zwakste en meest onvoorspelbare president in de Amerikaanse geschiedenis over te halen een nieuwe oorlog te beginnen. En als die oorlog niet zo snel mogelijk wordt beëindigd, dreigen we op een point of no return te komen.

Poetin is momenteel de grote winnaar
De Russische tiran Poetin is momenteel de grootste overwinnaar. Weten we als internationale gemeenschap niet verdomd snel een einde aan de oorlog in West-Azië te maken, dan dreigen grote delen van Oekraïne als verloren te moeten worden beschouwd en kunnen de Baltische staten weleens Ruslands volgende prooi zijn. De reden is simpel: Ruslands olie- en gasinkomsten nemen momenteel fors toe terwijl de Amerikanen niet meer investeren in de verdediging van Oekraïne. En het verdeelde Europa kijkt machteloos toe. Nu bovendien de Russische levering van olie en gas aan China zal toenemen, kunnen we ook niet geheel uitsluiten dat China zijn kans schoon ziet de jacht op Taiwan te openen.     

Hoewel de Franse president Macron as we speak verwoede pogingen doet om de Israëlische en Libanese regering aan tafel te krijgen op basis van een voorgestelde Libanese erkenning van Israël, lijkt het er vooralsnog op dat Israël zijn al lang gekoesterde natte droom dreigt te verwezenlijken; het inpikken van het zuiden van Libanon tot aan de rivier Litani zónder de intentie het ooit nog terug te geven. En doordat onder meer Nederland en andere EU-landen consequent blijven weigeren serieuze sancties tegen Israël in te stellen en daarmee de Israëlische oorlogsmachine blijven financieren, steunen wij bovendien impliciet de in samenwerking met de IDF dagelijks uitgevoerde terroristische aanvallen door Israëlische kolonisten op de Westelijke Jordaanoever. De Palestijnse slachtoffers van die aanvallen dreigen daarbij definitief kopje onder te gaan, omdat alle internationale aandacht naar de oorlog tegen Iran en Libanon gaat.

Ondertussen houdt Israël de Rafah-grens tussen het Palestijnse Gaza en Egypte hermetisch gesloten, zodat er niet of nauwelijks hulp binnenkomt en geen enkele Palestijn deze door Israël bezette regio voor medische noodhulp mag verlaten. Nu Gaza door de internationale gemeenschap wordt vergeten, biedt het Israël ook nog eens alle ruimte om naar eigen goeddunken invulling te geven aan het 20-puntenplan van Trump. Bedenk daarbij bovendien dat talloze Arabische landen de afgelopen twee weken hebben ervaren dat de Amerikaanse militaire steun voor hun defensie in de praktijk niets waard is, waardoor ze zich serieus de vraag zullen stellen wat ze met hun medewerking aan Trumps ‘vredesplan’ eigenlijk hebben te winnen?

Hoewel Iran met hun aanvallen op Amerikaanse militaire bases in Bahrein, Qatar, Koeweit, Verenigde Arabische Emiraten, Irak, Saoedi-Arabië en Jordanië de relaties met deze landen nadrukkelijk op het spel zet, kan de zware schade die het daarmee aan de economieën van deze landen toebrengt weleens een tot voor kort ondenkbaar gevolg hebben: het sluiten van Amerikaanse bases, aangezien de defensieve hulp van de Amerikanen in de praktijk niets blijkt voor te stellen. En wie weet komt er dan een moment waarop China in dat gat springt.

Ondertussen liggen grote delen van Iran en Libanon in puin en nemen pro-Iraanse groeperingen in Irak zowel Amerikaanse als Iraans-Koerdische doelen onder vuur. Een hernieuwde burgeroorlog in Irak is daarmee niet meer uitgesloten. En of het in Iran tot een burgeroorlog komt? Of de door veel Iraniërs zo gewenste regime-change? We moeten inmiddels met alle scenario’s rekening houden.

De VS en Iran willen hun verlies niet toegeven
Het grootste gevaar van dit moment is dat noch de Verenigde Staten noch Iran hun verlies willen toegeven. Ondanks de massale Amerikaans/Israëlische bombardementen weet Iran nog steeds terug te slaan. En juist daardoor dreigt een verdere escalatie. Om de olie-export veilig te kunnen stellen, zijn er bovendien speculaties dat de Verenigde Staten zouden kunnen overwegen het olierijke zuiden van Iran in te nemen. Loopt deze oorlog daarmee daadwerkelijk uit op (weliswaar beperkte) Amerikaanse boots on the ground, dan zijn we nog verder van huis.

Doordat het Iran is gelukt de strijd te verbreden naar de hele Golfregio, heeft het land er een economische oorlog van kunnen maken. Mocht de oorlog nog maanden gaan duren, dan zou de olieprijs weleens ver over de 120 dollar kunnen gaan, het hoogste bedrag ooit. Bedenk daarbij dat de blokkade van de Straat van Hormuz de energievoorziening van ons land nooit zo hard zou raken als we niet veel eerder op schone, hernieuwbare energie zouden zijn overgegaan. Maar misschien nog wel urgenter dan olie en gas, zijn de kunstmest en ammoniak die via de Straat van Hormuz worden vervoerd en bijdragen ​​aan bijna de helft van de wereldwijde voedselproductie. Een eventuele Derde Wereldoorlog zal daarmee niet alleen een gewapende oorlog zijn, maar misschien nog wel meer een economische en voedseloorlog.   

Er is een lange weg afgelegd. De weg van het racistische en zwaar antisemitische Europa, via de Holocaust op 6 miljoen joodse Europeanen, naar de ondemocratische stichting van de Israëlische apartheidsstaat, resulterend in het huidige monster dat we vanwege Europa’s schuldgevoel over de Holocaust hebben gecreëerd. Europa’s racisme en antisemitisme resulteerden dus niet alleen in de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog maar dreigen nu ook aan de basis te staan van een mogelijke Derde Wereldoorlog.

Ondertussen lijden de burgers van Iran, Libanon, Palestina en Oekraïne als geen ander. Steeds meer Iraniërs en Libanezen realiseren zich dat ze met het Iraanse ayatollahregime, de Verenigde Staten én Israël maar liefst drie criminele vijanden hebben. Onschuldige Iraanse en Libanese burgers worden vermoord, Iraanse en Libanese civiele infrastructuur vernietigd en historische bouwwerken van het Perzische rijk lopen door de Amerikaans/Israëlische bombardementen zware schade op.    

Als de huidige oorlog niet snel tot een einde komt, ligt een verdergaand rampscenario niet meer ver weg. Het is vooral aan Europa, China en de Golfstaten om in hun druk op de Verenigde Staten en Israël tot het uiterste te gaan in het helpen voorkomen van een rampzalige nieuwe wereldoorlog.