Shaffy en List

De mooiste twee mensen die ik ken maar nooit gekend heb, zijn Ramses Shaffy en Liesbeth List.

Bij de eerste klanken alweer verliefd op die twee verliefde stemmen. (Mocht het u hierbij opvallen dat ik de dame, geheel tegen alle etiquette in, als tweede noem dan heeft u slechts ten dele gelijk. In de wereld van de showbizz was het nu eenmaal Ramses die Liesbeth ontdekte en daarmee zijn eerste naamsvermelding binnen het duo terecht verwierf. Uiteraard ‘bekt’ Ramses en Liesbeth ook gewoon beter, dus ik neem aan dat beiden mij hierbij vanaf hun goudgerande wolk vergeven.)

Hun muzikaal genie is evident, maar hun aantrekkelijkheid lag toch vooral in die voelbare lotsverbondenheid en échte vriendschap door dik en dun, die maakte dat het duo altijd op ongekende muzikale hoogte stond en voor altijd zal blijven staan. Hier valt niets te kopiëren of te evenaren. Hun nummers door anderen gezongen, ontberen bij voorbaat een sprank Ramses en Liesbeth.

Gek genoeg lukte het hen wél om bijvoorbeeld probleemloos Brel te zingen wat uitstekend naast het origineel kon bestaan. Beider Engels was niet om aan te horen maar zowel in de Nederlandse als de Franse taal excelleerden zij en staan daarom nog altijd moeiteloos aan de wereldtop van de echte chansonniers.

In hun latere jaren verklaarden zij hun zeer innige band door “het adoptief zijn” en beiden “kinderen van de zee”. Zij brachten hun jonge jaren vlakbij zee door en al vrij vroeg in vreemde, doch liefhebbende armen. In hun repertoire resoneerde die gelukkige tijd evenals de vreugde die zij aan elkaar beleefden. Unieke stemmen vanzelfsprekend bij elkaar passend als de perfecte puzzel. De pathos en het drama waren écht en stuwden hun toch al loepzuivere stemgeluid tot ongekende hoogte.

Kippenvelmuziek, vreugde en schmerz dendert nog altijd op volle kracht uit de speakers. Zowel solo- als samen klinkt hun unieke stemgeluid begeisterd, indringend en nooit vrijblijvend. Toch werd de navelstreng nooit helemaal doorgeknipt. Bij hun gezamenlijk optredens spatte de passie van hun gezichten. Verliefd op elkaars talent, stem en performance.

Het begrip ‘soulmates’ kent geen afdoend Nederlands equivalent maar iedere afbeelding, iedere opname van dit duo is veelzeggend. De onweerstaanbare aantrekkingskracht van bohemièn Ramses Shaffy op zowel mannen als vrouwen was een niet onbelangrijk deel van het enorme succes. Begonnen als toneelspeler bouwde Shaffy zijn talent al gauw uit in zowel (zang-)stem als performance. Hij spéelde de performer maar was daarin volstrekt zichzelf. Geliefd door iedereen, bedreigend voor niemand.                      

Vrouwen werden verliefd op de stem maar de man bleef onbereikbaar. Mannen dongen naar zijn gunsten en ook in de liefde was Shaffy wispelturig. Het is jammer dat het begrip ‘levenskunstenaar’ zo aan devaluatie onderhevig is want feitelijk was Ramses daarvan het vleesgeworden voorbeeld.

Een overschot aan liefde voor dat leven en zijn desastreuze drank- en genotzucht kenmerkten zijn bestaan en waren tegelijk onverbrekelijk met zijn persoonlijkheid verbonden. Daar leed hij onder, maar hij kon ook niet zonder. Ramses was gevangen in de eeuwige melancholie en heimwee naar een niet bestaand vaderland. Liesbeth leed haar eigen leed. Zij kon niet zonder hem, maar haar liefde voor de maestro, haar beste vriend en muze overwon altijd. Zelfs díe innerlijke istrijd is hoorbaar in hun nummers.

De ware kunstenaar staat buiten de burgermaatschappij, kan niet anders existeren, neigt van nature naar keuze noch conventie. Ramses Shaffy vrat de wereld op en List… zij waren samen; “..Voor eeuwig met elkaar vergroeide namen..!”.