Selectieve rouwdienst

4 mei twee minuten stilte.
5 mei festivals, vlaggen, speeches, artiesten die op het podium staan met het label Ambassadeur van de Vrijheid.

Vrijheid, vrijheid, vrijheid. Iedereen zegt het, iedereen knikt, iedereen voelt zich goed. Vrijheid is heilig, vrijheid is van ons allemaal. Maar blijkbaar… niet voor iedereen.

Want WTF gebeurt er als een artiest als Sef gewoon zegt wat hij vindt? Niks crimineels gedaan, niks haatdragends, gewoon zijn mening over de oorlog in Gaza. En ineens mag hij geen Ambassadeur van de Vrijheid zijn. PATS, Boooommmm van de lijst gehaald. Alsof je vrijheid alleen mag vieren als je doet wat de macht wil.

Vrijheid vieren, maar geen mening hebben.
Vrijheid vieren, maar alleen de officiële waarheid herhalen.
Vrijheid vieren, maar stil blijven als er kinderen doodgaan door bommen.

WTF is dit voor hypocrisie?

We leven in een tijd waarin verdriet selectief is. Sommige slachtoffers krijgen tranen, andere verdwijnen in statistieken. Sommige oorlogen mogen absoluut niet in de kranten, andere verdwijnen sneaky tussen de reclames. Sommige mensen mogen spreken, anderen moeten hun bek houden of worden gebeld, gecanceld en soms finaal verwijderd.

Sef zegt iets, en ineens moet hij verdwijnen. Maar Israëlische vlaggen blijven wapperen op festivals, geld blijft stromen, telefoontjes van invloedrijke partijen bepalen wie er wel mag en wie niet. WTF is dat? Vrijheid is hier een betaalde luxe geworden. Wie betaalt, die bepaalt.

We herdenken niet meer iedereen.
We kiezen wie verdriet mag krijgen.
We kiezen wie boos mag zijn.
We kiezen wie vrijheid mag vieren.

En ondertussen staan we met z’n allen te doen alsof alles normaal is. Alsof vrijheid vanzelfsprekend is. Alsof we allemaal hetzelfde mogen zeggen. Maar vrijheid die afhankelijk is van wie je steunt en vooral wie je bekritiseert, dat is geen vrijheid. Dat is een enge hypocrisie, verpakt in een vlag.

Laat het duidelijk zijn: de kinderen die doodgaan in Gaza zijn net zo belangrijk als de doden van WOII. Hun tranen tellen. Hun verdriet mag er zijn. Hun stem mag gehoord worden. Maar hier, in ons zogenaamde “vrije” land, wordt dat geluid sinds ik mijn eigen bestaan van bewustzijn kan herinneren gecensureerd. Wordt dat verdriet genegeerd. Wordt dat leven minder waard geacht. Omdat het politiek ongemakkelijk is. Omdat geld en macht bepalen wat mag.

En dat is ziek. Echt ziek. Vrijheid is niet dat jij alleen mag zeggen wat leuk klinkt. Vrijheid is niet dat jij alleen mag spreken over oorlogen die door de juiste partijen goedgekeurd zijn. Vrijheid is niet dat jij alleen ambassadeur mag zijn als je zwijgt over onrecht.

Vrijheid is gewoon vrijheid. Punt.

En dus staan we op 5 mei weer te doen alsof we iets vieren, terwijl we ondertussen een selectieve rouwdienst houden. We selecteren wie er mag rouwen, wie mag spreken, wie mag zingen, wie mag optreden. Alles wordt gecontroleerd. Alles wordt gefilterd. Alles wordt gemanaged alsof we in een dictatorische staat zijn beland en maar klagen over niet-westerse regimes etc. Bitch please!!!!!

Iedereen draait mee. Iedereen kijkt de andere kant op. Iedereen doet alsof dit normaal is. Maar het is niet normaal. Het is een systeem dat onrecht legitimeert en dat je straft als je het benoemt.

Sef werd gecanceld. Maar wie volgt? Nog steeds is die geldkraan uit Israël open. Hun multitask is onevenaard in oorlog met de rest van de wereld, met Amerika als slaafje behandelen. Wie durft straks nog iets te zeggen over Palestina? Wie durft te zeggen dat kinderen sterven en dat de wereld toekijkt terwijl ze niets doen? Wie durft te zeggen dat vrijheid pas echt vrij is als je de waarheid zegt, ook als die pijn doet?

Dus ja, kom op 5 mei naar het festival. Zing, dans, drink je biertje. Lekker ver-van-mijn-show vibessss. But know this, vrijheid is hier een GTST-rollenspel geworden. Vrijheid is een podium dat je alleen betreedt als je zwijgt over wat de hogere macht niet wil horen.

En de kinderen in Gaza? Die huilen, terwijl wij praten over vrijheid die niet van hen is. Dat is de realiteit. Dat is de rauwe waarheid.

#FREEGAZA