Sfeerfoto van Joop
Joop
Joop

GGD: drie weken quarantaine na contact met apenpokkenpatiënt

Advies geldt als voorzorgsmaatregel
Joop

Schone kleren

  •  
23-01-2022
  •  
leestijd 2 minuten
  •  
sponge
Bijna achttien jaar stemden we elke minuut van ons leven af op elkaar en op anderen
We hebben onze fietsen uit het schuurtje gehaald. Werpen een blik op ons huis. Kijken elkaar aan. Van alles wat raar is, is dit nog wel het raarst. We kunnen zomaar samen wegfietsen, zonder dat er iemand thuis blijft om op Job te passen.
Bijna achttien jaar stemden we elke minuut van ons leven af op elkaar en op anderen. Kwam ik terug van de sportschool, dan stond Rob vaak al klaar met zijn tas in de hand. Gingen we uit eten, dan was de oppas een maand eerder vastgelegd. Afgelopen zomer bezochten we voor het eerst samen een verjaardag bij de overburen, via de babyfoon hielden we ons slapende kind in de gaten.
Stil fietsen we de straat uit. Het is maandag 22 november, Rob en ik zijn op weg naar het mortuarium. In mijn fietstas zit een plastic zak met schone kleren.
Een dag eerder, om vijf uur precies, begon ons nieuwe leven. Net als bij zijn geboorte in hetzelfde ziekenhuis als waar Job zijn prachtige blauwe ogen voorgoed sloot, wisten we meteen dat vanaf nu alles anders zou worden. Dit fietstochtje is de keiharde bevestiging. Waren we bijna achttien jaar de ouders van een grote baby, nu zijn we een kinderloos echtpaar. Er is niemand meer om rekening mee te houden. We zijn onvrijwillig vrij.
In het mortuarium trek ik Job zijn SpongeBob-sokken aan. Zijn voeten zijn koud. Na de aankleedsessie zit er niets anders op dan naar huis te gaan. We hebben besloten Job hier op te baren, in deze ruimte die met bankjes en schemerlampen haast gezellig aandoet. Thuis bewaren we graag de herinnering aan een levend jongetje.
Job ligt in zijn zondagse trui op een smalle tafel en bij het weglopen denken we allebei hetzelfde: als hij zich omdraait, valt hij eraf.

Meer over:

opinie, leven

Praat mee

Heb je een vraag, suggestie of wil je gewoon iets kwijt? Dat kan hier. Lees onze spelregels.

avatar

Reacties (7)

Guido3
Guido324 jan. 2022 - 13:18

Wat een prachtig geschreven stuk. Sterkte met alles.

johannn2
johannn223 jan. 2022 - 20:10

Enorm confronterend! Zo invoelbaar. Een kinderloos echtpaar... En de zorg die blijft. .

Minoes&tuin
Minoes&tuin23 jan. 2022 - 14:38

Ik kan me daar zoveel bij voorstellen. Je hebt gelijk, niet thuis. Dan zie je iedere keer weer Job die opgebaard ligt, en dat tegen wil en dank. Dat beeld blijft zich vervolgens ongewild aan je opdringen. Ik weet nog zo goed hoe je het moment omschreef toen je hoorde dat Job gehandicapt was en je dacht dat de wereld instortte. Waarom? Je kon je toen niet voorstellen hoeveel vreugde en liefde hij jullie samen zou geven, alles was ongewis. Je huis moet een huis van leven blijven waar het leven met Job de plaats heeft die het verdient, vertrouwd en warm, liefdevol. Tijd, het zal onwennig zijn. je hebt tijd een zee van tijd en dat is onwennig. Tijd die je met Job hebt doorgebracht, een zee van tijd. Het zou me niet verbazen als je automatisch eens voor de de deur van zijn kamertje staat, Ach ja, gewoon omdat je het gewend bent, en je hem mee terug naar de huiskamer brengt waar hij je met die grote ogen tevreden aankijkt.

1 Reactie
Minoes&tuin
Minoes&tuin23 jan. 2022 - 14:41

-/- eenmaal 'een zee van tijd'.

badgast
badgast23 jan. 2022 - 12:38

Ik wens jullie sterkte.

jantje
jantje23 jan. 2022 - 12:23

Lieve Annemarie, Dat is heel heftig. Het zal wel lang duren voordat je er aan gewend raakt dat je nu opeens veel dingen samen kunt gaan doen. Misschien went het wel nooit. Mooie herinneringen vast blijven houden. Veel sterkte de komende tijd. Jannie.

pahan
pahan23 jan. 2022 - 11:11

'onvrijwillig vrij' Zo dan. Auw. Een grotere waarheid is er niet. Gelukkig heb je, was je, weet je, kon je, heb je nog... Was je maar niet zo gelukkig. Sterkte.