Rogier van Otterloo, een van de meest getalenteerde musici die ons land ooit kende

In een oud schoolrapportje stond: ‘Minder praatjes maken Rogier! En harder werken. Netheid laat nog wel eens te wensen over’.

Het lijkt alsof dat Hollandse jochie die wijze les uitstekend in de oren knoopte want bij zijn vroegtijdige dood op 46-jarige leeftijd goldt componist/arrangeur/dirigent Rogier van Otterloo als éen van de meest getalenteerde musici die ons land ooit kende.                    

Reeds met zeventien jaar leidt hij het Gold Coast-combo en jazzt klasgenoot Edwin Rutten gezellig mee. De grote doorbraak komt als hij een kleine tien jaar later begint bij cabaret Lurelei met Eric Herfst, Jasperina de Jong en Gerard Cox. In die periode ontworstelde hij zich al snel aan het collectief en gaf daarmee lucht aan die enorme muzikale ambities die in zijn binnenste woedde.

Kind van zijn tijd (Grappige ‘sign of the times’-detail op de elpee-hoes van ‘Visions’. Van Otterloo dirigeert losjes met een pakje Samsonshag in zijn rechterborstzak).

Zijn briljante composities zijn in Nederland tot op heden nog nooit geëvenaard. Een onmiskenbaar geluid van een bepaalde tijd en tóch geen noot verouderd. Swingend, aangrijpend, de muziek van van Otterloo is die van een intens levende mens. Muziek als een ademhaling met een écht kloppend hart, meesterlijk vormgegeven in zijn HeartBeat (1979) waarin een kloppend hart, de stemmen van een mannenkoor en een stuwend arrangement een ongekend energieke compositie opleverde. Dat dergelijke geluiden tegelijk mateloos populaire muziek opleverden is van een niveau dat alleen de hele groten is gegeven.

Prachtige vrije composities en de meest gewaardeerde (én verkochte) soundtracks voor Nederlandse speelfilms. ‘Turks Fruit’, ‘Soldaat van Oranje’, ‘Grijpstra en de Gier’ en een enorme productie van effectieve muziek voor industrieel en reclame gebruik. Buitengewoon intrigerende muziek dat beeld opriep, en beelden die vervolgens weer muziek opriepen.

Minder succesvolle colleagae bekritiseerden zijn ‘romantische werk’. ‘Easy listening’ avant la lettre, dat kon nooit muziekkunst zijn. Van die stroming die later de noemer ‘Lounge’ zou krijgen was Van Otterloo feitelijk de grondlegger.

Easy listening? Ammehoela! Van Otterloo had dermate verschillende muzikale gezichten dat men hem onvoorstelbaar tekort zou doen hem alleen met dat lichte genre te associëren.

In deze docu zien we o.a. voormalig concertmeester van het Metropole Orkest, Ernö Olah verhalen over de bezetenheid en het genie van Van Otterloo. Muziekjournalist Skip Voogd dichtte Van Otterloo ooit een ‘melodische begaafdheid’ toe. Dat hij geliefd was bij die harde kern van Nederlandse topmusici laat zich ook prachtig illustreren door bijgaande foto. Drummer (later orkestleider) Evert Overweg viert zijn 25-jarig huwelijksfeest en wordt begeleid door zijn muzikale vrienden. Rogier van Otterloo (uiterst rechts) dirigeert het geheel vanaf de stoep, zoals hij dat vanaf 1980 als chef-dirigent van het Metropole-orkest ook daadwerkelijk deed.  

Toots Thielemans heeft het poëtisch over “..Het klimaat van de muziek van Turks Fruit”. Titelmuziek, ‘Dat mistige rooie beest’ werd dan ook, net als de hele elpee, een gigantische hit.                                                                                  

Jazz, big band, groot orkest en beluister vooral zijn geweldige soundtracks.  Hoog tijd voor een herwaardering van deze Hollandse held! In 2003 verscheen een aardig verzamelboxje van Van Otterloo’s bekendste werk, waaronder een hele cd vol filmmuziek.                                                      

Maar, beste zonen Van Otterloo, waar blijft nu in hemelsnaam die integrale oeuvre-box vol schone tonen?!