
‘Repeat value’, een term in kringen van filmfanaten die aangeeft of een film ja dan nee de moeite waard is meerdere keren te bekijken én een belangrijk criterium bij het verzamelen van films. Voor de hand liggend: dat zijn de meeste films niet.
Het heeft niets te maken met de kwaliteit of het genre maar is simpelweg inherent aan het medium. Veel films volgen het scenario-stramien van begin-midden-eind en als je inmiddels weet ‘wie de dader’ is waarom zou je dezelfde film dan nog eens bekijken?
Toch blijkt dat, net als in de overige kunsten, die uitzonderingen de regel bevestigen. Wie herleest immers niet eens een al eerder gelezen fascinerend boek of raakt ‘uitgekeken’ op een prachtig schilderij?
Met de James Bondfilms is bovenstaand tot wet geworden. Iedereen weet dat Bond altijd wint en de slechterik het aflegt tegen zijn vernuft. De originele boekjes zijn vermakelijke pulp, de filmscenario’s een knappe samensmelting van origineel idee en filmische oplossingen en de soundtracks stuk-voor-stuk classics.
Hoe een pulpromannetje zichzelf kan ontstijgen bewees het oeuvre van Fleming als geen ander. Die films bieden zoveel verhaal, bijzondere personages, locaties, sets en overall-entertainment dat we ze moeiteloos meerdere keren kunnen zien. Niet in de laatste plaats door de scenarioschrijvers die de ingehouden woede en het superioriteitsgevoel van de criminele geniën zo meesterlijk wisten te vangen in dreigende one-liners.“You insist on trying to provoke me Mr. Bond..” (Dr. No), “Look after Mr. Bond. See that some harm comes to him” (Moonraker), “Both of us know perfectly well what we’re talking about Mr. Bond, but I see that it’s necessary to remind you..” (Goldfinger).
Wat natuurlijk ook een groot stempel drukt op de kijk-/lees-ervaring is wanneer men die voor het eerst beleefde. Als 12-jarige was ‘Goldfinger’ mijn eerste Bondfilm, voor velen nog altijd hun favoriete bondtitel.
“Do you expect me to talk?”.
“No mr. Bond, i expect you to die!”.
Een verjaardagspartijtje, het jarige jongetje heette Paul, we gingen naar de bios en verder herinner ik mij alleen nog de fantastische wereld van Bond, klatergoud, spektakel en de verpletterende titelsong;”Goooldfingááaahhh!!”.
In 1989 had ik het geluk een heuse Bond-première mee te mogen maken, en alhoewel het een van de mindere titels uit de reeks zou blijken kon de avond natuurlijk niet meer stuk. In een gehuurde smoking een beetje ruiken aan de wereld van Bond, WAUW!

De film werd vertoond, Tuschinski zinderde, acteur Timothy Dalton en regisseur John Glen werden geïnterviewd en na een half uurtje, nog met een verse Champie in de hand, werd het pand ontruimd.
Filmjournalist Simon van Collem, waar we kort tevoren nog mee op de foto gingen, was in de perskamer in elkaar gezakt en plotseling overleden. De titel ‘license to kill’ kreeg die avond een morbide bijsmaak en aangeslagen verlieten gasten en pers de bioscoop. Einde Bondfeest.
Met het uitmelken van de franchise is de producent van meet af aan zeer bedreven. Ook bij de release van Goldfinger was er al volop speelgoed (Dinky toys), konden volwassen mannen zich hullen in 007-pyjama’s en werd er zelfs Bondbrood op de markt gebracht.
In later jaren werd Heineken sponsor en bleek de geheim agent zich ineens ook wel eens aan een biertje te bezondigen na jarenlang uitsluitend op Wodka-Martini (“Shaken, not stirred” ) en Champagne (Bollinger) te hebben gedreven. Ach ja, sponsoring, merchandising, it’s all in the game.
Daniel Craig mocht zich tot nog toe de laatste Bond noemen. Bij zijn debuut in Casino Royale kreeg hij het zwaar te verduren. Pers en publiek spraken zich luidkeels uit tegen zijn casting en draaiden even hard weer bij toen hij de rol op weergaloze wijze vorm gaf. Na Sean Connery bleek Craig de beste bondvertolker tot nu toe.
Soms kan het leven echter tegen zitten. Men valt eens tussen wal en schip, na regen kwam geen zonneschijn of de familie Broccoli verpatste de Bond-franchise aan Amazon die prompt de meest rampzalige casting ooit deed.
Robert Pattinson wordt de nieuwe Bond. Een non-acteur gezegend met de looks van een onvervalste Hollywoodgladjakker die ieder rafelrandje mist. Een lichtgewicht in misschien wel de meest onderschatte filmrol in de business.
Ik beklaag alle 12 jaar oude jongetjes die zijn debuut als hún eerste Bond gaan ervaren.
Farewell mr. Bond.