Regeringsmacht VS loopt tegen haar grenzen op

Wat in de politieke analyses over de huidige VS domineert, is een persoonlijke aanval op de gekozen vertegenwoordiger van de uitvoerende macht, de president. Deze heeft weliswaar een aantal speciale bevoegdheden, zoals het recht om een parlementaire beslissing te vetoën. Het parlement (Congres: Senaat + Huis van Afgevaardigden) moet dit veto dan met een twee derde meerderheid overrulen. Gelukkig kan hij in de meeste gevallen beteugeld worden.

Als we bijvoorbeeld kijken naar de recente militaire operatie in Venezuela, zien we dat die niet alleen internationaal gezien onrechtmatig - strijdig met het internationaal recht en zonder mandaat van de VN - , maar ook uitgevoerd werd zonder de wettelijk verplichte toestemming van het Parlement.

De president heeft weliswaar de titel van Commander in Chief, de hoogste militaire rang in het land, maar voor een oorlogsverklaring is de goedkeuring van het parlement nodig. Ook is hij afhankelijk van parlementaire goedkeuring als hij een budget nodig heeft om een ander land te ‘kopen’.

Alleen als er duidelijk sprake is van een noodsituatie, wanneer de VS bijvoorbeeld onverhoeds wordt aangevallen, kan de president eigenmachtig optreden. In het geval van de actie tegen Venezuela was daar duidelijk geen sprake van.

En het parlement liet dat over zijn kant gaan en weigerde de president hierop aan te spreken. Dit is uitgegroeid tot een vast patroon, een parlement dat, gedomineerd door Republikeinse afgevaardigden, weigert de president ter verantwoording te roepen en zich daardoor primair verantwoordelijk maakt voor het onwettig handelen van de president.

Gelukkig zien we dat er binnen de Republikeinse partij een kentering begint op te treden. De Senaat heeft bijvoorbeeld zojuist een resolutie goedgekeurd die de mogelijkheden van de president om andere landen aan te vallen, beperkt. Vijf Republikeinse senatoren stemden voor, tot grote woede van de president.

Ook de populariteit van de president is al geruime tijd gestaag aan het teruglopen. In Virginia verloren de Republikeinen het afgelopen jaar hun gouverneur aan de Democraten en in New Jersey komt wederom een Democraat op die post. In New York wint zowaar een jonge, socialistische moslim de burgemeestersverkiezingen.

Hopelijk zet deze tendens door, zodat de midterm-verkiezingen in november dit jaar een meerderheid van Democraten in het Congres oplevert, waardoor de regering haar fascistische agenda niet meer zo makkelijk kan uitvoeren.

En natuurlijk kunnen we als Europa ook een handje helpen door de VS economisch te boycotten en ons terug te trekken uit de Amerikaanse internetdiensten., die ook onze onafhankelijkheid bedreigen.