Rechts roept maar wat, premier Sánchez laat zien hoe je regeert

De crisis rond Ceuta liet niet alleen zien hoe kwetsbaar de Europese buitengrens is. Ze maakte vooral duidelijk wat leiderschap betekent wanneer de druk maximaal wordt.

Pedro Sánchez koos niet voor paniek of spierballentaal. Hij ging naar Ceuta, zette de Spaanse staat in beweging, verdedigde de territoriale integriteit en hield tegelijk de diplomatieke lijn met Marokko open. Geen grootse woorden, maar aanwezigheid, verantwoordelijkheid en handelen.

Juist daarin onderscheidde hij zich van rechts. Wilders, Meloni en hun politieke bondgenoten gebruiken vrijwel iedere migratiecrisis om angst aan te jagen en progressief bestuur als zwak weg te zetten. Eerst wordt de dreiging uitvergroot, daarna volgen de bekende verwijten aan migranten, rechters of Brussel.

Sánchez liet zien dat orde en menselijkheid geen tegenpolen zijn. Ook een sociaaldemocraat kan grenzen bewaken, politie en militairen inzetten en terugkeer organiseren. Het verschil is dat daarvoor geen ontmenselijking nodig is.

Natuurlijk moet worden onderzocht wat er aan de grens is misgegaan en hoe er doden konden vallen. Ook dat hoort bij leiderschap: niet alleen optreden, maar achteraf ook verantwoording afleggen.

De politieke les is daarom helder. Rechts heeft de chaos nodig om te kunnen schreeuwen. Sánchez moest de chaos beheersen.

Links moet migratie niet langer defensief aan rechts overlaten. Gezag, veiligheid en grensbewaking zijn geen rechtse begrippen. Ze horen bij iedere overheid die verantwoordelijkheid neemt.

Pedro Sánchez liet in Ceuta zien hoe progressief leiderschap eruit kan zien: kalm onder druk, duidelijk over de grens en menselijk in de uitvoering.

Rechts maakt van iedere crisis een campagne. Sánchez maakte van deze crisis een bestuurstaak.