Logo Joop
De opiniesite van BNNVARA met actueel nieuws en uitgesproken meningen

Pensioenakkoord: toezeggingen Kamp onvoldoende

  •  
15-09-2011
  •  
leestijd 4 minuten
  •  
BNNVARA fallback image
Soms moet je teruggaan naar de reden waarom je iets ook alweer vindt
De stappen die de minister heeft gezet naar een pensioenakkoord, zijn niet genoeg. Voor mensen die lang hebben gewerkt en weinig verdiend, is het nog steeds moeilijk te stoppen op zijn of haar 65e. En daar doen we het juist voor, dat kan niemand zijn ontgaan. De PvdA is ervan overtuigd dat we langer moeten gaan doorwerken, maar voor deze mensen moet echt een betere oplossing komen.
Bijna twee jaar geleden verdedigden wij met vuur ons AOW-plan om naar 67 te gaan: Ook in de toekomst willen we goed onderwijs en goede zorg. Met steeds minder jongeren en meer ouderen betekent dit dat we langer moeten doorwerken. Dat levert de menskracht en de middelen op om ook onze kinderen een eerlijke samenleving te garanderen. Dat kan ook: want we beginnen later met werken en we worden steeds ouder. Drees zei het al. De PvdA vraagt van iedereen een bijdrage naar vermogen. Maar mensen die dat best zouden willen maar echt niet meer kunnen, voor mensen die vroeg zijn begonnen en weinig hebben verdiend, maken we het mogelijk eerder te stoppen. Dat is sociaal. Daar gingen onze discussies over en zo ook de moties die we tijdens het debat van 29 juni hebben ingediend.
Wij hebben gisteren de brief gekregen en daarin wordt ons op het hart gedrukt vandaag iets te zeggen. Dat gaat natuurlijk niet zo. Er is een stap gezet, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het niet genoeg is.
Wat opvalt: allemaal generieke regelingen, niet specifiek ingezet op lage inkomens. Eigenlijk is onze conclusie: voor mensen die al makkelijk kunnen, wordt het nog makkelijker gemaakt te stoppen. Maar voor de groep, lang gewerkt en weinig verdiend, is het nog steeds moeilijk te stoppen. En daar doen we het juist voor, dat kan niemand zijn ontgaan.
Het geheel aan regelingen is een onoverzichtelijke lappendeken geworden: 

1. Kan met deze brief iemand die lang gewerkt heeft, en weinig verdiend heeft nu makkelijker stoppen op 65? In de brief staat een percentage, 1,5%, maar dat is een percentage als je je hele werkbonus opspaart en later met AOW gaat en dus een lagere korting voor je kiezen krijgt. Klopt het dat het kortingspercentage geldt voor iedereen? Dat lijkt mij niet verstandig!
2. De situatie verandert dramatisch na 2025 wanneer het kortingspercentage 1,5 + 6,5 en dus 8% wordt. En voor onze groep, niet iedereen, maar lang gewerkt en weinig inkomen, zijn we dan geen stap verder. Bovendien zou ik willen zien hoe dit uitpakt voor de gemiddelde werknemer in dit land, AOW +10.000 en hoge inkomens? We hebben geen enkel inzicht hoe de stapeling van deze maatregelen, ook de jaarlijkse 0,6% stijging van de AOW het gaat doen voor verschillende inkomens, graag plaatjes!
3. 
Daarnaast de vraag: hoeveel mensen met een laag inkomen gaan sparen? Hoe werkt dit uit voor vrouwen in deeltijdfuncties in de zorg? Wie – kortom – pakt nou helemaal de hele werkbonus? Minister, maak van deze generieke regeling een duidelijke regeling voor lage inkomens, top de werkbonus af en zet het geld in voor na 2025.
4. De overbruggingsuitkering is voor ons ongelofelijk belangrijk, creëer een vangnet zodat mensen die wel willen maar niet kunnen niet op het laatst nog in de bijstand belanden? Gaat de minister de aangenomen motie op dat punt uitvoeren?
5. De risicodeling werkgevers en werknemers gaat terug naar de Star, dat snappen wij maar is de minister het met ons eens dat werkgevers niet achterover mogen gaan leunen, maar juist nu, in moeilijke tijden van beide partijen ook inzet te vragen. Als werkgevers dit akkoord zo graag willen, laat dat dan zien!
6. En dan het generatie proof pensioencontract en de gouden bergen. Positief: er wordt afstand genomen van het toepassen van verwacht rendement. Negatief: het staat er toch weer in! Het kan niet allebei, generatie proof en het rekenen met verwachte rendementen. Rendementen zijn in deze tijden überhaupt een beladen begrip. Kan de minister zeggen waarom niet is gekozen voor de huidige reken systematiek waar we de volatiliteit uithalen? Dat was namelijk de uitkomst van onze Kamerdiscussie een jaar geleden. En hoe voorkomen we nu het nemen van risico’s in slechte tijden, dat zit hier nog steeds in!
Tot slot vraag ik de minister van Sociale Zaken ook initiatief te nemen om de polder weer tot rust te brengen; de overhaaste persconferentie afgelopen dinsdag heeft niet veel goeds gebracht. Een overhaast besluit nu zal dat ook niet brengen. Daarvoor staat er echt teveel op het spel en is onze AOW, zijn onze pensioenen, nu en straks voor onze kinderen, te belangrijk.
De PvdA is ervan overtuigd dat we langer moeten gaan doorwerken, maar ook dat veel gerichter dan nu wordt voorgesteld, voor groepen die niet meer kunnen en voor groepen die lang hebben gewerkt en weinig hebben verdiend, zorgen we dat ze eerder kunnen stoppen.

Meer over:

politiek, opinie
Delen:

Praat mee

onze spelregels.

avatar
0/1500
Bedankt voor je reactie! De redactie controleert of je bericht voldoet aan de spelregels. Het kan even duren voordat het zichtbaar is.

Reacties (12)

Anonimus2
Anonimus215 sep. 2011 - 11:41

En achter de schermen bereiden jullie ondertussen stiekem de frontale aanval voor op dit kabinet, toch?

rgeurtsen
rgeurtsen15 sep. 2011 - 11:41

Overigens... en toen zag ik een stel PvdA fractieleden zitten, waarvan ik dacht, goed volk. Kunnen we meer van dit soort sociaal bewogen power zien...? klasse!

Michiel Online
Michiel Online15 sep. 2011 - 11:41

Van werken gaat niemand dood. Ik denk dat je werken als een ruimer begrip moet zien en meer open moet staan voor dingen die werken. Bijvoorbeeld psychologie inzetten als mogelijk uitgangspunt bij het zoeken naar een werkplek. :o)

JoopSchouten
JoopSchouten15 sep. 2011 - 11:41

Ik zou overigens nooit willen beweren dat ik de stof beter beheers en/of ken dan Roos. Ik ga wel uit van andere feiten. Mijn kritiek zegt niets over het respect dat ik heb voor de opiniemakers. In dit geval Roos. Mooie naam.

rgeurtsen
rgeurtsen15 sep. 2011 - 11:41

Volgens mij moet de kamer keihad blijven hameren op de veronderstelling van Kamp dat het voorstel met werkbonus budgetneurtraal is gebaseerd is op onzin. Het is een cijfermatig modelletje dat gaat over gedrag van mensen en dan olaat hij bij de budgettering van de regeling het gedrag van mensen buiten beschouwing. Hij moet vandaag de onderbouwin van zijn ministerie, waaom het budget neuraal is en van welke in- en uitstroom hij is uit gegaan. Niet om duidelijkheid te verkrijgen, maar om de coalitiepartners het leven zoveel mogelijk zuur te maken. Toon aan dat er twijfel is over budgetneutraliteit en dan heb je weer een doorn tot op het bot in hun pink gedrukt.

1 Reactie
cormol
cormol15 sep. 2011 - 11:41

Bij de 60-64-jarigen ligt de netto-arbeidsdeelname thans op 23%. Krijgt die andere 77% ook een toeslag voor de korting op de AOW? Of alternatief gaan al die werkgevers een baan aanbieden tot hun latere pensionering? [http://tinyurl.com/6jkxk7j]. Daar hebben ze bij de PvdA weer goed over nagedacht. Maar dat krijg je als je altijd ad hoc moet reageren en je wetenschappelijk instituut al jaren in een diep coma ligt, zodat je niet op eigen studies, ondersteund door je achterban (o.a. vakbonden) kan terugvallen.

JoopSchouten
JoopSchouten15 sep. 2011 - 11:41

Ik snap niet dat de PvdA in detail wijzigingen zou willen aanbrengen in een pensioenakkoord die op een verkeerde analyse stoelt. Vergrijzing is namelijk geen probleem. Aangezien de PvdA dit ook als probleem ziet vind ik het nutteloos hier op in te gaan. Hier wat lesstof ter leering ende vermaeck: 1. ‘De vergrijzing’ als rechts doemscenario In de discussie over de pensioenleeftijd speelt de term ‘vergrijzing’ een centrale rol. Deze term wordt gebruikt om aan te geven dat het aandeel van ouderen in de bevolking stijgt en daardoor een stijging van de gemiddelde leeftijd veroorzaakt. Maar de doemscenario’s die door kabinet en werkgevers over de vergrijzing worden verspreid berusten op valse beeldvorming. Ten eerste is vergrijzing bepaald geen nieuw verschijnsel: Nederland vergrijst sinds 1900 gemiddeld met 0,1 procentpunt per jaar. De oorzaken hiervan zijn vooral een dalende kindersterfte door betere zuigelingenzorg, betere hygiëne en ontwikkelingen in de geneeskunde. De ‘grijze druk’ die een bepaalde generatie 65-plussers op de beroepsbevolking legde, kon altijd worden opgevangen door de grotere groep werkenden die een generatie later werden geboren. De huidige generatie 65-plussers, waar nu zoveel om te doen is, is geboren tijdens de ‘babyboom’ (1946-1962). Maar het aantal geboorten per jaar nam minder sterk toe dan vaak wordt gesuggereerd. Alleen in 1946 was er sprake van een echte piek: 284.000 tegen 210.000 in 1945. Vanaf 1947 daalde het aantal geboortes weer tot 246.000 in 1962. Normaal zou deze ‘geboortegolf’ gemakkelijk zijn op te vangen door de generatie die in de jaren 1970 werd geboren. Maar door de komst van de anticonceptiepil veranderde sindsdien de onderlinge verhouding. Deze geboorteregeling zorgde voor het ‘pileffect’, een sterke daling van het aantal geboortes tot maar liefst 170.000 in 1983. Vanaf 1983 normaliseerde de verhouding tussen de generaties zich weer. In de toekomst zullen er daarom alleen in de periode 2010-2030 relatief veel 65-plussers zijn ten opzichte van de werkzame beroepsbevolking. Daarna neemt dat aantal weer snel af. Rutte & Co willen ons echter wijsmaken dat dit de verhoging van de AOW-leeftijd ‘onvermijdelijk’ maakt. De huidige generatie werkenden zou anders onevenredig veel AOW-premie moeten betalen. De financiële pers noemt dit zelfs een ‘generatieconflict’. Maar de levensverwachting van de babyboomgeneratie is nauwelijks gestegen, ook volgens CBS-cijfers. De levensverwachting van mensen geboren in 1962 is gemiddeld 1,8 jaar hoger (73,4 jaar) dan van mensen geboren in 1950. Hierna neemt de levensverwachting wel snel toe, maar doordat het aantal mensen per leeftijdsgroep ook afneemt, kunnen volgende generaties dit opvangen. Het ‘generatieconflict’ is een misleidende term aangezien het pensioenstelsel vertrekt vanuit het gegeven dat jong altijd betaalt voor oud, een solidariteitsprincipe dat uiteindelijk iedereen ten goede komt aangezien de meesten van ons oud worden. Daarbij moet gezegd worden dat de babyboom-generatie geen homogene groep is. Mensen die vanaf hun vijftiende in de bouw werken, hebben het zwaarder gehad dan mensen die na 10 jaar studie een topfunctie in het bedrijfsleven kregen: ze hebben langer fysiek zware arbeid verricht en zijn eerder versleten. Dat zijn klassenverschillen, zowel bij de babyboomers als bij de huidige generaties van werkenden. In plaats van een generatieconflict kan er beter gesproken over collectieve belangen binnen een bepaalde klasse. De werkende klasse van toen en nu werkt langer, betaalt langer en dus meer AOW-premie, en betaalt zelfs mee aan de studie van diegenen die toen, nu en in de toekomst een topfunctie in het bedrijfsleven vervullen. 2. De AOW is niet ‘onbetaalbaar’ Doordat het aantal 65-plussers tijdelijk toeneemt en de levensverwachting iets stijgt, gaan de kosten van de AOW omhoog. Maar de simpele manier waarop neoliberalen dit argument gebruiken, doet geen recht aan de werkelijkheid. Deze ontwikkelingen leveren namelijk ook inkomsten op. Het CPB-rapport De vergrijzing verdeeld zegt: ‘De stijgende (belasting)inkomsten hangen samen met de belastingen op het pensioeninkomen van ouderen. Niet alleen wordt hier direct inkomstenbelasting over betaald, maar ook is consumptie belast via de indirecte belastingen (btw). Samen levert dit een stijging van de belastinginkomsten op met 4 procent.’ Marcel van Dam citeert dit rapport in de Volkskrant, en vult aan: ‘65-plussers leveren de staat wat het pensioen betreft meer op dan ze kosten, namelijk bijna 1 procent bbp. Met die “winst” kan de kostenstijging van de ouderenzorg weer voor een deel worden bestreden. De stijging van de gemiddelde levensverwachting verandert hier niets aan: als mensen langer leven, betalen ze ook langer belasting en premies.’ Verder zegt Van Dam: ‘Nederland is in de Europese Unie een van de weinige landen waar, ondanks het groeiend aantal 65-plussers, de uitgaven voor het staatspensioen in procenten van het bruto binnenlands product in de afgelopen decennia zijn gedaald. Van 6 procent bbp in 1980 naar 5,4 procent in 2015 (raming CPB).’ Die daling is niet uit de lucht komen vallen: ze is het resultaat van de kortingen die er afgelopen jaren al op de hoogte van de AOW zijn doorgevoerd, waarbij we niet moeten vergeten dat de AOW slechts een minimale basisuitkering is. De vraag is wat de regering ondertussen doet met de inkomsten uit de stijgende inkomstenbelastingen en de BTW. Het zou logisch zijn om dit geld te reserveren voor de stijgende AOW-uitgaven. Dat is in de jaren 1990 al voorgesteld door PvdA-Kamerlid Van Zijl, en overgenomen door toenmalig minister van Financiën Gerrit Zalm. De rente die niet meer betaald hoefde te worden over het afgeloste deel van de staatsschuld, zou in een AOW-spaarfonds worden gestopt. Maar Flip de Kam (hoogleraar Overheidsfinanciën), Lense Koopmans (hoogleraar Economie Gezondheidszorg) en Nout Wellink (president DNB) constateren in hun boek Overheidsfinanciën over dit spaarfonds: ‘Het Spaarfonds bestaat alleen maar op papier.’ Terecht heeft SP-Kamerlid Paul Ulenbelt van de regering excuus geëist voor deze misleiding. Daarbij had hij ook mogen eisen dat dit geld alsnog beschikbaar komt, net als de 25 miljard die de Nederlandse staat in de jaren 1990 uit de ABP-pensioenpot heeft ontvreemd. Maar tot nog toe hebben Rutte & Co. voor alle staatsoplichterij zelfs geen sorry gezegd. 3. Langer doorwerken is niet ‘onvermijdelijk’ De ‘onvermijdelijkheid van langer doorwerken’ is een door neoliberalen gecreëerde mythe. Veel mensen onder de 65 jaar werken niet en staan aan de kant. Het is logischer om de werkgelegenheid onder die groep te vergroten dan oudere werknemers langer te laten doorwerken. En dan hebben we het nog niet over het zure feit dat bedrijven de ouderen liever zien gaan dan komen. Bazen bekijken het zo: jongeren zijn minder vaak ziek, worden lager betaald en zijn meer ‘kneedbaar’ naar de wensen van het bedrijf – goed dus met het oog op ‘winstgevendheid’. Ouderen met een uitkering zijn vooral een ‘kostenpost.’ Hiermee zien we een klassiek staaltje politiek waarmee oudere en jongere arbeiders tegen elkaar worden uitgespeeld. Door ouderen als ‘last’ op de maatschappij af te schilderen, worden ze onder druk gezet om genoegen te nemen met een lager inkomen en minder rechten – het begin van een aanval op ons allemaal. Arbeiders willen ook niet langer doorwerken, zeker niet in fysiek zware beroepen. Uit de Nationale Enquête Arbeidsomstandigheden van TNO en CBS eind 2009, bleek dat maar 13 procent wil doorwerken na het 65ste levensjaar. Mannen (15 procent) willen dat vaker dan vrouwen (10 procent), en hoogopgeleiden (18 procent) vaker dan lager opgeleiden (10 procent). De elite wil wel doorgaan met ‘werken’: ze leeft relatief langer, en wordt zo nog (invloed)rijker, terwijl vooral handarbeiders, die korter leven, levenskwaliteit inleveren. En juist hun pensioen staat op de tocht. Dezelfde maatregelen werken tegengesteld voor verschillende klassen. De druk op doorwerken is een cynische uitholling van het hele loongebouw. De vlag van ‘keuzevrijheid’ waaronder de sociale zekerheid wordt afgebroken, moet verhullen dat steeds meer van ons zich moeten redden met een karige basisvoorziening zonder uitkeringsgarantie – zonder enige keus. Generaties arbeiders hebben dat collectieve stelsel bevochten, en precies de fundamenten van dat stelsel nemen bedrijfsleven en politici nu onder vuur. Dus laten we ons terugwerpen in vooroorlogse ellende, of verdedigen we juist een eerlijk en solidair stelsel? De discussie over de pensioenleeftijd gaat dus niet alleen om de valse weergave van de ‘kosten’ ervan – ze draait om een fundamenteel debat over in wat voor maatschappij we willen leven en hoe we de solidariteit tussen generaties kunnen waarborgen. Zoals ook de SP aangeeft in haar oproep om tegen dit akkoord te stemmen: we leven niet om te werken, maar werken om te leven. 4. ‘De crisis’ als neoliberale chantage De regering schermt met het argument dat de ‘hervorming’ van het pensioenstelsel nodig is om de crisis te bezweren. Maar dat is gelogen. Al jaren voor de crisis demonstreerden we massaal op het Museumplein, onder andere tegen de verhoging van de pensioenleeftijd. De aanval op ons pensioen is reeds vastgelegd in de Agenda van Lissabon in het jaar 2000. Met dit akkoord moet Europa de ‘meest competitieve economie ter wereld’ worden. In de concurrentiestrijd met de VS, China en Rusland moeten de loonkosten worden verlaagd, de winsten vergroot en de concurrentiepositie verbeterd. Het is de logica van het neoliberalisme, waarbij de staat terugtreedt en de markt domineert – ten koste van onze lonen, pensioenen, uitkeringen en levensstandaard. Op alle terreinen, van onderwijs tot sociale zekerheid, wordt de besluitvorming sterk bepaald door de European Round Table of Industrialists (ERT). Hierbij zitten 45 leiders van industriële multinationals, waaronder Philips, Shell en Unilever. De ERT adviseerde regeringen ook over de ‘hervorming’ van het huidige pensioenstelsel. Dat zij dit advies ter harte hebben genomen, ondervinden we aan den lijve, van Griekenland en Spanje tot Duitsland en Nederland. Het bestaande pensioenstelsel in Nederland, gebaseerd op loonhoogte en dienstjaren, beoogt ongeveer hetzelfde levenspeil na je pensionering te garanderen. Omdat de uitkering vaststaat, moet de werkgever geld bijstorten: een financieel risico. Bazen en regering willen dit nu vervangen door een ‘afgesproken-premiestelsel’. Daarin wordt het pensioen direct afhankelijk van beleggingsresultaten van de pensioenverzekeraars. Tegenvallende resultaten, bijvoorbeeld door een crisis, worden volledig op werkende mensen afgewenteld. Wat hierachter schuilgaat is een drastische aanval op het stelsel als zodanig. Werkgevers bereiden hiermee bewust hun uittocht uit de pensioenfondsen voor. Daarmee zetten zij de sloop in van deze fondsen (stichtingen zonder winstoogmerk, waarin ook werkgevers hun verantwoordelijkheid hebben te dragen) en worden toekomstige generaties uitgeleverd aan de winstzucht van verzekeringsmaatschappijen. Het pensioenakkoord legt dan ook de basis voor de privatisering van onze oudedagvoorziening. We hoeven maar een blik te werpen op wat hetzelfde voor de uitholling van het zorgstelsel heeft betekend om de ernst van de situatie te beseffen. Ondertussen doen de neoliberalen er alles aan om hun plannen door te drukken. Ze verpakken hun aanval ook met paniekzaaierij over ‘het verlies’ van de pensioenfondsen. Maar de fondsreserves zijn inmiddels weer hoger dan voor de crisis, terwijl veel banken nog staatssteun krijgen. Het afwijzen van dit akkoord zou daarom gepaard moeten gaan met een tegenoffensief dat zich richt op deze hele oorlogsverklaring en een weerwoord biedt aan alle ideologische fabels zoals hierboven ontmaskerd. Doorslaggevend voor dat antwoord is dat Nederland barst van het geld. NRC Handelsblad schreef op 19 februari nog dat de zestien grote AEX-fondsen een gezamenlijke ‘oorlogskas’ van minstens 210 miljard hebben. ‘Bij elkaar stegen de operationele winsten van de onderzochte bedrijven met ruim 30 procent’. Daarbij is het juist de neoliberale politiek die het mogelijk maakt dat grote bedrijven nauwelijks belasting betalen en dat bankiers en CEO’s weer bonussen vangen op het peil van voor de crisis. ‘Nee’ tegen het pensioenakkoord moet hand in hand gaan met de leus: haal het geld waar het zit.

5 Reacties
JoopSchouten
JoopSchouten15 sep. 2011 - 11:41

Bron: http://socialisme.nu/blog/nieuws/17718/valse-argumenten-voor-een-vals-pensioenakkoord/

JoopSchouten
JoopSchouten15 sep. 2011 - 11:41

De vergrijzingsleugens in de Miljoenennota 2012: De vergrijzing slaat toe In veel landen zal het afbouwen van de hoge (overheids)schulden worden bemoeilijkt door de vergrijzing. Vooral West-Europa en Japan voelen nu al de economische en budgettaire gevolgen van een vergrijzende bevolking. In de Verenigde Staten wordt de omvang van het probleem wat beperkt door de aanhoudende immigratie, terwijl voor China de vergrijzing in de toekomst steeds relevanter wordt. De vergrijzing leidt er in veel landen toe dat het arbeidsaanbod in personen minder snel toeneemt dan in het verleden of zelfs gaat dalen. De economische groei wordt dan bepaald door het aantal gewerkte uren per hoofd van de bevolking en de stijging van de arbeidsproductiviteit. Dat benadrukt het belang van hervormingen om het structurele groeivermogen te bevorderen. De vergrijzende bevolking zal bovendien een opwaartse druk geven op de collectieve lasten om de stijging van AOW-uitgaven en zorgkosten te dekken. Hierdoor komt de houdbaarheid van de overheidsfinanciën stevig onder druk te staan. Figuur 1.3 laat zien dat een groot aantal Europese landen te maken krijgt met hoge vergrijzingskosten. Volgens de Europese Commissie stijgen de overheidsuitgaven aan AOW en zorg in Nederland met bijna 10 procent bbp.7 Deze toename is fors in vergelijking met de andere EU-landen. Dit komt door het hoge uitgangsniveau (Nederland geeft nu al relatief veel uit aan zorg) in combinatie met een relatief sterke demografische vergrijzing. Vooral de ouderenzorg en de curatieve zorg (bijvoorbeeld ziekenhuiszorg) lopen sterk op als het beleid ongewijzigd blijft. Daar staat tegenover dat Nederland relatief veel gespaard heeft in de tweede pijler van het pensioensysteem. De omvangrijke aanvullende pensioenen leiden tot extra belastinginkomsten voor de overheid. Het kabinet hanteert de houdbaarheidssommen van het Centraal Planbureau (CPB) als uitgangspunt. Volgens het CPB was er in 2010 sprake van een houdbaarheidsgat in de Nederlandse overheidsfinanciën van 29 miljard, circa 4,5 procent bbp. bla, bla, bla, bla, bla....

FransAkkermans1947
FransAkkermans194715 sep. 2011 - 11:41

Schouten noemt vergrijzing geen probleem en een stuk van degenen die dat wel vinden bla, bla en plaats zichzelf vervolgens expliciet buiten de discussie. "Aangezien de PvdA dit ook als probleem ziet vind ik het nutteloos hier op in te gaan." Er is in andere woorden niets aan de hand en heb vertrouwen in de klassenstrijd. Thuis waren we met vier kinderen en die hebben allemaal de AOW helpen meefinancieren van onze ouders die op hoge leeftijd, 91 en 97 zijn gestorven. Wij hebben twee kinderen en in enkele jaren stoppen wij met betaald werken en dan gaan dus onze twee kinderen voor ons betalen. Wij hopen natuurlijk ook de negentig te halen. Dat minder kinderen de AOW van hun ouders moeten financieren, die goede kans hebben lang te leven, dat is volgens Schouten geen probleem. Ja, zalig de eenvoudigen van geest maar Schouten valt daar niet onder. Hij wil gewoon niet nadenken.

DikBrix
DikBrix15 sep. 2011 - 11:41

Helemaal eens met het basisprincipe: de neo-liberalen, Eu- en wereldwijd, proberen op de golf van het zogenaamde 'vergrijzingsprobleem' en de bankencrisis hun oude vooroorlogse stokpaardjes weer door te drijven. Hun 'gelijk' doordrijven op basis van angstzaaien, zoals ook nu weer met de eurocrisis en Griekenland, is standaard praktijk geworden. Dat die eeuwige smoes geen hout snijdt, is niet relevant voor de huidige politici: als iedereen het maar gelooft en het huidige falende financiële systeem maar behouden blijft. Met dank voor dit mooie verhaal.

opmerker
opmerker15 sep. 2011 - 11:41

Ja we mogen blij zijn met deze post. Het doet me altijd genoegen als de feiten uitgesponnen worden. Meestal blijkt dan de gangbare opvatting niet te deugen. Feitelijk komt het er in het kort op neer dat de schuldberg zal moeten worden betaald door de pensioenen. Omdat te verkopen is er een vergrijzingsprobleem. Tevens hebben nederlanders veel spaargelden, dus een geldontwaarding is ook een probaat middel om de schuldbergen te miniseren. Landen als griekenland daar hebben de burgers geen spaartegoeden, althans op papier. Daar wordt alles zwart betaald. Ondertussen leven ze als eenvoudige levensgenieter omdat ze het weer meehebben, om maar te zwijgen over de de rijke jachteigenaren daar. De regeringen daar kunnen hun burgers niet uitkleden omdat ze op papier niets hebben. Nu mogen ze niet failliet gaan omdat Franse en Duitse banken daar geld hebben weggezet, gelokt door spuculatieve rentewinsten. Het land was immers kredietwaardig tijdens de toetreding van de euro. Maar de griek is gewend en bedreven in list en bedrog. Geholpen door de VS, ook zeer bedreven, kregen ze net voor toetreding een enorme lening van de VS. Dit werd in de boeken neit als lening verantwoord maar als een vergoeding. Het kwam de VS goed uit in hun concurrentiestrijd dollar versus euro. De grootste bedreiging voor de VS is een sterke euro.