Oud lelijk is het nieuwe mooi

Het grootste wonder, en daarmee raadsel van de werking van ons brein is zonder meer het associatief vermogen. Bij het zien van een kindertekening hoor ik de muziek die speelde toen ik die tekening maakte. Hoor ik die muziek dan tovert mijn brein die tekening moeiteloos voor het geestesoog. Geuren, beelden en geluiden vervlechten zich in ons brein tot associaties, zelfs bij een wonderlijk verschijnsel als de pornosnor, want die is terug!

De strakke streep, cliché-beeld van pornoster, souteneur en ander glad volk, nu ook bij u voor de deur.                                                                         

Stiekum terug van nooit helemaal weggeweest natuurlijk getuige de groep mannen die het trio Nijhuis, Heikens en Langeveld vastlegde in hun geweldige ‘Matlas’ (2021). Vandaag wordt het harige verschijnsel in het wild gespot, zélfs in combinatie met die 80er-jaren klassieker; De Mat. Grappig toch hoe die twintigers de ‘foute look’ vandaag weer helemaal omarmen.

Zouden zij weet hebben van stripfiguur ‘Haagse Harry’ of de ‘New Kids’ uit Maaskantje? Zelfs in de nog altijd razend populaire online game Fortnite figureert de persoon van Bruno Mars in zijn seventies-outfit; Hemd met bovenste knoopje los, vette zonnebril, strakke afro en… de wollige pornosnor op volle sterkte.

De hipster-kinbegroeiing lijkt op z’n retour maar vooral in het grootstedelijke lopen weer opvallend veel gladgeschoren jonge mannen rond met de kenmerkende streep. Men kan zich bij het plotseling wijdverbreid opduiken van modeverschijnselen afvragen wat de grondslag daarvan is. Wat in de 40er en 50er jaren doorging voor gesofisticeerd, plaatst men dertig jaar later moeiteloos in het hokje; ‘goed fout’ of ‘glad’. Tv-, film- en popsterren hebben op de maatschappij van oudsher altijd een stevig modestempel gezet, maar deze snordragers lijken uit het niet te zijn ontstaan (Ik heb de bron in elk geval nog niet kunnen achterhalen maar trendwatchers in den lande zullen nu ongetwijfeld in de digitale pen kruipen). Nieuwe tijden, nieuwe zeden.

Sowieso zijn die (sociaal-)maatschappelijke verschuivingen een bron van licht verbaasd doch vrolijk vermaak. In haar heerlijke boek ‘Leven op stand’ schetst schrijfster Ileen Montijn bijvoorbeeld het alledaagse uit lang vervlogen tijden. Zo is daar de opsomming van het tafelgereedschap dat men nauwelijks meer als ‘bestek’ laat classificeren. Een schitterende overdaad aan doorgeschoten beschaving die monsters voortbracht als; Zuur-, kreeft- en oestervorkjes, ijs-, pudding- en compote-lepels, kroketschepjes, asperge- en suikerklonttangen, vistroffels en botermesjes.

Een bevriend sommelier vertelde mij al eens dat men op zijn stage-adres in Zwitserland, een land dat geen kinderachtige (horeca-)etiquette aanhoud, luid en duidelijk werd verzocht net en scherp in te dekken maar “Nicht all diesen schlosserei am tisch”. In nuchter Nederlands dus; “Niet al die ijzerhandel op tafel”. Vork links, mes rechts, eventueel klein bestek, een soep- en dessertlepel, daarmee dient de kous af te zijn. Waarin een overdreven schoon en ordentelijk georganiseerd land laat zien dat soberheid ook een deugd kan zijn.

Benieuwd hoe lang het snorfenomeen stand houdt. In elk geval tot de volgende haarmode-gril.