Sfeerfoto van Joop
Joop
Joop

Remkes: boerencrisis reikt veel verder dan stikstof

Bemiddelaar noemt eerste overleg zonder protestboeren "buitengewoon constructief"
Joop

Op een feest zonder schaamte, schaam ik me de ogen uit mijn kop

  •  
03-08-2016
  •  
leestijd 9 minuten
  •  
604 keer bekeken
  •  
Milkshakeklein
'Aan het eind van de dag ben ik een zwarte jongen in een racistische subcultuur en een homoseksueel in een seksistische maatschappij'
Het Milkshake festival is een feest voor iedereen. Zo ervaarde ik het niet. Mijn verhaal is een uitzondering, een extreem persoonlijke ervaring, en staat los van de organisatie en diens goede werk. Tegelijkertijd is het hopelijk een voorbeeld van hoe ver we met zijn allen nog te gaan hebben. Waarom Gay Pride nodig is. Hoe geïnternaliseerd de worsteling met schaamte, zelfhaat en seksualiteit kán zijn. Mentale gezondheid is en blijft een taboe en ik wil je graag meenemen, het dal in, van een zwarte homojongen op zoek naar een Pikachu.
Jaloezie en erotiek Het is in de namiddag als ik mij met twee vriendinnen in het Westerpark begeef voor het Milkshake Festival. Ik heb dan al tien kilometer geslenterd door de stad, van een lunchafspraak in de Pijp tot aan Centraal met de nodige omwegen, zodat ik eieren kon broeden in de Pokémon Go app. Enthousiast zet ik weer de app aan; hier ga ik vast veel lopen. Als ik eenmaal mijn hoofd van het iPhone-scherm afwend, zie ik bij de kluisjes tientallen mannen die vol trots hun shirt uittrekken en hun strakke bovenlijf aan de buitenlucht blootstellen. De onzekerheid slaat zoals gewoonlijk in. Ik vraag me af of hetero’s de mix van jaloezie en erotiek kennen die ik voel als ik witte blokjesbuiken of spierballen zie.
Pal naast de kluisjes, vrij centraal op het terrein, staat een metershoge zuil met daarop onbeschaamde dickpics. Snel richt ik mijn blik weer op mijn scherm. Nee, dát mag niet. We zijn hier met zijn drieën, een homoseksuele jongen, een heteroseksueel meisje en een biseksueel meisje, alledrie uit een ander land, om het leven te vieren. En wat wordt er hier veel gevierd. Mannen, vrouwen, non-binaire personen die in alle kleuren, combinaties en kledingstijlen dansen, drinken en dolgelukkig zijn. Er is een klein tuintje waar je alleen kan komen als je door een caravan kruipt. Er is een drag queen-podium waar de meest prachtige, indrukwekkende mensen hun speciale kleding, make-up kunstwerken en pruiken paraderen. Er zijn leren broeken met gaten, torenhoge pumps en blote schaamstreken. Want vandaag is het Milkshake festival de laatste plek op aarde waar je je hoeft te schamen.
Pikachu Er is een Pikachu in de buurt. Ik zie het grijze contour in mijn ‘dichtbij’ tab en word enthousiast. Ik heb al een Bulbasaur, Charmander en Squirtle, de originele drie Pokémons die weinig waard zijn in het spel maar onschatbaar in nostalgie. Een knap lichaam zoals die ik voorbij zie komen, zowel volgens de hypermasculiene idealistische richtlijnen als volgens de extravagante expressies van authentieke zielen, heb ik ook niet maar je moet prioriteiten stellen in het leven. Mijn echte prioriteit, wat ik zoek in het leven, is als een Pikachu, vele mensen hebben hem al lang maar ik zoek er nog steeds naar; een authentieke liefde. Ik ben al zo lang single dat ik langzaam accepteer het altijd te blijven. Toch denk ik altijd weer als ik een LHBTQ-feest* betreed; misschien is hij ook wel hier. Zelf draag ik een allesverhullende trui en een nette spijkerbroek. Meer voor de lunchafspraak maar dat ik er uit zie als een verdwaalde hetero komt me goed uit: als ik me expres niet verleidelijk kleed, word ik ook niet afgewezen.
“Wat is nou jouw type?”, vraagt mijn vriendinnetje me. Ik scan door het publiek op zoek naar vlees. Ik zie een witte gespierde man met tattoeages en knik verlegen. “En Marokkanen”, grap ik, meteen geïrriteerd door mezelf. Het is niet waar en als het iets is, dan is het ‘t fetisjisme waar ik anderen zo graag van beschuldig. “Deze dan?” gilt mijn vriendin en ik kijk, voor ik in lachen uitbarst, naar een kleine, Mediterraans uitziende veertiger met een bierbuik. Oordelen is fijn als je onzeker bent.
John Mayer Na een verplicht rondje te maken, belanden drie festivalgangers op de schuine heuvel die uitkijkt over het festivalterrein. Vanaf het dichtsbijzijnde podium beukt voor mij geheel onidenteficeerbare herrie. “Van wat voor muziek hou je dan?”, vraagt mijn vriendin. “Witte hetero mannen eind twintig met zelfmoordneigingen”, grap ik. John Mayer heeft nooit een zelfmoordpoging gedaan volgens mij. Ik zie dansers die hun lichaam zo indrukwekkend bewegen dat ik het niet anders kan omschrijven dan ‘fierce’. Als ik me lang geleden niet zo had geschaamd voor mijn liefde voor dans, omdat het ‘voor meisjes’ was, zou ik dan ook zo kunnen dansen? En zo glijd ik langzaam de heuvel des existentiële vragen af.
Een mooie, slanke jongen met hoog haar danst in zijn eentje vlakbij en wijst naar me. ‘Aandachttrekker’, is mijn eerste gedachte, tot mijn tweede onthult dat ik dolgraag ook zo vrij zou willen dansen. Mijn vriendinnen blijven zitten maar ik sta op en dans op een nummer dat ik wel ken. Ik zie een man iets verder beneden zitten. Hij beweegt ook vrij op de muziek, maar rustiger, masculiener. Wie van de twee wil ik zijn? Als een vrouw bij de man komt zitten en hem zoent, is mijn crisis compleet. Aan de ene kant is er dit festival, met de beukende muziek, schaarse kleding, zonder limitaties, en aan de andere kant is er John Mayer, het kleine hokje van het heteronormatieve witte ideaalbeeld van masculiniteit én kwetsbaarheid. De een is wat ik ben maar misschien niet wie ik ben, de ander wie ik ben maar wat ik nooit zal zijn. De Pikachu is nu héél dichtbij en ik besluit de meiden even achter te laten om hem te gaan vangen.
Overwegend wit Mijn leefomgeving, van werk tot aan dates tot aan familie, is overwegend – doch gelukkig niet exclusief – wit. Ze is ook overwegend heteroseksueel, ook al is dat een keuze van mijzelf. Homovrienden kets ik mee voor ik met ze bots en nooit meer spreek. Lesbische vrienden heb ik wel maar zie ik niet vaak. Mijn lieve sponsor vandaag is een uitzondering in LGBTQ-gezelschap. Dat wil zeggen: in mijn identiteitscrisis met mijn omgeving, die begon toen ik op een bankje op station Zwolle toegaf aan een vriendin dat ik op jongens viel en niet geloofd werd tot aan nu, ben ik veelal omringd door mensen die niet begrijpen wat ik voel. Goede bedoelingen, harten onder riemen, telefoontjes die ik nooit retourneer, ze geven me steun zonder houvast. Aan het eind van de dag ben ik een zwarte jongen in een racistische subcultuur en een homoseksueel in een seksistische maatschappij. “Nee, je bent gewoon Manju”, hoor ik mijn vrienden zeggen in loepzuivere harmonie. “Who are you?”, vraagt een televisiepersonage al maanden aan me. “No one”, fluister ik een ander na. Maar in plaats van een klap in mijn gezicht zie ik honderden, duizenden mensen om me heen die de vraag zouden beantwoorden met een hartstochtelijk: “Dit!” Het voelt alsof ik hier óók niet bij hoor.
Hoe verder ik door de mensenmassa struin, hoe dichterbij de Pikachu komt volgens de wijzer op mijn scherm. Verschijnen in de augmented reality doet hij nog niet. Ik ben sinds enkele maanden op zoek naar de authentieke Manju. Dat is gezond enzo. Sinds ik vorig jaar het boek The Velvet Rage las (een aanrader voor elke gay man), wil ik mij verlossen van schaamte. Mannen en hun worsteling met mannelijkheid creëert een gevaarlijke combinatie van woede en zelfhaat. Bij homomannen is dat specifiek de schaamte die ze voelen over hun inherente anders-zijn. Het doel is dan ook het tegenovergestelde van schaamte: trots. Gay Pride is de sterkste, gezondste boodschap die een, laat ik voor mezelf en het boek spreken, homoman kan voelen. En damn wat doe ik dat goed. Ik ben zelfs officieel uit de kast op Facebook. Hoe weinig dat betekent blijkt maar weer hier.
Schaamte Op een feest zonder schaamte, schaam ik me de ogen uit mijn kop. Ik schaam me over hoe ik dans, hoe mijn haar zit, hoe uitgezakt mijn lichaam is na een maand niet sporten. Ik schaam me dat ik niet weet of ik een man knap vind omdat ik dat vind of omdat “heteronormatieve Eurogecentreerde” media me met dat beeld hebben geïndoctrineerd. Ik schaam me omdat ik me nog steeds stiekem blij voel als iemand zegt dat je “het niet kan zien” aan me dat ik geen hetero ben. Ik schaam me omdat ik nog steeds fantaseer over vrouwen en ik niet kan beslissen of dat is omdat ik ze echt seksualiseer of omdat mijn maatschappij dat van me verlangt. Ik schaam me nog het meest omdat al mijn klachten over externe factoren en maatschappelijke schuld en portrettering in de media, geen één voet in de aarde hebben op dit stuk grond vol seksueel vrije mensen van alle kleuren en glasheldere identiteiten.
Als iedereen zich hier kan emanciperen van de norm en genieten van de zon, de muziek en het gezuip, waarom kan ik dat niet? Op dat moment haat ik iedereen. Ik haat ze met een woede die ik uit wil schreeuwen. Ik haat hun vrijheid, hun trots, hun expressieve kleding. Ik haat ze en wil ze allemaal dood. Een schok dendert door mijn hoofd. Dit is dus wat Omar Mateen dacht twee maanden geleden. En dan komt de pyscho-analyse die ik hem toen ook gaf. Ik haat niemand, behalve mezelf. Het is jaloezie, het is erotiek. Het is een vrijheid waar ik alleen langs kan lopen en bewonderen. Bang voor mezelf loop ik er langs, nu weer met bewondering, terug naar mijn vrienden. Pikachu ben ik even vergeten.
Alleen Een uitvlucht voor mijn overactieve brein zijn verslavingen. Drank, Apple, Oreo’s, appelkoeken, televisieseries en nu dus Pokémon Go. Alles om maar niet te hoeven nadenken. Ooit was dansen er ook een. Maar al sinds mijn puberteit kan ik niet authentiek dansen in het openbaar. Ik sta tussen de menigte en voel me afschuwelijk alleen of ik fake het voor aandacht. Ik wijs de lol af zodat het mij niet kan afwijzen. Al snel zie ik een van mijn exen, zoals je die altijd ziet op Milkshake, die mij eens hier op ditzelfde terrein vertelde dat ik niet kon dansen. Ik waarschuw mijn vriendinnen en we vluchten een paar meter verder. Daar denk ik verder na over hoe ik uit dit dal kan komen.
Hoe ik kan genieten van die heerlijke warme bol, de alcoholische buzz en de harde beat? Ik denk aan wat ik authentiek waardeer en zie mijn hetero, John Mayer liefhebbende vakantiecrush voor me, die zo authentiek genoot van het leven dat ik wel verliefd op hem moest worden én zo wilde zijn. Jaloezie en erotiek. Ik kom terug naar de realiteit en zie een Pikachu. Een welkome golf van vreugde komt over me heen. Ik heb pas twee dates met hem gehad maar hij is lief en eerlijk en kwetsbaar en dat zijn drie dingen waar ik jaloers op ben. Hij springt vrolijk in het rond. Te vrolijk. Te vrij. Als ik hem nu zou vangen zou ik hem mee sleuren de duisternis in. Dat wil ik niet. Ik wil weg. “Misschien moet je weer een afspraak maken?”, zegt mijn vriendin bemoedigend als we het terrein aflopen. Ze bedoelt niet met Pikachu maar met mijn therapeut. Ja, misschien moet ik dat inderdaad.
Identiteitscrisis In de bus probeer ik Pokémons te vangen om mezelf af te leiden, maar een speciale zoals Pikachu is er niet meer. Ik mis mijn halte en besluit naar huis te lopen door de lege zondagavondstraten in de koele bries van een Hollandse zomer. De tranen bedwing ik niet. Hoe kan ik hier wéér zijn? Weer die schaamte, weer die identiteitscrisis, weer hetzelfde riedeltje waar je telkens van genezen denkt te zijn. Ik blijf lopen maar vergeet niet mijn eieren te broeden. Ik kom aan bij het Slotermeer. De tranen zijn opgedroogd. Ik wil er in springen. Ik wil verzuipen en nooit meer boven komen. Maar dat wil ik niet écht. Deze plek is te bekend om dat nog te geloven. Ik hou te veel van dingen, van mensen, van het leven zelf. Zelfs van de pijn of misschien juist de pijn. Misschien verlang ik er naar. Ben er ik zo gewend aan geraakt dat elk moment van vreugde en vrijheid, wanneer ik pijn wellicht moet achterlaten, ik er paniekerig op terugval. Ik accepteer dat ik nog een lange weg te gaan heb voor ik thuis ben. In plaats van de bus te pakken loop ik het aangrenzende bos in. Even mijn hoofd legen en Pokémons vangen.
*Ondanks mijn poging om inclusief te schrijven verontschuldig ik me tegen eenieder die zich in een LHBTQ-benaming niet kon identificeren.

Praat mee

Heb je een vraag, suggestie of wil je gewoon iets kwijt? Dat kan hier. Lees onze spelregels.

avatar

Reacties (43)

crumb2
crumb24 aug. 2016 - 21:06

Een treurig en aangrijpend relaas. Het is om moedeloos van te worden. Waar gaat het naartoe en hoe kan deze waanzin gestopt worden ? Ik vrees dat alleen een VN interventie het Pokemon gedrocht kan stoppen.

Juppé🎗
Juppé🎗4 aug. 2016 - 11:37

De LHBTQ disclaimer deed mij er aan denken dat het steeds moeilijker wordt om aan de nieuwe correctheid te voldoen. Laat staan om de nieuwe correctheden met elkaar te combineren. Een paar maanden geleden was er de discussie over de gendervrije toiletten en ik vond natuurlijk wel dat je iemand niet in een hokje moet dwingen waar X niet in wil. Daarna was er een psycholoog die uitlegde dat mensen los daarvan niet of 100% man of 100% vrouw zijn maar toch ook een paar kenmerken van de ander hebben. Dat ging ik op mezelf testen en ja het klopte.....ik ben wel eens intuitief, kook graag en wel zorgzaam. Dat moet je niet wegdrukken had hij gezegd maar cultiveren. Ik hing rekenen hoeveel procent vrouw ik was maar liep hopeloos vast en vergat alles maar. Totdat ik weken later onderweg echt vreselijk erg moest plassen. Gecontroleerd hollend kwam ik aan bij de toiletten van het wegrestaurant en ja dan moet je kiezen. Maar ja hoe? De dominante factor, percenttueel of per moment. Intuitief stapte ik naar de heren maar intuitie is vrouwelijk dus ik moest naar de D. Maar dat was weer beredeneerd. Ik kreeg het er warm van, vooral de onderbuik. Nu wist ik wel dat je daar zeker niet naar mag luisteren, dus besloot ik om alles opniieuw op een rijtje te zetten. Daar stond ik met knikkende knieen en ja met knikkende knieen moet je nooit een beslissing nemen. Ik besloot toen maar iets anders namelijk om niet te gaan plassen en dat bleek de juiste beslisssing. Dat hoefde helemaal niet meer.

3 Reacties
Piet de Geus
Piet de Geus4 aug. 2016 - 15:41

"Gecontroleerd hollend kwam ik aan bij de toiletten van het wegrestaurant en ja dan moet je kiezen. Maar ja hoe?" Heel simpel: als hij bij het zittend plassen in het water hangt, dan kies je het herentoilet.

Juppé🎗
Juppé🎗5 aug. 2016 - 4:08

@Piet Die methode heeft als nadeel dat het water vooral helemaal onderin zo vreselijk koud is.

Piet de Geus
Piet de Geus6 aug. 2016 - 1:26

"Die methode heeft als nadeel dat het water vooral helemaal onderin zo vreselijk koud is." Maar na een keer testen weet je dat je voortaan het herentoilet moet nemen en staande plast. Waar zijn overigens de tijden gebleven dat vrouwen niet zeurden maar daar openlijk jaloers op waren en er voor hen zelfs speciale plastuitjes in de handel waren zodat zij ook eens staand konden plassen?

Laura Goedee
Laura Goedee4 aug. 2016 - 9:18

Prachtig geschreven. Het gaat er hier niet om dat anderen je vinden zeuren, maar om jouw gevoel. De maatschappij die zorgt voor dit soort gevoelens is helaas zoals hij is, dus probeer deze niet te veranderen. Dat lukt namelijk niemand! Houd van jezelf

1 Reactie
Zephyr2
Zephyr24 aug. 2016 - 21:17

De maatschappij zorgt niet voor die gevoelens. Dat doe je zelf. Gevoelens komen voort uit jou eigen beleving en perceptie. Ik heb ook een onzekere periode gekend in mijn leven. Ik heb toen zelf de keuze gemaakt om mijn geen bal aan te trekken van wat anderen doen of van mij vinden alleen behalve voor die mensen die mij lief waren en waar ik om gaf. Geloof me dat maakt het leven een stuk aangenamer.

adriek
adriek4 aug. 2016 - 6:30

Ik schaam me niet. Mijn lijf is allesbehalve perfect, ik behoor niet tot lhbtq groepen geloof ik, maar heb geen enkel probleem met mensen die er wel toe behoren, speel geen pokemon go, ik heb geen flitsende carriere en woon niet op de grachtengordel, mijn vrouw is niet perfect (maar wel bijna ;) ), mijn kinderen ook niet, mijn tuin is niet op orde, ik kom niet altijd mijn afspraken na... mijn leven is eigenlijk een groot drama (haha), wil je nog meer weten? Ik schaam me niet, ben zelfs redelijk gelukkig.

1 Reactie
Juppé🎗
Juppé🎗4 aug. 2016 - 8:46

Wil je nog meer weten?.....ja uw bloeddruk.

OlavM
OlavM4 aug. 2016 - 0:19

Manju, je lijkt me nog jong en je hebt nog een heel leven voor je. Al hoewel je je homoseksualiteit hebt geaccepteerd, kom je op mij in dit verhaal over als een enigszins gekwelde geest. Dat is begrijpelijk als je te maken hebt met zowel discriminatie jegens zwarten als jegens homoseksuelen, hoezeer in Nederland de goegemeente ook probeert het voor te doen alsof op die gebieden niets (meer) aan de hand is. Je weet wel beter. Je hebt dat allemaal mooi beschreven, en kort samengevat met: “aan het eind van de dag ben ik een zwarte jongen in een racistische subcultuur en een homoseksueel in een seksistische maatschappij”. Het enige wat ik zeggen kan, is, dat er zeker ook genoeg witte homomannen zijn die juist op zwart vallen. En gezien jouw openhartigheid en wil om verder te komen met je leven, zal je vast en zeker nog de juiste persoon of personen ontmoeten die je partner(s) kan/kunnen worden.

Zephyr2
Zephyr23 aug. 2016 - 22:36

Mijn God wat een gepieker. Stop met piekeren en ga leven. Doe wat en zie wat er van komt. Zelfanalyse tot in het oneindige leidt tot niets. Je kunt niet alles wat je voelt of denkt verklaren of beredeneren.

Jantje68
Jantje683 aug. 2016 - 19:44

Tja, ik kan je vertellen dat je niet de enige bent. Ik ben dan wel blank en speel geen pokemon maar verder zou ik het ook geschreven kunnen hebben. En als er dan al twee zijn, dan zijn er veel meer. Ooit hebben we een afslag genomen in ons leven en los gekomen van hoe we werkelijk zijn. Een persoonlijkheid gecreëerd. Probleem is dat je ook niet meer terug kan naar hoe je werkelijk bent omdat die persoon zich niet verder ontwikkeld heeft. Vast houden en aan wat je gecreëerd hebt is het enige wat je hebt. Maar dat is bedacht en nooit authentiek. De keren dat ik de controle verliest en dreig 'mezelf' te zijn voelt dat alsof je in een ravijn val. Daarna kan ik me daar dagenlang ziek van voelen. Het ergste heb ik inmiddels achter me gelaten. Je moet je eigen weg (durven) te gaan. Dat geeft rust. Voor mij is het leven behapbaar door mijn seksualiteit volledig te scheiden van de rest van mijn leven. Daar waar die twee bij elkaar komen wordt ik heel ongelukkig. In een homokroeg, om gaan met andere homo's. Het is niet ideaal maar zo kan ik mezelf handhaven en is het leven toch nog de moeite waard. Ik ga niet voor de trein liggen en niet aan de drank, drugs of religie. Ik geloof er niet in dat anderen kunnen helpen. Al die goed bedoelde adviesjes. Ik heb het wel geprobeerd. Na een comming out zou alles veranderen. Ja niet dus. Terwijl mijn omgeving heel positief reageerde werd ik niet echt gelukkiger. Het nam de ergste druk weg en je krijgt geen vragen meer over vriendinnetjes. En therapie dan? Nee ik zie vaak dat mensen daar dan levenslang aan vast zitten en ja ik heb ook ooit mensen zien veranderen door therapie maar dat werd een heel geforceerd verhaal. Mensen blijven levenslang zoeken naar antwoorden die niemand hen zal geven. Seksualiteit van de mens is een oer drang. Niet alleen de daad maar het hele spel tussen man en vrouw is ingebakken. Dit gaat 24/7 door. Waar hetero's zich daar niet van bewust zijn is dit voor homo's een continue confrontatie. Homoseksualiteit en acceptatie daar van is alleen iets wat met verstand beredeneerd kan worden. Het wordt nooit 'normaal'. Hoe intelligent en geëmancipeerd komende generaties ook gaan worden. Net als downers zullen ook homo's uit de maatschappij gaan verdwijnen als dat medisch mogelijk is. Tot slot: Ik probeer gewoon te genieten en weg te zinken in dingen die ik leuk vind en natuurlijk is dat vluchten maar het zij dan maar zo. Het heeft ook positieve kanten. Wij begrijpen dingen die anderen nooit zullen begrijpen. Wij komen geestelijk op plekken en tot inzichten waar anderen nooit zullen komen. Het geeft zo ongelofelijk veel meer inzicht in mensen. Daar mee kan je anderen helpen. Verwacht niet dat ze jou kunnen helpen.

M6
M63 aug. 2016 - 17:12

Wat een mooi verhaal. Erg indringend en eerlijk geschreven. Het is voor mij ook herkenbaar, maar niet zozeer met betrekking tot seksualiteit; ik ben ook vaak in gelegenheden geweest dat ik me een buitenstaander voelde, alsof ik niet opging in dat wat de menigte ervoer (vaak op festivals ja), me afvragend waarom ik niet gewoon kon genieten zoals de rest. Dat zo'n persoonlijk verhaal me op dat punt weet te raken vind ik erg bijzonder.

1 Reactie
Piet de Geus
Piet de Geus4 aug. 2016 - 2:17

"ik ben ook vaak in gelegenheden geweest dat ik me een buitenstaander voelde, alsof ik niet opging in dat wat de menigte ervoer (vaak op festivals ja), me afvragend waarom ik niet gewoon kon genieten zoals de rest" De vraag is natuurlijk of de rest wel 'gewoon geniet'. De narcistische heren op de foto hierboven bijvoorbeeld zie ik hooguit 'genieten' van hun succes als aandachtjunk: ze komen op de foto! Met de menige meegaan is echt geen voorwaarde om van een festival te genieten. Die menigte is dolgelukkig als de opdracht wordt gegeven om de handjes in de lucht te steken. Eindelijk een taakje dat ze begrijpen en nog kunnen uitvoeren ook. Je kunt echt hoofdschuddend naar die menige kijken en tegelijkertijd intens genieten van het geboden programma. Dat soort zaken kun je maar beter een beetje scheiden: geniet lekker op je eigen manier. Over een paar dagen krijgen we weer zo'n gevalletje waar mensen met plezier in de menigte opgaan: de openingsceremonie van de Olympische Spelen. Gegarandeerd krijg je daar weer massascènes te zien die doen denken aan Rusland, China en Noord-Korea. Ik denk dan toch vooral: jullie moeten Leni Riefenstahl als regisseur nemen, die is heel goed in dit soort werk. En: wat moet je een sukkel zijn om je ervoor te lenen een van de tienduizend gekkies te zijn die in die hoek van het stadion op commando een blauw stuk karton boven hun hoofd houden. Maar reken maar niet dat ik daarom minder geniet van de wegwedstrijd zaterdag. Als het een mooie koers wordt is mijn dag goed. Ook als niet Mollema of Dumoulin maar Contador, Sagan of desnoods Froome of een Italiaan wint. Dat heb ik dan weer voor op de menigte.

karel doorman
karel doorman3 aug. 2016 - 15:48

Pff ik wist niet dat homo zijn zo verwarrend was. De helft van de tijd ben je aan het piekeren lijkt wel. zonde!

2 Reacties
Rozemarijn Lucassen
Rozemarijn Lucassen3 aug. 2016 - 18:43

Hahaha! Nou, ik ben geen homo en ik pieker ook veel (helaas). En misschien zou u juist een niet piekerende homo zijn, die bestaan ook.. In ieder geval is het gepieker door deze schrijver omgezet in een mooi stuk ☺

Coronarias Redig
Coronarias Redig4 aug. 2016 - 15:46

Je generaliseert. HIJ is blijkbaar zo in de war. En idd, dat is niet alleen voorkomende bij LHBTrs Opmerkelijk dat er een dimensie aan wordt gegeven alsof hij het mede of vooral door blank racisme zo zwaar heeft. We weten allemaal dat homofobie geen eigenschap is van enkel blanke mensen. Het is een heftig stuk, inleefbaar ook. Of het ook een kwestie van zijn leeftijd is die de identiteitscrisis zo erg maakt weet ik niet. Ik vermoed dat velen die zo lijden onder deze verwarring later , eenmaal volwassener, in rustiger vaarwater komen. Pokemons trekken mij niet, maar ik ben dan ook een ouwe lul.

dirrtydutch68
dirrtydutch683 aug. 2016 - 15:20

sorry, maar als ik dit lees ben ik ff blij dat ik geen homo ben..wat een mindfuck(sorry andere benamingen zijn niet krachtig genoeg)

IJesser
IJesser3 aug. 2016 - 11:57

Manju, wat een goed geschreven stuk! Je gaat jezelf en die Pikachu echt nog wel vinden, tot die tijd aub blijven schrijven!

Tombone
Tombone3 aug. 2016 - 10:49

Why would a wolf lose sleep over the thoughts of some sheep?

[verwijderd]
[verwijderd]3 aug. 2016 - 10:44

--- Dit bericht is verwijderd —

1 Reactie
oudsaider2
oudsaider23 aug. 2016 - 20:09

Shakespeare zou d'r een puntje aan kunnen zuigen....

Virtual Reality
Virtual Reality3 aug. 2016 - 9:44

Als ik dat zo allemaal zie schaam ik me een beetje voor zoveel afgoderij van het vlees. Intussen is gelukkig er een exponentieel groeiend bewustzijn onder steeds meer mensen onder ons dat we deze lichamen in werkelijkheid niet zijn. Honderden spirituele leraren onderwijzen dat nu, en meestal gebaseerd op eigen ervaringen. Websites als Buddha at the Gas Pump (BATGAP), NeverNotHere, ConsciousTV, en Ekhart Tolle Now trekken samen honderdduizenden mensen die zelf ook voelen dat we op z'n minst meer zijn dan lichamen, en velen zoeken bevestiging van de validiteit van hun eigen ervaringen. Zo is er een snel groeiende spirituele bewustzijnstroom in beweging die zich snel aan het uitbreiden is.

2 Reacties
Piet de Geus
Piet de Geus4 aug. 2016 - 2:26

"Intussen is gelukkig er een exponentieel groeiend bewustzijn onder steeds meer mensen onder ons dat we deze lichamen in werkelijkheid niet zijn." Paddo's kunnen rare dingen met mensen doen. Maar een ding is zeker: als ze uiteindelijk gek genoeg zijn om uit het raam van hun hotel te springen en op de stoep te pletter vallen, blijkt dat ze in werkelijkheid toch echt niet meer waren dan hun lichaam.

DanielleDefoe
DanielleDefoe4 aug. 2016 - 14:05

Door de muur lopen gaat ook niet lukken. Behalve virtueel dan.

Nick Ros
Nick Ros3 aug. 2016 - 9:34

Ik vind Gaypride(s), rozen maandag op de kermis, etc., prima. Mag van mij allemaal. Wie daaraan mee wil doen of wil gaan kijken = ook prima. Heb je geen belangstelling = ook prima. Wij leven in een vrij land. Alleen die hele → PR, daarom heen, begint irritante vormen aan te nemen. In Nederland, bij 95% van de mensen kun je, je gewoon gedragen als mens zonder reclamebord. De 5% die dit niet accepteert, trek je toch niet over de streep. Laat die 5% ook in hun waarde. Een bevriend homostel wilde in een zwaar gereformeerd dorp een pannenkoekenhuis kopen en vroegen mij om een mede financiering. Ik zei nee. Dat is gewoon zakelijke zelfmoord. Nu zitten ze met veel succes in West-Brabant. Soms gaat het verstand boven het gevoel.

de Haas
de Haas3 aug. 2016 - 8:23

Ik snap het wel maar denk dat je teveel generaliseert. Het carnavaleske karakter van degenen die zich een paar keer per jaar in een gezelschap van gelijken, terwijl ze vaak dag in dag uit figuurlijk opgesloten zijn geweest in hun zijn, en in ieder geval door omgeving onderdrukt gewoon zichzelf te zijn, zal zeker bij een dergelijke dagen als de Gaypride en andere dagen waar homoseksuelen een keer vrij en blij kunnen feestvieren doorslaan in wat ik ook niet echt aangenaam vind. Maar het is ook zeker niet zo dat tijdens de Gaypride e.d. er overal zo zwaar aangezet en in ieder geval niet aan jou opgelegd (zoals bij de onderdrukking tijdens het normale leven vaak wel) feestgevierd wordt. En ter vergelijk. Ga eens na een EO-jongerendag, kijk eens rond in een moskee waar mannen en vrouwen gescheiden samen komen, en laatsten behoorlijk bizar gekleed, ook in het openbaar op straat (net als nog sommige orthodoxe christelijke gemeenschappen), zie de evangelische (of die van Pinkstergemeentes) opgelegd blije groepspraktijken eens voor je, christenen die, de een nog vromer dan de ander, wekelijks samendrommen, en de moslims vijf keer per dag met de kont omhoog weinig meer dan een eeltknobbel op het voorhoofd kweken. Je ziet, je kunt het allemaal belachelijk maken, je er zelfs aan ergeren, het overdrijven van een deel van de anderen waartoe je wellicht behoort. Maar waarom zou je? Er zijn ook genoeg onder moslims, homo's, en christenen die relatief gewoon hun zijn beleven en daarbij niet vooral naar degenen die in hun ogen overdrijven gericht zijn.

Reinaert de Vos
Reinaert de Vos3 aug. 2016 - 8:20

Manju Reijmer is een begenadigd schrijver in ieder geval.

1 Reactie
KalmAan
KalmAan3 aug. 2016 - 10:19

Er zit volgens mij een mooi boek en een mooi mens in jou.

Juppé🎗
Juppé🎗3 aug. 2016 - 7:59

Na het lezen van uw artikel kreeg ik een enorme zin om op het naturistenstrand hier een duik in de frisse zee te nemen. Na het kort samengevat te hebben was mijn vrouw het hier roerend mee eens. Daarna gaan we schelpen zoeken. Heerlijk zonder kleren zonder Pokemon en zonder sex.

7 Reacties
DanielleDefoe
DanielleDefoe3 aug. 2016 - 9:25

Ik ga maar eens een boswandeling maken, ook heel rustgevend.

Juppé🎗
Juppé🎗3 aug. 2016 - 13:27

Ja Danielle het is een opehartig emotioneel e goed geschreven verhaal maar straalt erg veel onrust uit. Een beetje veel voor bij mn kop tisane. Kijk uit voor teken in het bos. Ik had vanmorge nog een klein krabbetje aan mn tenen hangen

DanielleDefoe
DanielleDefoe3 aug. 2016 - 22:19

Geen zorg Jup, ik wandel momenteel niet in Nederland. Daar moet je inderdaad continue de teken van je afplukken.

Piet de Geus
Piet de Geus4 aug. 2016 - 3:01

"Heerlijk zonder kleren zonder Pokemon en zonder sex." Dat laatste spreekt natuurlijk voor zich voor wie naturistenstranden bezoekt.

Piet de Geus
Piet de Geus4 aug. 2016 - 3:07

"ook heel rustgevend" De grap is natuurlijk dat je al rust moet hebben voordat je hem gaat zoeken. Manju Reijmer zoekt niet voor niets de onrust op. Idealiter zoek je natuurlijk beide, enerzijds zonder door de rust in lethargie te vervallen en anderzijds zonder door de onrust aan twijfel ten prooi te vallen.

Juppé🎗
Juppé🎗4 aug. 2016 - 9:29

@Piet In twijfel hoef je niet ten onder te gaan hoor. Als apatheist kun je daar heel relativerend mee leven. Met sex bedoelde ik het bredere onderwerp waar Manju de discussie over startte en niet die ene handeling waar u aan refereert.

Piet de Geus
Piet de Geus4 aug. 2016 - 15:45

"In twijfel hoef je niet ten onder te gaan hoor. Als apatheist kun je daar heel relativerend mee leven." Ik had het dan ook over de combi van twijfel en onrust: die kunnen elkaar eeuwig blijven versterken. "niet die ene handeling waar u aan refereert." 1 handeling?

mordicant
mordicant3 aug. 2016 - 7:50

Donders... wat een open en eerlijk geschreven stuk, zo eerlijk kan ik niet eens tegen mezelf zijn denk ik.. Ook als über macho witte hetero man spelen variaties op dit soort gedachten met regelmaat geheel ongevraagd door je hoofd kan ik u verzekeren. Maar dan zet je gewoon je masker weer op en je grijnst naar de wereld.

the don
the don3 aug. 2016 - 7:48

Mag ik vragen, vanwaar die obsessie met huidskleur? Waarom leg je continu de nadruk op: - 'witte' buikblokjes - 'witte' gespierde man - 'witte' hetero mannen eind twintig met zelfmoordneigingen, - het heteronormatieve "witte" ideaalbeeld van masculiniteit én kwetsbaarheid (wat een zin) - je leefomgeving Overwegend "wit"

3 Reacties
Pieter Jacobus Civilis
Pieter Jacobus Civilis3 aug. 2016 - 10:10

Omdat deze man voor zichzelf een dubbel probleem ervaart. Hij is zwart en hij is homo. Slechter kan bijna niet. Ik denk dat alleen donkere, lesbische vrouwen een slechtere positie hebben.

D'Holbach
D'Holbach3 aug. 2016 - 12:14

Mijn waarde Jacobus, help me even, ik snap het niet, "zwart en homo, slechter kan bijna niet". Wat is er slecht aan zwart en/of homo zijn dan?

Pieter Jacobus Civilis
Pieter Jacobus Civilis3 aug. 2016 - 12:38

@ D Holbach, Voor U en voor mij is dat geen probleem, maar er zijn talloze racisten in de wereld die ook nog eens een hekel aan homoseksuelen hebben. Dan heb je een dubbel probleem.

Rozemarijn Lucassen
Rozemarijn Lucassen3 aug. 2016 - 7:22

Wauw wat een mooi openhartig verhaal! En laat je niks wijsmaken: trots zijn is geen verplichting.