Oorlog in Europa: wie gaat er eigenlijk vechten?

Het politieke primaat van 50+, dat meer dan de helft van het electoraat in handen heeft, schaadt regelmatig de belangen van jongeren. Die laatste groep is een minderheid die het vanuit meerdere oogpunten lastig lijkt te hebben. Toch wacht hen, mede door de vergrijzing, een grote verantwoordelijkheid in de toekomst om de economie en het sociale stelsel in stand te houden. Door de oorlogsspanningen op ons continent wordt er veel sneller een beroep gedaan op de jonge generaties, want voor oorlogsvoering zijn zij qua fysieke kracht en technische vaardigheden onmisbaar. Hoewel oorlog op alle vlakken onwenselijk is, schept de dreiging daarvan een politieke kans voor jongeren, waarmee ze beleid kunnen afdwingen dat voor de verandering in hun voordeel werkt.

Oorlogsdreigingen
Het is zorgelijk: de oorlogsretoriek van Rutte, de verstoorde relatie tussen westerse landen, het verhoogde budget van defensie en de stand van de oorlog in Oekraïne. Het volkomen gebrek aan respect voor het idee van een soevereine staat door Trump geeft aan Poetin evenmin een wenselijk signaal af. Niets van dat al geeft ruimte om een rooskleurig beeld te schetsen van oorlogsvoering, maar toch schept de dreiging daarvan ook een mogelijkheid voor de jongere generaties om hun geringe politieke kapitaal te vergroten en aan invloed te winnen in Den Haag.

Jongere generaties zijn geen prioriteit
De helft van het electoraat is ouder dan 50 jaar, een betrekkelijk welvarend demografisch segment met afwijkende, en met grote regelmaat tegengestelde belangen ten aanzien van personen onder de 40. Enkele voorbeelden van afwijkende belangen strekken zich tot de volkshuisvesting en pensioenvoorzieningen. In de uitgebreide analyses over bijvoorbeeld huisvesting zien we dat het vooral gaat om een verdelingsvraagstuk en een kwestie van prioriteiten.

Hoewel in campagnetijd op de linkerflank de belangen van de jonge generaties ten minste worden benoemd, wordt er Kamerbreed in hoge mate gekozen voor het belang van oudere generaties. Belangrijke thema's als onderwijs, jeugdzorg en huisvesting blijven op de grote stapel liggen, nu dit evident minder aandacht krijgt in de begroting. Jongeren zijn niet als enige de dupe; zo zien we bijvoorbeeld ook dat de rechten van recreanten en arbeidsmigranten met voeten worden getreden onder toezicht en instemming van de overheid.

Dit wijkt af van het idee van een moderne democratie die minderheden a priori dient te beschermen, en geeft eerder blijk van een verouderde, minder ontwikkelde vorm van democratie die het primaat van de meerderheid, in dit geval de grijze bolletjes, laat zegevieren, een soort democratie waarvan de overheid placht te beweren dat die in Nederland zich geen plaats meer weet.

Maar ze zijn wel nodig
Met de fysieke gebreken van 50+ en hun evenzo hachelijke gebrek aan technische kennis, z.b. met programmeren, het besturen en bouwen van drones en het bekwaam en behendig gebruikmaken van de nodige digitale infrastructuur, gaat men de oorlog niet winnen. Voor de moderne oorlogvoering zijn de jongere generaties onmisbaar.

Dat creëert zorgen voor de toekomst, zeker met alle dreigingen van oorlog op ons continent, maar schept tevens politieke kansen.

Verenigt u
Geen weldenkend persoon zou oorlog moeten willen, nu dit vooral het welzijn van de gemiddelde burgers schaadt, maar de dreiging van een Sino-Russische alliantie die door Tsjechië dendert op weg naar de Hollandse badplaatsen, daar kunnen jongeren hun voordeel uit halen.

Als deze groep zich verenigt en de overheid verzekert van een minimale bijdrage aan de verdediging van Nederland, tenzij er aan bepaalde voorwaarden van gewijzigd beleid wordt voldaan die in hun voordeel werken, als deze groep zowel voor als tijdens een oorlog, zo het zo ver mag komen, haar kracht laat zien en haar wil laat gelden, dan weet ze zich na de krijgsbedrijven vast van een gezegende toekomst voorzien.

Het is te hopen dat de jonge generaties zich organiseren en het momentum verwezenlijken om gebruik te maken van deze politieke kans.