Onze songfestival-ommezwaai is een morele blamage

Eindelijk hadden we iets om trots op te zijn. Eindelijk stónden we ergens voor. Eindelijk bleken we tóch nog te beschikken over een moreel kompas. Ik voelde dan ook enige trots toen buitenlandse nieuwsmedia vorige maand berichtten dat Nederland ook in 2027 niet deelneemt aan het Eurovisie Songfestival.

Maar vandaag is alles anders. Vandaag staan we internationaal voor paal. Want vandaag blijken we Israëls genocidale misdaden toch nog wel OK te vinden. Vandaag viert massaslachter en ’s werelds grootste kindermoordenaar Netanyahu een prachtige overwinning, nu ook Nederland weer aanschuift bij het op het Eurovisiepodium whitewashen van Israëls gruweldaden.

NPO-bestuursvoorzitter Jet de Ranitz: "Voor ons was het heel erg belangrijk om terug te gaan naar de oorsprong van dit festival. Het is ooit begonnen in 1956, na de Tweede Wereldoorlog, om mensen in Europa weer bij elkaar te brengen na een hele traumatische periode."

Nu is er één probleem. Vandaag is het géén 1956. Vandaag leven de Palestijnen ‘in de jaren '40-'45’. Als slachtoffers van de meest weerzinwekkende oorlogsmisdaden. Hun traumatische ervaringen liggen níet in het verleden, maar in het héden. Het is hún dagelijkse realiteit. Want waar Europa van de Duitse nazi’s Judenfrei moest worden gemaakt, doet Israël verwoede pogingen om Palestina Palästinenserfrei te maken.   

En dat betekent ook: het uitschakelen van Palestijnse journalisten. In Palestina en Libanon zijn de afgelopen drie jaar zeker 250 journalisten door Israël vermoord. Vakgenoten van vele honderden journalistieke medewerkers bij onze publieke omroep. Maar voor de NPO-bestuurders blijkt dit géén reden zich solidair met Palestijnse en Libanese journalisten te verklaren.   

Nu de NPO ervoor heeft gekozen het op het Eurovisiepodium whitewashen van Israëls genocidale misdaden te steunen, is het de vraag welke artiesten hun vingers aan het songfestival durven te branden. En ook welke professionals binnen de verschillende publieke omroeporganisaties bereid zijn hun medewerking te verlenen.

Het zou mooi zijn als de weerstand dusdanig groot is, dat onze deelname alsnog spaak loopt. Dat artiesten en omroepprofessionals wél over het morele kompas beschikken dat de NPO-top niet kon vinden. En dat we straks in buitenlandse nieuwsmedia met trots kunnen lezen dat geen enkele artiest en omroepmedewerker aan de Nederlandse deelname wilde meewerken.