Ons antwoord moet bestaan uit de hardnekkige en onvermoeibare voortzetting van onze strijd voor beschaving
Toespraak bij Herdenking Joodse Arnhemmers
Vandaag herdenken wij, net als elk jaar, de 1500 Joodse Arnhemmers die de Holocaust niet overleefden.
Gewone stadgenoten die het slachtoffer werden van uitzonderlijke onverdraagzaamheid en redeloze haat.
De haat die mensen verandert in zondebokken. Die bevolkingsgroepen als minderwaardig afschildert. Die menselijkheid offert aan barbarij.
Onlangs hebben we voor sommigen van hen nieuwe Stolpersteine geplaatst. Dat betekent dat we de herinnering aan weer meer Joodse Arnhemmers hebben vastgelegd in de straten van hun eigen stad. Ik zie de populariteit van de Stolpersteine als een teken van beschaving.
Een paar dagen geleden was ik op het Olympus College. Het Olympus heeft het stokje overgenomen van het Beekdal voor de estafette-herdenking van de Holocaust. Het kofferproject, wordt het ook wel genoemd, uiteraard afgeleid van de koffer van het gedenkteken Laatste Bagage.
Weer was ik onder de indruk van de unieke Holocaust-projecten op Arnhemse scholen. Omdat scholieren leren over deze trieste episode in de geschiedenis, die ook Arnhem niet bespaard bleef. Maar ook omdat leerlingen en docenten samen, ondersteund door Joods Monument Arnhem, steeds weer creatieve vormen vinden om de Arnhemse Joden eer te bewijzen. Soms op kunstzinnige wijze, soms in een meer journalistieke vorm. Altijd op een leerzame, respectvolle, humane manier. En bovendien blijkt dat de aandacht voor de Holocaust op de scholen niet verdwijnt nadat zij het stokje hebben doorgegeven. Ook dat is verheugend.
Ik ben dan ook heel blij dat er vandaag scholieren aanwezig zijn. Van alle drie de scholen die tot nu toe hebben meegedaan aan het kofferproject: het Thomas a Kempis College, het Beekdal Lyceum en het Olympus College. Het is ontzettend belangrijk dat ook jullie hier zijn. Want herdenken gaat niet alleen over het verleden, maar ook over de toekomst. En als jongeren zíjn jullie de toekomst. Deze herdenking moet geen ritueel zijn dat langzaam uitdooft naarmate de tijd verstrijkt. Deze herdenking moet léven, en kan dus niet zonder de jeugd.
Want de Holocaust is een historisch en moreel ijkpunt en dat moet zo blijven. Daarom gaan we in Arnhem méér activiteiten organiseren om kennis en bewustwording over de Holocaust bij jongeren te vergroten. We zijn bezig met de uitwerking, in elk geval zullen er reizen naar Auschwitz en andere herinneringscentra op het programma staan. De rode draad die loopt door het plaatsen van struikelstenen en de verschillende activiteiten van en voor jongeren, is het vieren van de menselijkheid. Het krachtigste tegengif voor de ultieme ontmenselijking van de Holocaust.
Vandaag herdenken we Joodse Arnhemmers die vermoord werden in de Tweede Wereldoorlog. Maar we herdenken ook wat er kan gebeuren als we elkaar niet meer als mensen zien. De Holocaust is wat dat betreft de gruwelijkste les. Een les die uniek is in de geschiedenis, die altijd in het collectieve geheugen moet blijven. Je hoeft de oorlog niet meegemaakt te hebben om die les te onthouden.
Die les is nu belangrijker dan in lange tijd het geval was. Helaas bleek dat afgelopen week opnieuw bij de afschuwelijke rellen in Amsterdam. Het is onvoorstelbaar en onverteerbaar dat zulk antisemitisch en racistisch geweld vandaag de dag in Nederland kan plaatsvinden. We zagen hartverscheurende beelden die woede, pijn en onbegrip teweegbrachten. Die oude wonden hebben opengereten en nieuwe hebben veroorzaakt. We zagen de ontmenselijking waarvan we hoopten dat we die achter ons konden laten. En die we ook zien in de oorlogen en de verwoesting die we elders op de wereld zien.
Ons antwoord moet bestaan uit de hardnekkige en onvermoeibare voortzetting van onze strijd voor beschaving. Voor tolerantie. Voor mensenrechten. Voor de vrijheid om te zijn wie we zijn. Ik roep iedereen, in en buiten Arnhem, op om zich bij onze strijd aan te sluiten.
Herdenken is daarvoor cruciaal. Om te blijven beseffen dat er destijds geen ‘slachtoffers vielen’, maar mensen vermoord werden. Niet toevallig, niet per ongeluk, maar als gevolg van doelgerichte vernietiging op industriële schaal. Gericht tegen verschillende bevolkingsgroepen, maar in het bijzonder tegen de Joden.
De leerlingen van het Olympus College hebben afgelopen week iets bijzonders gedaan. Ze hebben een interactieve kaart gemaakt. Op die kaart kun je tientallen personen aanklikken. Als je dat doet, krijg je het een filmpje over een Joodse Arnhemmer die in de oorlog is vermoord. Leerlingen van nu hebben onderzoek gedaan naar de levens van hun leeftijdgenoten van toen. Waar woonden ze, op welke school zaten ze, wat deden ze in hun vrije tijd, op welke plaatsen kwamen ze.
Al die jongeren waren Joodse slachtoffers. Maar het project toont hen ook als levende Arnhemmers. De leerlingen van het Olympus dragen daarmee een boodschap uit die het tegenwicht vormt van de Holocaust. Namelijk dat elk slachtoffer méér is dan de vertegenwoordiger van een bevolkingsgroep, godsdienst of land.
Dat elk slachtoffer bovenal een individu is.
Voor die boodschap staan wij.
Het is de boodschap die de wereld steeds weer moet horen.
De boodschap die wij vandaag uitdragen door samen onze Joodse stadgenoten te herdenken die omkwamen in de Holocaust.
Want wat toen gebeurde, mag nooit meer gebeuren.
Wat betekent het eigenlijk als een krant zijn steun uitspreekt voor een kandidaat? Kranten publiceren artikelen over uiteenlopende onderwerpen, en daarbij kan het gebeuren dat iemand als Trump in een negatief daglicht komt te staan. Maar een formele steunbetuiging? Betekent dat dat journalisten aangeven op wie zij zouden stemmen? En hoe relevant is dat eigenlijk?
Stel dat een bedrijf als Coca Cola zijn steun uitspreekt voor Trump. Zegt dat dan iets over de voorkeur van de eigenaar, van de werknemers? Het voelt allemaal wat kinderachtig, dat hele idee van steun uitspreken. Waarom laten we kiezers niet gewoon op basis van de beschikbare informatie een keuze maken?
Het is niet overal zo makkelijk als hier om een staatsgreep te plegen (in ons land kan middels het uitropen van noodwetgeving dit middels een pennenstreek gerealiseerd worden) maar dat wil niet zeggen dat aldaar alles in het werk wordt gesteld om dit toch te realiseren.
Niet vreemd ook dat verschillende media uitdrukkelijk solliciteren naar de rol van Russ.. ehm AmerciaToday.
(de i was een typevout. Maar deze heb ik bewust laten staan. De kreet van de ezel is immers exact dat.)
@mg
Wat een onzin. Het staatsnoodrecht staat op zich zelf niet gelijk aan een staatsgreep.
De mogelijkheid van staatsnoodrecht is op democratische wijze in de wet opgenomen. Tijdens corona ook gewoon ingezet.
@jozias
“De mogelijkheid van staatsnoodrecht is op democratische wijze in de wet opgenomen. Tijdens corona ook gewoon ingezet. ”
Er is ook niets mis om wetgeving in te zetten daar waar die voor bedoeld is.
Dat jij anders tegen recht en rechtsstaat aankijkt en contrair dat doel inzet en handelt wisten we en definieert jou kleur.
NIet Trump is het gevaar, het zijn de 'deplorable' Amerikanen die op hem stemmen.
Waarom stemmen zoveel mensen op Trump? Omdat de Democrats het hebben laten afweten. Zie Weimar Republiek.
ja schuif de schuld maar in de schoenen van de Dems
Misschien is het wel God, of het spaghetti monster, of marsianen.
Zelf verantwoordelijkheid nemen is de olifant in de Kamer bij rechtse kiezers
Harris en haar team stapelen fout op fout, terwijl Trump gewoon lekker zichzelf is en, hoe bizar het ook is, vertrouwen lijkt te wekken met zijn malligheid.
Dat de Post nu besluit Harris niet te steunen is een teken aan de wand. Niet alleen van de peilingen, maar ook dat ze het niet met haar zien zitten.
en welke fouten zijn dat? Harris heeft een achterstand in korte tijd omgebogen naar een voorsprong in de peilingen.
en het is niet de Post an sich maar de eigenaar Bezos die zich net als Musk realiseert dat met Harris aan de macht, hun macht als billionaires, ingeperkt gaat worden. en daar zit de 1% niet op te wachten.
U verwart de persoonlijke winst interesses van Bezos voor de journalistieke steun van de Post.
Het is niet de Post die dit besluit heeft genomen, maar Bezos.
Ik begrijp na nader onderzoek dat de W.P. een soort "chique draai" maakt door te zeggen dat ze eigenlijk weer neutraal willen zijn zoals vroeger: "We are returning to our roots of not endorsing presidential candidates.."
Maar wat is nou waar? Woodward en Bernstein zijn geen kleine jongens ...
Maar die Bezos al helemaal niet...
https://www.washingtonpost.com/opinions/2024/10/25/washington-post-endorsement
de kranten moeten schrijven over elke misstand of bedreiging van de democratie van elke president of presidentskandidaat.
Maar voorkeur uitspreken voor een bepaalde kandidaat is, hoewel gebruikelijk in de VS, als principe natuurlijk raar.
want stel je voor dat een krant hitler afviel omdat die douches had. Of voordat die ze liet bouwen.
Stel je voor hoe de wereld er dan had uitgezien. De horror nietwaar…
Bezos breekt met een -bijna- traditie...
Niets mis mee als een medium ''kleur'' bekent . Dt is algemeen bekend en de consument rekent daar dan ook op. In US is het evident als je Fox of Cnn bekijkt, zo ook de geschreven media.
Dus wat heeft Bezoss ertoe gedreven (of wie) om halsoverkop ''neutraal'' te wezen.
In Nederland is deze ''kleurbekendheid'' van media al decennia gebruik ... voorbeelden genoeg, en algemeen geaccepteerd en tot voldoeningvan ieder.
(het wordt wat anders als een algemeen geachte ''neutraal'' medium sluipenderwijs naar een politieke kleur omzwaait. Het duidelijke voorbeeld laat ik over aan het voorstellingsvermogen van de lieve lezer).
"Niets mis mee als een medium ''kleur'' bekent ."
Alleen als u niet begrijpt wat de rol van de pers is in een rechtstaat en democratie.
En er is een verschil tussen kleur bekennen en feiten censureren.
Kranten die partij kiezen: sowieso niet gewenst hoor.
Niet als de enige andere optie actief de vrije pers wil uitschakelen.
Bezos, Musk etc allemaal rijk geworden met belastinggeld. De wegen en infrastructuur die voor hun bedrijven nodig zijn met belastinggeld aangelegd. Niks eigen prestatie.
Vergeet ook niet dat de mensen die in de derde wereld voor dit soort 'ondernemers' werken zwaar onderdrukt worden. Geen kant op kunnen, geen vakbonden mogen opzetten. Men verkeerd min of meer in een positie van slavernij. Men heeft geen reële opties
Media in handen van de staat - oei oei oei dat moet niet kunnen
Media in handen van grote bedrijven - niets aan handje mensen
Inderdaad, niets aan de hand. Verschillende media hebben een verschillende achtergrond en bekijken nieuws van verschillende kanten.
Media van de staat? We weten wat daar de gevolgen van zijn. Maar goed, als fan van Putin kan ik me indenken dat u graat hebt dat de staat het nieuws bepaalt.
Ik wist niet dat u fan van Poetin was.
Heeft u wel eens bedacht dat de media onafhankelijk dienen te zijn?
Meld je hieronder gratis aan voor Joop NL. Iedere donderdag een selectie opvallende nieuwsverhalen, opinies en cartoons in je mailbox.
Sowieso abject dat media in het algemeen voorkeur gaan uitspreken. Het moet gaan over feiten en objectieve weergave van wat er speelt en niet over wat je wel of niet uitkomt. Murdock was ook zo'n mannetje.
Waarom? Kranten en tijdschriften (en media in et algemeen) als spreekbuizen van een politieke kleur horen bij de democratie zoals we die kennen. Ze lagen aan de basis ervan. Beargumenteerde, en veelal door onderzoek gestaafde overtuigingen en oordelen, en de gepubliceerde discussie daartussen zijn essentieel voor burgers om een mening te kunnen vormen.
Toevoeging: die mening moet echter komen van de redactie, niet van de eigenaar. Dat is essentieel.
Ooit gehoord van opiniestukken? Elke krant staat er bol mee. Wat ok is als duidelijk is dat het een opiniestuk is.
MichielV2:
En redactionelen. In redationelen kan en mag een krant (de redactie dus) stelling nemen. Niet alleen zijn kranten al sinds het ontstaan naast nieuws- ook opiniemedia, zeker in Nederland waren kranten ook altijd verzuild. Er waren (en zijn) socialistische of linkse kranten, en rechtse, en soms in het midden, en er zijn ook kranten van specifieke denominaties.
Het is ook goed dat media niet al te geheimzinnig zijn over hun richting. Het idee dat je compleet neutraal kan zijn of 'gewoon' nieuws kunt brengen zonder impliciet toch een mening te verkondigen, is ook we enigszins achterhaald. Mensen (en redacties) hebben allerlei impliciete aannames en voorkeuren, die, ook als je probeert neutraal te zijn, naar voren komen in "vanzelfsprekende' sympathieen, antipathieen, woordgebruik en onderwerpselectie. Dan kun je maar beter expliciet zijn over waar je staat, zodat je lezer daar ook rekening mee kan houden bij zijn meningsvorming.
M.