Nu ben ik écht helemaal klaar met Sander Schimmelpenninck

Jaren geleden had ik Sander Schimmelpenninck al willen afschrijven. Vanwege zijn uitspraken over deeltijdprinsesjes - zijn term voor vrouwen die part-time betaald werken (en daarvoor ruimschoots compenseren met onbetaalde zorgarbeid). Maar door de jaren heen bleven vrienden me ervan overtuigen dat ik hem nog een kans moest geven. “Zijn podcast is zo goed.” “Hij is zo veranderd.” “Hij zegt tegenwoordig zoveel progressieve dingen.” Dus deed ik wat elke ‘fatsoenlijke’ vrouw doet: ik gaf hem nog een kans.

Want zo gaat dat. Vrouwen worden grootgebracht met het idee dat ze mannen altijd kansen moeten blijven geven, rode vlaggen moeten negeren, moeten blijven geloven in het ideaalplaatje van huisje, boompje, beestje. Mannen worden ondertussen gesocialiseerd met het idee dat ze recht hebben op een relatie. Op de tijd, de aandacht en het lichaam van een vrouw. Met alle grensoverschrijdende gevolgen van dien. Het lijkt me dan ook iets om toe te juichen dat vrouwen zich steeds vaker van deze socialisatie weten te ontdoen.

Schimmelpenninck houdt er in zijn laatste column voor de Volkskrant echter een verrassende conclusie op na: het zijn de vrouwen die het verpesten. Hij schrijft over de groeiende kloof tussen mannen en vrouwen. Over “passport bros” die naar Thailand of Colombia trekken voor een 'traditionele' vrouw. Over Westerse vrouwen die er dan maar voor kiezen om alleen te blijven. Over het Deense reageerbuisje als ‘omgaan met teleurstelling’.

Schimmelpenninck beschrijft een probleem dat ik ook zie - een groeiende ideologische kloof en een datingmarkt die niemand gelukkig maakt - en legt de verantwoordelijkheid voor de oplossing grotendeels bij vrouwen. Vrouwen die te hoge eisen stellen. Vrouwen die mannen als groep afschrijven. Vrouwen die niet genoeg hun best doen om de brug te slaan.

Maar laten we even stilstaan bij zijn analyse over de datingmarkt. Mannen trekken naar landen waar vrouwen hun lage standaarden wel accepteren. Waar hij even vergeet te benoemen dat economische ongelijkheid én paspoortprivilege vrouwen daar weinig keus laat dan een relatie te accepteren die ze in andere omstandigheden nooit zouden kiezen. Die vrouwen grijpen een kans op een beter leven, dat is begrijpelijk en gun ik ze. Maar dit opvoeren als bewijs dat Westerse vrouwen te veeleisend zijn, is walgelijk. Het zegt niets over de standaard van vrouwen. Het zegt alles over wat deze mannen zoeken: iemand die geen nee zegt.

En intussen, in diezelfde week dat Schimmelpenninck zijn column schrijft, bericht CNN over een zogenaamde 'rape academy' waar mannen (niet een aantal, maar 62 miljoen!) elkaar leren hoe ze vrouwen kunnen drogeren en misbruiken. Vrouwen zijn doodsbang. Juist deze week zou hij zijn platform kunnen gebruiken om mannen aan te spreken. Om te schrijven over hoe je een veilige haven kunt zijn voor de vrouwen in je leven. Maar natuurlijk kiest hij er weer voor om het op vrouwen te gooien.

Schimmelpenninck lijkt zich oprecht bedreigd te voelen door het Deense reageerbuisje. Hij kan er met zijn hoofd niet bij dat vrouwen misschien écht beter af zijn zonder man. Die mogelijkheid overweegt hij op geen enkel moment serieus: voor hem kan het simpelweg niet anders dan dat de vrouw die kiest om alleen te zijn uiteindelijk de verliezer is. De vrouwen die ik ken die van een reageerbuisje gebruik hebben gemaakt zijn er hartstikke blij mee. En ja, ze missen soms iemand om de verantwoordelijkheid mee te delen. Maar dat missen heel veel vrouwen in relaties met mannen ook, want slechts negen procent van de stellen verdeelt werk en zorg werkelijk gelijk. Terwijl moeders in twee decennia vijftien uur per week meer zijn gaan werken, zijn vaders gemiddeld maar 0,4 uur meer gaan zorgen. Schimmelpenninck zwaait ondertussen triomfantelijk met Thierry Baudet en zijn draagzak als bewijs dat mannen enorm veranderd zijn. De lat ligt hoog, zeg.

Ik kan de onafhankelijkheid van vrouwen alleen maar toejuichen. Ik heb zelf, vaak tot mijn spijt, mannen als groep nog niet afgeschreven. Maar ik maak graag een uitzondering voor Sander.