Nieuwe week, nieuwe aanval

Opnieuw stond er iemand stampvoetend op een reeds danig afgesleten podium. Na Trouw en NRC was het deze week de beurt aan De Volkskrant. We hebben er weer een bij! Jolande Withuis is de roepende van dienst en ook zij kan het niet uitstaan dat de Nederlandse transgenderzorg als voldoende zorgvuldig is beoordeeld. Same old same old: Laten we toch voorzichtig zijn, kinderen laten zich dingen opdringen, er komen er steeds meer en wat nu als straks, is er misschien spijt en is het eigenlijk wel 100% wetenschappelijk bewezen? Ja, de experts van de Gezondheidsraad hebben geoordeeld, maar die moeten wel een fuik ingezwommen zijn met zijn allen, want mijn onderbuik zegt… Kortom, ook Withuis plukt zoveel mogelijk twijfels en kretologieën uit de lucht en kwakt ze tegen de muur in de hoop dat er wat blijft kleven. Net als haar voorgangers roept ze om zorgvuldigheid, zonder zelf ook maar een enkele van haar verdachtmakingen te onderbouwen.

Mijn bek valt open wanneer Withuis zichzelf als feministe neerzet: ‘Mijn feministische hart breekt als ik denk aan een ‘tomboy’, een jongensachtig meisje, dat verliefd is op een vriendin en op school wordt gepest door superfeminiene krengetjes die om zes uur opstaan om volgens influencervoorschrift dikke lagen make-up aan te brengen. Zo’n, mogelijk lesbisch, meisje kan nu makkelijk concluderen dat ze ‘in transitie’ moet omdat ze ‘in een fout lichaam is geboren’. Die modieuze leuze wordt haar immers van alle kanten opgedrongen.’

Feminisme. Dat is toch de maatschappelijke en politieke beweging die streeft naar gelijke rechten en machtsverhoudingen, naar zelfbeschikking? Het blijkt dat Withuis een nogal particuliere versie aanhangt. Stoere tomboys mogen – zelfbeschikking! – van Withuis best lesbisch zijn. Maar jongeren bij wie hun genderidentiteit niet past bij hun geboortegeslacht zet ze in snelle streken neer als al te plooibare kinderen, die zich door een mode van alles laten opdringen. Zulke jongeren kunnen wikken, Withuis zal wel even beschikken.

Ze maakt een karikatuur van genderidentiteit. En tegelijkertijd een karikatuur van zichzelf. Withuis is de eenzame feministe die de zelfbeschikking van jongeren afwijst zodra ze niet voldoen aan een beeld dat zij vast wil houden. Venijnig dringt zij ze haar normatieve visie op. En zelfs de Gezondheidsraad moet zich maar plooien.

O, kom op, Jolande. Waar ging die feministische strijd ook weer over? Denk even na voordat je stampvoetend op een podium staat en onzinnig begint te oreren.